tag:blogger.com,1999:blog-53754983497792737362012-02-13T05:28:04.941-08:00margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.comBlogger1231100tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-38396688669029758382012-02-13T03:25:00.000-08:002012-02-13T03:27:47.339-08:00პატრიარქის დავალება ყოფილა თემა დაწერეთო.. ჰოდა დავწერე რაა...<br /><br /> <br />„რაც არა გქონდეს, არცა გინდოდეს“<br />„შეჩვეული ჭირი გერჩივნოს შეუჩვეველ ლხინსაო“<br />„არ გავცვლი სალსა კლდეებსა უკვდავებისა ხეზედა,<br />არ გავცვლი მე ჩემს სამშობლოს სხვა ქვეყნის სამოთხეზედა!<br />მე მირჩევნია შავი კლდე, თოვლიან-ყინულიანი,<br />ორბი რომ ბუდობს, ჩაჩქარით გადმოჰქუხს ბროლიწყლიანი,<br />ჯიხვი და არჩვი მეყოფა, ხორცი აქვს მარილიანი...“<br /><br />რათა შვილო რათა?<br />რათა და იმათა რომ ხარ კონფორმისტი, მცონარა, დაღებული პირი გაქვს ცისკენ აშვერილი, იმის მოლოდინით როდის ჩაგივარდება მარილიანი ჯიხვისა და არჩვის ხორცის ნაჭერი, მერე ისღა დაგრჩენია ხარბად გაღეჭო და გამძღარი გვერდები მიუფიცხო ღუმელს და ნაცარი ჩხრიკო ოცნების ბურუსში გახვეულმა, რომ ერთ დღესაც ქილა ერბოს იპოვი და გაყიდი, მერე იყიდი, მერე ისევ გაყიდი, მერე ისევ იყიდი და აშენდები, აბა რათ უნდა გაცვალო ეს შრომაზე და შრომით მოპოვებულ სამოთხეზე? გათენდება და ახლა შავ სალ კლდეებზე ირბენ, იქნება სადმე ორბს მოჰკრა თვალი და ნისკარტიდან ნადავლი გაჰგლიჯო ან უცბად გამოსლეებულ დევს გადააწყდე. ერთი სადგისის ჩხვლეტა და ატრიალე შენს ნებაზე. ერთადერთი სირთულე აქ ისაა, რომ სწორად დამიზნება უნდა იცოდე... დანარჩენი რაც არ გამოგივა ღვთის ნებას მიაწერ, რაც გამოგივა იმასაც და პრინციპში მართალიც ხარ, უფლის ნების გარეშე ხო ერთი ჩიტიც არ დავარდება დედამიწაზე, და არც თმის ერთი ღერი - ჩვენი თავიდან.... აბა რაღას ვფაფხურობთ, ვის და რას ვებრძვით, რატომ ვიგონებთ სატანებს, ლუციფერებს, დემონებს, ტარტაროზებს... არაფერ შუაში არ ყოფილან ეს პატივცემულნი... ან თუ არ ვიგონებთ, ესენიც მარტო თავისი ნებით არ დაცემულან ესე გამოდის. არ მითხრათ ეხლა თავისუფალი არჩევანი ქონდათ, იმათ ეგ გზა აირჩიეს და უფალმაც ნება დართოო. მაშინ სად არის არჩევანის უფლება, როცა ერთი კლავს მეორეს, რატო იმ მეორეს არ ეკითხება იქნება და არ უნდა რომ მოკლან. ღვთის რჩეული ერი რო ამოიბუგა გაზის კამერებში, იმათ არჩევანის უფლება არ ქონდათ? დაბადებიდან რომ ყრუ-მუნჯი ან ბრმა იბადება ადამიანი, იმის არჩევანის უფლება სადაა? ვინ ჰკითხა დაბადებისას ბრმა გინდა იყო თუ თვალხილულიო. თუ კატეგორიებად ყოფს ადამიანებს, ვის აქვს ეს უფლება და ვის არა, მაშინ ვიცოდეთ მაინც ვინ რა კატეგორიაში ვართ მოხვედრილი, რომ აღარ იყოს იმის საჭიროება, იმდენი სიბრძნე მოვთხოვოთ ღმერთს, რომ ასატანისა და შესაცვლელის გარჩევა გვასწავლოს.<br />მოკლედ ძაან რო არ გადავუხვიო თემიდან და ვიწრო ლოკალური ჩარჩოებიდან, ერთი „თავმოყვარე გურჯი მამრი“ მანახეთ, ერთხელ მაინც რომ არ ჰქონდეს დალაიქებული ან გადაშეარებული „მასვი მაჭამე, მალხინე, მატ%ნაურე და მაძინე“<br />http://www.youtube.com/watch?v=gGBodtJl9ps<br />ქართველს შეიძლება მისცე თემა დასაწერად: „მეამაყება რო ქართველი ვარ“. ოჰოჰოჰო! რას ამოატრიალებენ წინაპრების ძვლებს, ვინძლო დავით აღმაშენებელი და თამარ მეფე სლოკინით მოკვდნენ საფლავში ხელმეორედ.<br />ან უფრო მარტივი თემები „რაც კარგები ვართ, ქართველები ვართ“, „საქართველოს გაუმაარჯოს, გაუმაარჯოს, არ ვარგა! გაუმაარჯოს, ჯოს! ჯოს!“ „ივერია გაბრწყინდება?! „ „ვის რა სასწაული გადაგხდენიათ თავს“, „როგორ იწამე ღმერთი“... აი ამ ბოლო თემას დიდი გულისყურით წავიკითხავდი, მილიონი თემა რო შემოსულიყო მილიონივეს.<br />ერთი კაცი მაინც დამანახეთ შორიდან სოფელმა რომ ვერ დაიჭირა, ლეგენდებს არ ვგულისხმობ, ცოცხალი ადამიანი მანახეთ ეგეთი. მუხლებზე უნდა ვემთხვიო...<br />რა არის ეს, თუ არა ადამიანების ხიბლში ჩავარდნის ხელშეწყობა...<br />ან ისეთი გაკეთებული სიკეთე მანახეთ ჯერ პირველ რიგში საკუთარ თავმოყვარეობას რომ არ ედება მალამოდ.<br />ორჯერ ჩააბარებენ აღსარებას, სამჯერ გაიყინებიან გარეთ წირვის დროს შიგნით რო ადგილი აღარა დასადგომი, არც ერთ მომენტს არ გაუშვებენ ხელიდან ყველა ეკლესიის თუ საეკლესიო მაღაზიის წინ პირჯვარი არ გადაიწერონ, ტვინს გადაიღლიან სამარხვო მენიუს შედგენით, დღეში შვიდჯერ ძველ ქართულ ენაზე ჩაიკითხავენ სავალდებულო ლოცვებს და მერე მართლა დაიჯერებენ, რომ მოსწყდნენ მატერიას და ხორცს აჯობეს.<br />რატომ, რატო? რატო უნდა ებრძოლო საკუთარ ხორცს, ხუთ გრძნობას, ცხრა მუზას, ეს ყველაფერი ვინ შექმნა? ფოთოლიც კი არ არსებობს დედამიწაზე ორი ერთნაირი იყოს, არათუ ადამიანი. როგორ შეიძლება ყველას ერთნაირად მოსთხოვო, ყველას ერთი მორალური კოდექსით მიუდგე. მე ჯერ არ მინახავს ადამიანი საკუთარ თავს გაქცეოდეს. სადაც არ უნდა გაიქცეს, მაინც ისეთ თავშესაფარს იპოვის, რაც ისევ თავის თავს მოაგონებს... მონასტერს რომ აფარებენ თავს, იმათ ჰგონიათ რომ სოფელს აჯობეს? ეს არაა ჯობნა, ეს შიშია, გაქცევაა, იმაზე უარის თქმაა რაც ღმერთმა მოგცა. თვითმკვლეობა თუ ცოდვად ითვლება იმის გამო, რომ ღმერთის ბოძებულ სიცოცხლეს ხელჰყოფ და ამით ღვთის წინააღმდეგ მიდიხარ, სქესს რატომ კლავ მაშინ შენში, დედობის უფლებას რატო ართმევ თავს, ესეც ხო ღმერთმა მოგცა?! იმ ქვეყნად უკეთესი ცხოვრების პერსპექტივით ისაჭურისებ და ისტერილურებ თავს?! ესეც ხო ანგარებაა, განუდგე ცხოვრებას იმის გამო, რომ საკუთარ სულს ულხინო როცა იქნება... არადა გაცილებით მარტივია ყველაფერი... რა მნიშვნელობა აქვს სად ცხოვრობ, სასახლეში, ქოხში, ტაბორში თუ მონასტერში, გული უნდა გქონდეს სუფთა და მისი გაცემა არ გენანებოდეს, არ უნდა ითვლიდე რამდენი შრამი დაგიტოვა ზედ სოფელმა, როცა ითვლი მაშინ იწყებ გაქცევაზე ფიქრს...<br />მე სოფელმა კი არ მაჯობა, ვერ გამტეხა, მიუხედავად იმისა რომ ჩემი ნატალური რუქის შემოქმედი, ჩემი დაბადების მომენტში ცოტა გაუგებარ ხასიათზე იყო და სადაც კი „ი“-ს ჩასმა მოუხდა ყველგან დაავიწყდა თავზე წერტილის დასმა.<br />იმის გათვალისწინებით რომ ადამიანის სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობა 70 წელია, საშუალო ასაკი ზუსტად 35 წელზე მოდის, ასე რომ ერთი წლით გადავაბიჯე და ცხოვრების მეორე ნახევარში შევაბიჯე. მართალია ყველანაირი „უნდა“ და „ხვალ“, ერთნაირად აცინებს ღმერთსაც და შემთხვევითობასაც, მაგრამ იმედს ვიტოვებ, რომ პირველი როცა ჩემს რუქას ადგენდა შიგადაშიგ მაინც კარგ ხასიათზე იყო და მეორე კიდე მოიშლის იმ ჩვევას მაშინ ჩამისაფრდეს, როცა არც ამის დროა და არც ადგილი.<br />არანაირი სურვილი არ მაქვს მეორე ნახევარი პირველს გავდეს, თუმცა რომ მკითხონ რას შევცვლიდი, უკან რომ დავბრუნდე..... სკამსაც კი არ გადავაადგილებდი. არაფერს არ ვნანობ, არც იმას რაც გამიკეთებია და არც იმას, რაც არ გავაკეთე. ცალი ფეხი რომ სამარეში მექნება მაშინ გამოჩნდება ვინ ვის აჯობა, მე სოფელს თუ სოფელმა მეე...<br />მაგარი როდის ხარ იცი? მაშინ კი არა რამდენჯერაც წაიქცევი, იმდენჯერვე რომ ადგები, მტვერს ჩამოიბერტყავ და გზას გააგრძელებ, მაშინ ხარ მაგარი, წაქცეულიც რომ არ კარგავ ღირსებას, არც ყველა გამვლელს ეკონწიალები ამაყენეო და არც ფეხზე მდგომების გშურს.... ღმერთი „მაცდურია“, რაც დრო გადის მით უფრო იმხელა ფსონს ჩამოდის „დასაკარგზე“, რაც წინა ყველა ერთად ჩამოსულზე მეტია, თან გაწრთობს, თან უფრო ღრმა ორმოს გითხრის, იქნება იქიდან მაინც თავისით ვერ ამობობღდეს და საშველად მიხმოსო.... არადა ერთხელ მაინც არ გიფიქრია, იქნება გამოუწრთობელი უფრო მოსულიყვნენ შენთან ... ვერანაირად ვერ გამოჩნდება ჭაობიდან ცა უფრო სუფთა, ვიდრე სუფთა ტბიდან...<br />ადამიანს რომ თვალში სხივი აღარ აქვს, ის აღარ ცხოვრობს, უბრალოდ არსებობის გზას მიყვება... ვიცი რომ სანამ ცოცხალი ვარ არ ჩამიქრება...<br />მოკლედ 12-ის მერე ვირტუალური ხაზები გადატვირთული იქნება და სოფლის დედაც მავსდღან, დამდეგ ვალენტინობას გილოცავთ:D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-3839668866902975838?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-47365761714574092652012-02-02T01:26:00.000-08:002012-02-02T01:28:02.936-08:00Somewhere over the rainbow ჟილი ბილი რუსლანი და ლუდმილა.<br /><br />რუსლანი იყო მაღალი, უხვი, მდაბალი, ლაშქარ მრავალი ყმიანი. <br />ლუდმილა იყო გლეხის ქალი, თუმცა ტანით ტატანი, გულწამტანი, უცხოდ მარები! ზილფი-კავები, მომკლავები, ვერ საკარები! წარბ-წამწამ-თვალნი, მისათვალნი, შემაზარები! ძოწ-ლალ-ბაგენი, დამდაგენი, სულთ-წამარები! პირი მთვარისა, მომგონები, მზისა დარისა! თვალთა ნარგისი, დამდაგისი, შემშვენი მწველად, ყელი ბროლისა, უტოლები, გველ მყავი მცველად, ხალებდასხმული, მაკრძალები, ამარტის ველად, ნარინჯნი ორნი, ტოლნი, სწორნი, შექმნილნი ხელად, ალვა, შესხმული ორნი ნორჩნი მოსარხეველნი, მკლავნი მომკლავნი, თითნი თლილნი მოსახვეველნი, ზარიფსა წელსა დაკვირვნული ქვეყანად მვლელნი;<br /><br />ჰოდა რა გასაკვირვირია, რომ რუსლანმა როგორც კი დაინახა, უმალ ყველაფრის წამლეკავმა ვნებამ შეიპყრო და ესღა აღმოხდა:<br /><br />- ოდეს გნახვიდი, შევიმატნი ათასნი წელნი.<br />აწ დამლევიან ყოვლნი დღენი, უცხოდ ვარებო!<br />ბაგე მდუმრიად გიალერსებ, ბაგეო ვარდო!<br />თვალთა ჰსურიან ხილვა შენი, კეკელა მარდო!<br />გულსა სწყურიან დამაშვრალსა; რას შეგაფარდო?<br />თუმცა შენ დაგთმო, ვინღა ვჰპოვო, სად გავიზარდო?<br />უშენოდ ხილვა არვისი მსურს, შევიზარებო!<br /><br />ლუდმილა:<br />- აუ მოდი მეგობრებად დავრჩეთ რაა.<br />რუსლანი:<br />- ოკ.<br /><br />მას მერე ისინი ცხოვრობდნენ დიდხანს და ბედნიერად.<br /><br />ჭირი იქა, ფქვილი აქა, რუსლანი იქა, ლუდმილა აქა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-4736576171457409265?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-89660390410804796882012-01-31T21:42:00.000-08:002012-01-31T21:46:53.844-08:00ეს არ ნიშნავს იმას რომ ამ ნაწარმოებებზე ძალიან სხვა არ მიყვარს ან საუკეთესოდ ვთვლი. უბრალოდ ეს არის ნაწილი იმ წიგნებისა, რომლებმაც განსაკუთრებულად იმოქმედეს ჩემზე სხვადასხვა ასაკში და გარკვეული მიზეზების გამო.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ჰარი ჰარისონის „გადამთიელის სასიკვდილო ტანჯვა“ </span>(ლაწანი ცხვირ-პირში ყველა რელიგიას. კარგი შეიძლება ცუდის გარეშე არსებობდეს იქ, სადაც ცუდის არსებობის შესახებ ინფორმაციას არ ფლობენ და შესაბამისად არც გამოცდილება არსებობს ამის.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">კნუტ ჰამსუნის „მისტერიები“</span> http://margusha-dreamcatcher.blogspot.com/2011/06/blog-post.html<br /><br /><span style="font-weight:bold;">იასუნარი კავაბატას „ათასფრთიანი წერო“</span> (იაპონური ესთეტიკის ბოლომდე შეგრძნობა. საზარელი თმიანი ხალი ქალის მკერდზე, რომელიც მთელ წიგნს ფონად გასდევს და კიდე ის რომ „ძალიან შენი“ არასდროს მოდის თავის დროზე“ და ყოველთვის განსაცდელის სახით მოდის. არ დაკარგო, ბოლომდე იბრძოლე, ჩანაცვლება არ არსებობს.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">სომერსეტ მოემის „წვიმა“</span> (მახვილი მორალისტების გულში და კიდე ის რომ არ არსებობს „ვერ გავაკეთებ“ „ვერ ვიზამ“ „ვერ ვიკადრებ“ , არსებობს მხოლოდ „შესაფერისი“, „დროული“, „დრო“ „ადგილი“ „პირობები“)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">სომერსეტ მოემის „ჭრელი საბურველი“.</span> (ის, რის გამოც უნდა გიყვარდეს კაცი, იმას „მაჩოიზმის“ სინდრომით შეპყრობილი ქალების უმრავლესობა ვერ ხედავს და არ აფასებს. ხშირად ესეთი კაცები სრულ ფრუსტრაციაში ცხოვრობენ და ესევე ამთავრებენ ცხოვრებას.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ფრედერიკ ბეგბედერის „99 ფრანკი“</span> - (როცა "ყველაფერი" კარგავს თავის მნიშვნელობას "არაფრად" იქცევა. ფრანგულ უდარდელობასა და სიმსუბუქეში შეფუთული ერთი ადამიანის ტრაგედია. ეს არის წიგნი - ნელი მოქმედების საწამლავი.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ნაირა გელაშვილის „ჩვენება“ </span> (ცხოვრების კანონი: რაც უფრო მეტად კარგი, სათნო და კეთილია ადამიანი, მით მეტი წიხლი ყველა მხრიდან. ბოლო გვერდზე ფურცლის ნაგლეჯმა მომსპო)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">რეი ბრედბერის „მარსის ქრონიკები“,</span> (ერთადერთი წიგნი რომელიც ბავშვობას მაგონებს, სულ მენატრება და რომელსაც ვერასდროს წავიკითხავ მეორედ, იმდენად მინდა რომ სულ პირველი შთაბეჭდილების ქვეშ ვიყო)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">სიუსაკო ენდოს “ქალი რომელიც მივატოვე”.</span> (ბუზმა შეიძლება შენს ცხვირწინ ჩაიფრინოს და ერთი თვალი გააყოლო, მაგრამ იგივე ბუზმა სხვაგან ქარიშხალი გამოიწვიოს. ერთი სულ უბრალო შემთხვევითობა შენთვის, შეიძლება სხვისთვის მთელი ცხოვრების საწვავი იყოს.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">რიუნისკე აკუტაგავას „ბატატის ფაფა“.</span> (რა შეიძლება ადამიანს გაუკეთეო იმაზე ცუდი, ვიდრე ის რომ საკუთარი ოცნება და ცხოვრების ერთადერთი აზრი შეაზიზღო)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">თეოდორ დოსტოევსკის „მარადი ქმარი“</span> (ნუ შეგეშინდებათ დოღრიალა ადამიანების, გეშინოდეთ პატარა კაცუნების, საკუთარი ჩრდილის რომ ეშინიათ და ერთ დღესაც გადაწყვეტენ ჩრდილს გაუსწრონ.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ალბერტო მორავიას „ზიზღი“ </span> (მთლიანობაში დიდი ვერაფერი, მაგრამ ამ ნაწარმოებში ალბათ ყველაზე კარგად არის ნაჩვენები, რომ каждый понимает в меру своей испорченности. ყველა კაცს უნდა წააკითხო, განსაკუთრებით იმ ჭკვიან კაცებს, ვისაც ჰგონია რომ დურნუშკა ცოლს თავის ჭკუაზე გამოზრდის და დებილი ქალი ნაკლებ პრობლემებს შეუქმნის)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ჯეკ ლონდონის „დიდი სახლის პატარა დიასახლისი“</span> (ერთადერთი თვითმკვლელობა, რომელიც ბოლომდე მესმის და ვამართლებ)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ჯემალ ქარჩხაძის „კაპიტონ მანაგაძის ბოლო ექსპერიმენტი“ </span>(მოთხრობა უსულო პატიოსნებაზე. როცა ადამიანი საკუთარ სიბოროტეს აცნობიერებს და ამით წუხდება ამის შველა შეიძლება, მაგრამ როცა ერთ დღესაც ადამიანს საკუთარი პატიოსნება შეაწუხებს და თან ხვდება რომ ამ პატიოსნებით არათუ ვინმეს სარგებელი მოუტანა, არამედ მისი არყოფნაც კი სრულიად შეუმჩნეველია ყველასთვის, ამისი გააზრება დიდი სულიერი ტრავმაა ).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-8966039041080479688?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-44876448272323488692012-01-31T21:41:00.000-08:002012-01-31T21:42:12.482-08:00მეცხრე კლასში ვიყავი... იმ ზაფხულს საირმეში ვისვენებდით... პანსიონატში სადაც ჩვენ ვიყავით, ორი და ისვენებდა მაია და მარტა. იმავე სართულზე ქონდათ ოთახი აღებული, სადაც ჩვენ. ქართველი ებრაელები იყვნენ. მარტა ჩემხელა იყო და მაია რიგაში სწავლობდა. სამედიცინო აკადემიის პირველი კურსის სტუდენტი იყო. დავმეგობრდით. მთელი 20 დღე სულ ერთად ვიყავით. აკლებული გვქონდა პანსიონატი და პარკი. ვერ გვიტანდა ადმინისტრატორი. ღამე ყველა რომ იძინებდა, ვიპარებოდით და დავბოდიალობდით. ერთხელ ძაღლები გამოგვეკიდნენ და იმის მერე ღამე აღარ გავსულვართ. ყოველ საღამოს პანსიონატის კინოდარბაზში ვიჯექით. წამოსვლისას გავცვალეთ მისამართები და ტელეფონები იმ განწყობით, რომ თბილისშიც გავაგრძელებდით მეგობრობას.<br /> საირმის მერე ჩემმა მეგობარმა წამიყვანა თავის სოფელში დასასვენებლად, იქიდან ზღვაზე წავედი და სასკოლოდ რომ ჩამოვედი უკვე ორი თვე იყო გასული.<br /> ჩამოსვლისთანავე დავრეკე მათთან. ვიღაცამ აიღო ყურმილი, ალბათ მდგმურმა... ისრაელში წავიდნენ საცხოვრებლადო. ისე დავიბენი იმ წუთას, რომ ვერც ტელეფონი გამოვართვი და ვერც ვერაფერი ვუთხარი. იმის მერე ერთხელ ვიყავი მისული, მთელი წლის განმავლობაში პერიოდულად ვრეკავდი და აღარავის უპასუხია. კანდელაკის ორ ნომერში ცხოვრობდნენ, (პირველივე ორსართულიანი აგურის სახლი, კანდელაკის დასაწყისში, ზედ გაგარინის მოედანზე) მხოლოდ პირველი სართული იყო მათი.<br /> რამდენი წელი გავიდა მას მერე... ხშირად მიწევდა მანდ გავლა, ბოლო ათი წელი თითქმის ყოველდღე. არასოდეს მინახავს დარაბები ღია და სინათლე ღამით. არ მახსოვს ამდენი წლის განმავლობაში ერთხელ მაინც ჩამევლოს ისე, რომ არ შემეხედოს ამ სახლისთვის და ეს გოგოები არ გამხსენებოდეს. <br /> დღესაც მომიწია გავლა კანდელაკზე და სახლის მაგივრად ექსკავატორი, მოსწორებული ადგილი და დიდი სიცარიელე დამხვდა.... საშინლად დამწყდა გული.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-4487644827232348869?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-46375507138120073342011-11-30T10:37:00.000-08:002011-11-30T10:42:53.381-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-3yaXlEVJhwc/TtZ49Zmyp2I/AAAAAAAAANI/ntDdA2Cw32I/s1600/377014_296606300362577_100000396280322_922563_158199885_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 293px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-3yaXlEVJhwc/TtZ49Zmyp2I/AAAAAAAAANI/ntDdA2Cw32I/s400/377014_296606300362577_100000396280322_922563_158199885_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680860976215402338" /></a><br />მუზა :http://internalself.wordpress.com/2011/11/01/სტივ-ჯობსი-და-მონები/<br /><br /> <br />არ მიყვარს ესეთი მორალისტური და ცრუჰუმანისტური განცხადებები, ფოტოები, სტატიები და ა.შ მარტოოდენ გულისაჩუყების მიზნით და „მე თქვენზე მაღლა ვდგევარ“ მოტივით რომ არის დაწერილი-დაპოსტილი.<br />რით ვერ გაიგო ამ ხალხმა რომ ამ ქვეყანაზე ბალანსი არსებობს მარტო ბუღალტერიაში. ბუნებაში, პოპულაციებს შორის და სოციუმში არასოდეს არ იქნება. აქ ძლიერი უნდა გადარჩეს. ერთმა უნდა „დაჩაგროს“ მეორე, სხვანიარად ვერც „მჩაგვრელი“ იარსებებს და ვერც „ჩაგრული“. ერთი გამოუსწორებელი იდეალისტი ყავდა კაცობრიობას და ისიც ჯვარზე გააკრეს, ზუსტად იმის გამო ყველას გათანაბრება მოინდომა.<br />ძალიან სასაცილოა ნიანგის კურცხლების ყრა და სტივ ჯობსის „დადანაშაულება“ იმის გამო რომ მისი ბიზნესის პარალელურად სომალიში თუ უგანდაში ათასობით ადამიანი იხოცება შიმშილისგან. არავინ არავისთან ანგარიშვალდებული არაა, არც საკუთარი არსებობით და არც საკუთარი საქმით. ზოგი ვეშაპად იბადება ზოგი პლანქტონად. რა ვეშაპის ბრალია თუ ათასობით პლანქტონის ჭამა უწევს. თუ ვინმე შეიძლება ამაში „დაადანაშაულო“ ამ ყველაფრის შემოქმედია, მათ შორის ბუნებაში ბალანსის პირველი დამრღვევი ძმების აბელის და კაენის შემოქმედიც. ადამიანი არ ირჩევს სადღაც ბოცვანაში დაიბადოს ნაგავსაყრელზე თუ როტშილდების საგვარეულო მამულში. ამ ნაგავსაყრელიდან თუ „უფლისწული“ გაიზრდება და საგვარეულო მამულიდან „მათხოვარი“, ეგ უკვე იმ ადამიანზეა დამოკიდებული, გარემოზე და ფორტუნაზე, რომელსაც კარგი გემოვნება აქვს და წარმატებული ადამიანები უყვარს. რა ჯობსის ბრალია თუ სხვაზე მეტი ნიჭი, ინტელექტი, ალღო, ნებისყოფა, გამძლეობა და მიზანსწრაფულობა აღმოაჩნდა.<br />ან რატო უნდა იყოს მიბმული ერთი ქვეყნის მოსახლეობის ბედი მეორე ქვეყნის ადამიანის პირად ქონებაზე და მით უმეტეს სინდისზე?<br />ადამიანი ისედაც ხარბია ბუნებით. საკუთარი რომ არ აკმაყოფილებს სხვისი ქონების დატაცებაზე გადადის, ამის მიზეზია უამრავი ომი და ბოლოსდაბოლოს ჯარის არსებობაა ამის დასტური. შეტევისთვის თუ არა თავდაცვისთვის ხო მაინც ჭირდება ქვეყანას და ჯერ-ჯერობით უცხოლანეტელები არ შემოგვსევიან, ისევ სხვა ადამიანებისგან ვიცავთ საკუთარ თავებს. ჰოდა ამის ფონზე ხოა სასაცილო ვიღაცა რომ სინდისის გივალდებულებს სხვა ქვეყნის ბიუჯეტს რატო არ ავსებო?<br />რას ვიზამთ კაპიტალისტურ სამყაროში ვცხოვრობთ და კაპიტალი განაგებს თვით პირად ურთიერთობებსაც კი.<br />კომუნაში სულ რო ორი ფოთოლაფარებული პრიმიტივი ადამიანი ცხოვრობდა განცხრომაში, იმ ორ ადამიანმა ვერ გაძლო.<br />ერთიანი დიდი კომუნის მშენებლობის მცდელობას, რაც მოჰყვა აგერ 70 წელია ვიმკით.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-4637550713812007334?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-83099779500215269912011-11-30T10:31:00.000-08:002011-11-30T10:37:44.817-08:00უკვე ოცდათექვსმეტის ვარ და რომ გადავიხედე უკან ჩემთვის სასიამოვნო ზოგადი ფაქტები ამოტივტივდა რეზიუმესავით:<br /> არასდროს ვყოფილვარ ცამხრივად შეყვარებული;<br /> არასდროს ვყოფილვარ მიტოვებული;<br /> არასდორს მომისმენია ყველაზე იდიოტური და ყალბი ფრაზა“ მოდი მეგობრებად დავრჩეთ“;<br /> თუ ოდემსე ვინმე მყვარებია, ყველა იყო ჰაი ტეკი და სქაი ჰაი და დღემდე ყველა მიყვარს და შესაბამის ფიდბექსაც ვიღებ და ყველა ამ დღისთვის ღირდა ცხოვრება;<br /> ეს რაც შეეხება ცხოვრებას.<br /> და რაც შეეხება არსებობას, ზოგჯერ ხიზილალას ვჭამდი ლობიოსავით და ზოგჯერ ლობიოს ხიზილალასავით. <br /> სადაც მივდივარ იქაურ ქუდს ვიხურავ, ოღონდ ისეთს არა რომ შიგნით კლოუნივით გამოვჩნდე ან დიდი მქონდეს და ან პატარა. ზომებში ინსტიქტურად ვერკვევი.<br /> პირველი ვიოლინოობა მიყვარს ყველგან, თუმცა დიდი ხანია სიმები დამაწყდა, მაგრამ ეგ დროებითია.<br /> ჰოო კიდე რაა;) ვერაფრით შევიჯავრე ვერც ახალი წელი და ვერც თოვლი. ეტყობა ბავშვობის განცდები და დადებითი ემოციები ბევრად უფრო ღრმად და წაუშლელად ილექება.<br /> ჰოო ყველაზე მთავარი იქამდე მინდა ვიცოცხლო სანამ „მინდიხარ“ სურვილს აღვძრავ. მაგის მერე უკვე უსქესო არსება ხარ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-8309977950021526991?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-26595544739342922622011-10-26T00:12:00.000-07:002012-02-13T03:10:24.173-08:00ხვალ 31 დეკემბერია. მიყვარს.... ეს ერთადერთი დღეა, რომელიც ბავშვობაში მაბრუნებს. ოცდათერთმეტის დილა გათენდება თუ არა, ნამცხვარი ”იდეალის”, ახალი ფეხსაცმელების და ბენზინის სუნი მცემს, მამაჩემი გზად რომ ასხამდა მანქანაში. ამ დღეს როგორც რიტუალი მამიდაჩემთან ვიკრიბებოდით და იქ ვხვდებოდით ახალ წელს. რამდენი ვიყავით და როგორ გვიხაროდა ერთმანეთი! მერე გავიზარდეთ, ნელ-ნელა დავცოტავდით და დავიშალეთ. ერთად შეკრების რიტუალი კი გონებაში დამრჩა სხვადასხვა შეგრძნებების დონეზე.<br />ბავშვობის მოგონებებს ვერ ამოშლი, შეიძლება დაგავიწყდეს, მაგრამ არაცნობიერში გადადის და მერე მთელი დარჩენილი ცხოვრების განმავლობაში შეგრძნებების სახით ამოდის ცნობიერში. აი ეს შეგრძნებებია ზუსტად ”იდეალი”, ახალი ფეხსაცმელები და ბენზინი.<br />დილიდან რაღაც მჟავე ხასიათზე ვარ. ან რაღაც უნდა გამიხარდეს ძალიან ან უნდა მეწყინოს. ესე მარტივად არ გაივლის ”სიმჟავე”.<br />- You are beautiful as morning rose - თავი შემოყო თუ არა დანახვისთანავე მომაძახა ერთმა აბეზარმა თანამშრომელმა, რომელიც ქათინაურებს ისე ხშირ-ხშირად ისროდა, რომ დაჭერის მუღამს გიკარგავდა. - გიგა გეძებდა, არ იყავი ოთახში? - განაგრძო.<br />- არა ეხლა შემოვედი.<br />- რას დადიხარ მერე ცარიელი ტაქსივით, რომ ანერვიულებ იმ კაცს?!<br />- შენი იუმორის მოსანელებელი ფერმენტის დეფიციტი მაქვს ორგანიზმში და ნელ-ნელა შემაპარე ხოლმე, ერთბაშად ვერ ვინელებ.<br />- მარცხენა ფეხზე ადექი?<br />- მორნინგ როუზობის მიუხედავად საკუთარი ტყავიდან ვერ ამოვხტები იმის გამო, რომ ყველა დურაკულ კითხვაზე პასუხი გაგცე.<br />- არაა, დღეს მაინც რაღაცა ბზიკმა გიკბინა.<br />- ”ნწუ, ”პაგოდაა” ეგეთი.<br />- მერე არ გინდა ”პაგოდა” გამოვასწოროთ შესვენებაზე? ბარში ავიდეთ, უფროსობა მაინც არაა.<br />- არაა, ამინდის მორგების ხასიათზე არა ვარ. - ვუთხარი და აწკრიალებულ შიდა ტელეფონის ყურმილს დავწვდი:<br />- ......<br />- ჰოო, გიგა!<br />- შესვენებაზე გცალია რომ გამყვე? მიშამ საახალწლო საჩუქარი უნდა მიყიდოს და მარტო მეზარება წასვლა<br />ვაიმეჰ! ეს რაღაც ახალია! მოიცა გავიაზრო და დავალაგო გონებაში: მიშამ გიგას უნდა უყიდოს საჩუქარი... საახალწლო... თან უნდა წაიყვანოს და თვითონ აარჩევინოს და ესეც უნდა გაჰყვეს ბოჩოლასავით და რასაც ხელს დაადებს ის უნდა უყიდოს... და მე რაღა შუაში ვარ. ჰმ! ეტყობა მეც რაღაც სიურპრიზს მიმზადებს და ჯერ არ მეუბნება)<br /><br />”გიგა... გიგა....”<br /><br />მახსოვს დიდხანს არ ვესალმებოდი. არ მევასებოდა. ნამეტანი გაპრიალებული და ”სმოკინგიანი” იყო. ტიპიური მეტროსექსუალი. გუნდ-გუნდათ დაჰყვებოდა მეტალო-კერამიკის ნაშები. თვითონ კი გამოზომილი ემოციებითა და ნასწავლი მანერულობით იფერებდა მის მიმართ გამოვლენილ ყველანაირ ყურადღებას, ინტერესს თუ მზრუნველობას. ოპერის კულისებში იყო გაზრდილი (დედა ჰყავდა სოლისტი) და ყოველი შემთხვევითი გასაუბრებისას ისეთი გრძნობა მრჩებოდა რომ ისევ იქ ცხოვრობდა. არც ის მახსენდება, თვითონ გამოემჟღავნებინოს რაიმე ინტერესი ჩემს მიმართ. უფრო ”რახან ვერ მხედავ, ვერც მე გხედავ” პოზიცია ეკავა. მაგრამ გუმანით იმასაც ვხდებოდი, რომ ამ პოზიციის უკან ჩახმახზე თითი ჰქონდა გამოდებული და შესაფერის მომენტს უცდიდა. რაკიღა შესაფერისი მომენტი არა და არ დადგა, ჩახმახს ხელი აუშვა და ვირტუალურად მომეპარა.<br />ერთ დილასაც ფოსტა გავხსენი და მისი წერილი დამხვდა (დამხვდა და რა დამხვდა):<br /><br />”ნათია გამარჯობა,<br /><br />შეგნებულად არ ვსარგებლობ ტელეფონით, ვინაიდან არანაირი სურვილი არ მაქვს გავრისკო ჩვენი ურთიერთობები (”რომელი ”ჩვენი” ნეტა?”) მით უმეტეს რომ ის ჯერ არც დაწყებულა. უბრალოდ მინდა იქიდან დავიწყო, რომ ყველა ი-ს თავზე წერტილი დავსვა. არავის ეჭვი არ ეპარება იმაში, რომ შენს მიმართ საკმაოდ სერიოზული სიმპატიები მაქვს. („აააა?!”). ეხლა საიდან გამომიდნარეობს ჩემი შენდამი სიმპატია:<br />არავისთვის უცხო არ არის, რომ ქალზე პირველი შთაბეჭდილება იქმნება გარეგნობით, მაგრამ რაღაც პერიოდის შემდეგ თუ მარტო ეს გარემოება დარჩა მაშინ ეს არის არასერიოზული.<br />შენ ყველას უყვარხარ და შენი დანახვა უხარიათ.<br />ინტუიცია.<br />ჩემზე შემიძლია დიდი ხანი ვილაპარაკო (ჯერ ორი სიტყვით და მერე იმისდა მიხედვით თუ როგორ განვითარდება ჩვენი ურთიერთობა უფრო მეტს და საინტერესოს მოგწერ):<br />ვარ 35 წლის. (”ვაა, 14 წლით დიდი ყოფილა, არ გემჩნევა შე самовлюблённый индюк)<br />ცოლთან გაშორებული. თუ ყველაფერი კარგად წავიდა და ამ ისტორიით დაინტერესდი, მოგიყვები საკმაოდ სასაცილოა (”იმდენი შენ რა გითხარი, ამაზე გეცინებოდეს”)<br />მყავს მილიონი მეგობარი (”ეჭვი არ მეპარება”)<br />დიპლომატობა ჩემი ბავშვობის ოცნებაა, ამიტომაც დავბრუნდი აქ და მნიშვნელოვან წარმატებასაც მივაღწიე. ამას მალე გაიგებ. ესაა ჩემი ძირითადი გატაცება და პირადული საკითხების გარდა ყველაფერს ვუთანხმებ ჩემს პროფესიას (”ეს ინჩ უზუმ ეს ელი ჯან?”). ჩემი მთავარი ჰობი დიპლომატიის ისტორიაა, რასაც პრაღაში ჩეხურ ლუდთან ერთად შევისწავლე (”სამაგიეროდ ქართველი ენა სულ აღარ ვიცით”). ეს დღემდე ჩემი ცხოვრების საუკეთესო წლები იყო. დამთავრებული მაქვს ოთხი უმაღლესი სასწავლებელი: თსუ, მოსკოვის დიპ. აკადემია, პრაღის ჩარლზის უნივერსიტეტი და ჟენევის უნივერსიტეტის მოკლე ერთწლიანი კურსი. ჩემს თავში ყველაზე საინტერესოდ ვთვლი იმას, რომ რატომღაც ვიცი (თანაც კარგად) ალბანური ენა, რატომ ვისწავლე, არ ვიცი. ისე მაგრა არ მიმართლებს ამისთანა რამეებში. მაგ: ვისწავლე ალბანური, აღმოჩნდა რომ არაფერში არ მჭირდება. თავი გავიგიჟე და ცურვაში გავხდი საბჭოთა კავშირის ახალგაზრდული ნაკრების წევრი, ისეთი ტრავმა მივიღე ფეხზე, რომ ათი წლის ვარჯიში წყალში ჩამეყარა. წავედი საბჭოთა არმიაში და სულ მალე საბჭოთა კავშირი დაიშალა. (”მოგიკვდი”)<br />გატაცებული ვარ ფილოსოფიით, მაგრამ უფრო პრაგმატული მიმართულებით, ჩემი სათაყვანებელი ფილოსოფოსი არის აწ დაუმსახურებლად დავიწყებული სოლონი, რომლის ნაშრომების საფუძველზე შეიქმნა არა მარტო რომაული კანონმდებლობა, არამედ USA კონსტიტუციაც. ერთი პერიოდი მოშნად ვიყავი გადავარდნილი რელიგიაში. ალბათ თეოლოგიური ლიტერატურის ერთ-ერთი კარგი მცოდნე ვარ. საინტერესო ის არის, რომ ორი წლის განმავლობაში ყოველგვარი ძალდატანების გარეშე არ ვჭამდი ხორცს და რძის პროდუქტებს, არ ვსვამდი, არ ვეწეოდი. მერე ეს ყველაფერი მოულოდნელად გაქრა, არადა თავს მშვენივრად ვგრძნობდი.<br />ჩემი ყველაზე დიდი მონაპოვარი არის ის გამოცდილება, რომელიც შევიძინე და ის თავგადასავლები, რომლებიც დარწმუნებული ვარ ბევრს არ გააჩნია. რაც შეეხება ქართულ ”მორალს”, ჩემთვის აბსოლუტურად მიუღებელია და ყოველთვის ვებრძოდი იმიტომ კი არა, რომ ვინმეს ეთქვა ”ნახე რა ტიპია”, არამედ იმიტომ რომ ფარისევლობა და ცინიზმი არის საშინელება. მიუხედავად ამისა, ბოლო დროს დიდ ანგარიშს მეც ვუწევ საზოგადოებრივ აზრს, იმიტომ რომ დავმარცხდი და კისერი მოშნად მოვიტეხე (”ჰოდა ნუ ატრაკებ, კონფორმისტი ხარ შენც”)<br />მუსიკას რაც შეეხება, ჭკუას ვკარგავ კლასიკაზე, განსაკუთრებით მიყვარს რახმანინოვი და მეოცე საუკუნის დასაწყისის რუსული რენესანსის კომპოზიტორები. მიყვარს ოპერა. შემიძლია ვიმღერო უამრავი არია. ამას ჩემი ოჯახური ტრადიციებიც უწყობს ხელს. (”ნეტა დამანახა სად მღერი არიებს და იმ დღეს მომკლა”)<br />ყველა აღიარებს რომ იუმორის გრძნობა მცირედად, მაგრამ მაინც გამაჩნია. მიხარია როდესაც იცინიან და კარგ ხასიათზე არიან.<br />იმდენად ოპტიმისტი ვარ, რომ ზოგჯერ ჩემს მეგობრებს და ოჯახის წევრებს იდიოტი ვგონივარ, მაგრამ ეს იმათი პრობლემაა. როგორც გითხარი ჩემს მომავალს ვხედავ მხოლოდ დიპლომატიაში და ვარ ბედნიერი, რომ ჯერ-ჯერობით მიმართლებს ამ მიმართულებით. სხვა მიმართულებას რაც შეეხება, გადატანილი მაქვს ოჯახური ცხოვრების ექვსთვიანი გმირული ეპოპეა. თავიდან მეგონა, რომ იგივეს არასოდეს გავიმეორებდი, მაგრამ სინამდვილეში ეს საუკეთესო რამაა, რაც შეიძლება ადამიანმა ნახოს და გამოსცადოს (ცნობისათვის: ნანახი და გამოცდილი ძალიან ბევრი რამ მაქვს). ოღონდ იმ შემთხვევაში, თუ შენი მეუღლე იმავდროულად არის შენი ყველაზე ახლო მეგობარი, სხვა შემთხვევაში აზრი არ აქვს.<br />ხოო კიდე რაა... ვარ ვაკელი, მაგრამ ეხლა ვცხოვრობ პავლოვზე, ვინაიდან მარტო ცხოვრების უნარი არ გამაჩნია, ვერ ვუვლი ჩემს თავს (”რომ არ გიცნობდე ვიტყოდი, რომ ამ ოპერიდანა: ”ვაკელი ვარ, მაგრამ ეხლა გლდანში ვარ დროებით, ვაკეში რემონტი მაქვენ”)<br />თუ ეს ინფორმაცია საშუალებას მოგცემს გავაგრძელოთ, უფრო სწორედ დავიწყოთ ჩვენი ურთიერთობა, მე ბედნიერი ვიქნები.”<br /><br />(”ღმერთო ჩემო რა აკადემიურია! ეს ალბათ სექსის წინ ტანსაცმელს კოხტად კეცავს სკამზე...რა მივწერო, რა ვუთხრა? ეხლა ხო მაგარი იქნება, რომ მივწერო რომელი ხარ -მეთქი. რა გვარისაა მაინც ეხლა გავიგე და რა მოხდა მერე! ტიპი ალბათ საშვილიშვილოდ მომიძულებს... ავდგები და მივწერ: ”ვერ გაგაბედნიერებ, რამეთუ, ეს ინფორმაცია საშუალებას არ მაძლევს გავაგრძელოთ, უფრო სწორედ დავიწყოთ ჩვენი ურთიერთობა” და თუ მართლა იუმორის გრძნობა აქვს, როგორც იჩემებს, მიხვდება... რატომაც არა ისე? არანაირ ფსონს არ ჩამოვდივარ, არანაირი პროგნოზს არ ვსვამ, არავითარ გეგმებს არ ვაწყობ... არადა როგორ ვერ ვიტან ესეთ წინასწარ გაწერილ ”დასაწყისებს”... ვნახოთ, ურთიერთობაში აღმოჩნდები რა ხილიც ხარ ოპტიმისტო”)<br /><br />სამი თვე გავიდა რაც ეს წერილი მივიღე და აი, დღეს ამ სამი თვის თავზე გიგას მივყვები, რომ საახალწლო საჩუქარი უყიდონ. მე ალბათ ”ფატა” უნდა დავუჭირო.<br />ცოტა ხანში გიგას მეგობარმა მიშამ მოგვაკითხა თავის მეგობარ გოგოსთან ერთად და ოთხივე ერთად გავეშურეთ საჩუქრების მაღაზიაში.<br />- გაიცანით ეს ჩემი მეგობარია ირიშკა! - ამაყად და ომახიანად განაცხადა მიშამ, ჩავჯექით თუ არა მანქანაში, თუმცა სიამაყის მიზეზს ვერც მაშინ მივხვდი და ვერც მას მერე. რადგან გავრცელებული აზრით, გემოვნებაზე არ დაობენ, ამ საკითხზე არ შევჩერდები.<br />- საიამოვნოა - ამოიკნავლა ირიშკამ.<br />(”გენაცვალე ცალყბა და უგემურ ღიმილში”)<br />გზაში ხმა რომ არ ამოუღია, მაღაზიაში შესვლისთანავე ირიშკა უმალ კუდქიცინა მხიარულ არსებად გადაიქცა, მოხსნა რა პირი მიშას საფულეს და რაც ბრჭყვინავდა და ბრწყინავდა ყველაფერი საკუთარ ”ანგარიშზე” გადაიტანა.<br />- მოგწონს ეხლა აქ რამე?- მეკითხება გიგა<br />- რა ვიცი, დიდად არაფერზე გავგიჟებულვარ, ზოგი მომწონს, ზოგი არა.<br />- აი მე კიდე არაფერი მომწონს. გამიტრაკა რა საქმე ამანაც კიდე! უნდა გიყიდო, უნდა გიყიდოო, ჰაა მიყიდოს რა უნდა!<br />(მეცინება... ”ვაახ როგორ დავიჯერო რომ ესეთი ხეპრე ხარ”)<br /><br />- გიგა ეს შადრევანი მოგწონს? - ეკითხება მიშა - ნახე შე ჩემა, თან წყალი გადმოდის, თან ანათებს და თან მუსიკას უკრავს.<br />(”ვაიმე, ოღონდაც ეს არა რაა!!” სად უნდა დადგას ნეტა ეს უგემოვნობის პიკი? ან ეს მიშაც რაში ყრის ამდენ ფულს?)<br />- მომწონს ხოო, აიღე!<br />- დედაჩემს მაინც ვაჩუქებ, ევასება ეგეთი რაღაცეები - გადმომილაპარაკა ჩუმად.<br />(აღარ მეცინება)<br />- ნათია შენ გინდა რამე? - გავახსენდი მიშას.<br />(”რა კარგი კითხვაა”)<br />- არა გმადლობ.<br />- ვაიმე რატო არ გინდაა? დავიჯერო არაფერი მოგწონს? - ”აღშფოთდა” ირიშკა<br />(”გადი ქალო გამასწარი აქედან”)<br />- არ მომწონს - ისეთი ტონით ვუთხარი, რომ ეგრევე მოკეტა.<br />გიგას ეს დიალოგი ”არ ესმის”.<br />გამოვედით მაღაზიიდან.<br />ჰოო.. ეხლა რა ვქნა?! რამე რომ არ მოვიფიქრო ამ წუთასვე, გავსკდები შუაზე. ფული არ მაქვს საკმარისი. მაღაზიის მოპირდაპირე მხარეს ლომბარდი შევნიშნე, მერე ოქროს ძეწკვიც გამახსენდა ყელზე რომ მეკეთა და განათდა. ლომბარდიდან პირდაპირ იმავე საჩუქრების მაღაზიაში შევედი და ოთხი საჩუქარი ვიყიდე - გიგასთვის, მიშასთვის, ირიშკასთვის და გიგას დედისთვის და დავურიგე, თან წინასწარ მივულოცე ახალი წელი. მერე გიგას ვუთხარი, თქვენ წადით, მე საქმე მაქვს კიდე და მერე ჩემით ამოვალ - მეთქი.<br />რა ჩაიბურდღუნა აღარ მომისმენია, კარი მივუხურე და წამოვედი.<br />ალბათ თვითკმაყოფილების განცდას არაფერი შეედრება სიმსუბუქის მხრივ.<br />31 დეკემბერიც გათენდა. მივუჯექი თუ არა ჩემს სამუშაო მაგიდას, ტელეფონმა დარეკა:<br />-ნათია დღეს რა გეგმები გაქვს? დედაჩემი მინდა გაგაცნო, თვითონაც ძალიან უნდა შენი გაცნობა, (ჰოო მართლა საჩუქრისთვის მადლობა გადმოგცა,)... და მინდა რომ ახალ წელს ერთად შევხვდეთ...<br />("იმდენად ოპტიმისტი ვარ, რომ ზოგჯერ ჩემს მეგობრებს და ოჯახის წევრებს ........")<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-2659554473934292262?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-16353069351254975132011-10-24T01:21:00.000-07:002011-10-24T01:23:29.298-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-G90tji2SlOY/TqUgWgyHNzI/AAAAAAAAAM8/aPrUcF_bJWM/s1600/314575_271583536198187_100000396280322_847728_2133065485_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-G90tji2SlOY/TqUgWgyHNzI/AAAAAAAAAM8/aPrUcF_bJWM/s400/314575_271583536198187_100000396280322_847728_2133065485_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5666971277244970802" /></a><br />თუ არ მოგწონს წადი, თუ არ მოგწონს გადართე, თუ არ მოგწონს ნუ უყურებ, ნუ უსმენ, ნუ კითხულობ, უკეთესად შენ გააკეთე, დაწერე, იმღერე, ითამაშე და ა.შ.<br /><br />ეს ის ბოლო გაჩერებებია, სადაც კამათში მონაწილე ერთი მხარე უმალ ჩაგაგდებს ხოლმე, როცა არგუმენტი ელევა. ღმერთმა ნუ ქნას და თუ რელიგიურ თემატიკას შეეხე ან რომელიმე რელიგიურ ყაჩაღს და ღვთის სახელით მოლაპარაკე ღიპგასიებულს, პირში მოგახლიან, ნუ განიკითხავო. რა კარგია! თურმე რა მარტივად შეიძლება გადაწყდეს პრობლემები! მთავარია ეხლა ფხვიერი მიწა და სირაქლემასავით გრძელი კისერი რომ თავი რბილად ჩავყოთ შიგნით. მერე რა რომ ტრაკი დაუცველი გვრჩება, ჩვენ ხო მაინც ვერ ვხედავთ. ამასობაში კი სარანჩებივით მრავლდებიან უტვინო პოლიტიკოსები, ჟურნალისტები, პარტიები, მოძრაობები, ”სულიერი მოძღვრები”, ამა თუ იმ ცოცხალ თუ უსულო საგანთა ”დამცველი” საზოგადოებები, მომღერლები, მწერლები, მსახიობები, ”პროფილები”, ნაირ-ნაირი დღის და ღამის შოუები, მოცლილი ცოლების და ნაშების კლუბები, ბიჭოლები, მარკუს მეტრეველები, აგერ ეხლა ”ბავშვი არ დაბადებულა და ყარამანს არქმევდნენ” სამეფო ამობრწყინდა ვიღაცა სასაცილო პერსონაჟებით. მოკლედ ერი და ბერი ხალისობს. ადრე თუ ”ობშიაკი” მარტო გარკვეული კატეგორიის ვიწრო წრისთვის იყო, ეხლა სხვა მიმართულება, სხვა ძალა და სხვა მასშტაბები შეიძინა და რომელ მარკეტში არ უნდა შეხვიდეთ ყველგან ნახავთ კუთხეში მიდგმულ ყუთს წარწერით ”შესაწირი” - ოფიციალური და ღვთის მადლით აღვსილი და ნაკურთხი რეკეტი, რომლის ერთ-ერთი წარმომადგენელიც ამაყად აცხადებს, რომ არანაირი კანონის არ ეშინია. ხო არ გახსენებთ ერთ-ერთ ინსტიტუტს ახლო წარსულიდან?<br /><br />ჩვენ ისღა დაგვრჩენია ხელში წარმოსახვითი პულტი დავიჭიროთ და რაც არ მოგვწონს გადავრთოთ, თუ საერთოდ არაფერი მოგვწონს მაშინ ავდგეთ და წავიდეთ.<br /><br />რა გახდა ერთი ნორმალურად მყეფარე ძაღლი რომ ეს დაუსრულებელი ქარავანი ან შეაჩეროს ან გეზი შეუცვალოს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-1635306935125497513?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-20857110307571545652011-09-21T11:35:00.000-07:002011-09-21T11:45:23.360-07:00<span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />მგონი კერძო საკუთრების წარმოშობასთან უნდა იყოს ეგ კორელაციაში. :)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />შეილება. ერთი მომპოვებელ-შემგროვებელი, მეორე შემნახველ-გადამანაწილებელი<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />უჰუ.. რაც უფრო მყიფეა კერძო საკუთრების ცნება საზოგადოებაში მით უფრო ამორფულია ოჯახური კავშირები.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />რომელია ყველა ცოდვის სათავე სიხარბე, ცნობისმოყვარეობა თუ პროტესტი?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />აგრესია. და ეს დეენკაში დევს როგორც გადარჩენის ინსტინქტი :დედარაშერიოჟულივააარ:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />ჰოდა რატო უნდა განაგებდეს მერე გამრავლებასა და ცოდვას ერთიდაიგივე ჰორმონი?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />ცოდვა პირობითი ცნებაა... მითუმეტეს ის ცნება რაც კონკრეტული რელიგიიდან მოდის. აგერ რომელიღაცა მოლას უთქვამს ისლამი ცოლ ქმარს შორის ნეკროფილიას არ კრძალავსო :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />lol<br />გადახედე ათ მცნებას და მერე კიდევ ერთხელ 13-ე კითხვას:)))<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />ათი მცნებიდან ერთი (შაბათის დაცვა) , უკვე ქრისტეს მოწაფეებმა გააუქმეს ..... მეორე კიდევ (არა ჰქმნა თავისა შენისა კერპი) ზოგი შეხედულებით ეწინააღმდეგება ხატების, კათოლიკური ქანდაკებების და საერთოდ წმინდანების არსებობას და ტაყვანისცემას.... ტაკ ჩტო ეს კიდევ ერთი მაგალითია იმისა თუ როგორი ცვალებადი და ფარდობითია ცოდვა/მადლის (ჰარამ/ჰალალ) გაგება დროსა და სივრცეში :))<br /><br />აბსოლუტური ცოდვა ჩემი აზრით არის ძალადობა... ანუ ის რაც არასოდეს არ ჩაითვლება კარგად და მადლად (არა რელიგიური არამედ ჰუმანისტური აზრით).. თუმცა აქაც საკითხავია ცუდია მაგალითად როცა შვილს აძალებ ისწავლეო იმას კიდევ არ უნდა :)))... აქ მეტ ნაკლებად უნივერსალურ წესად ალბათ შეილება გამოდგეს "არ მოექცე სხვას ისე როგორც არ გინდა მოგექცნენ შენ" :))<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა </span><br />ჰოდა ყველაფერს ხო აქვს თავისი მიზეზი, მე მარტო აგრესია არა მგონია. გენეტიკაში უფრო სწორედ ქვეცნობიერში დევს პროტესტი ზოგადად რაღაცა წესრიგის მიმართ და ყველა ”არას” ვუპირისპირდებით ან ღიად ან ფარულად. აი ეს ფარული გადადის მერე აგრესიაში.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />იმიტომ რომ წესი შეზღუდვაა და ის ყველას გათანაბრებას ემსახურება... გენს კი თანაბარ პირობებში ვერ გადაცემ... სხვაზე უკეთესი უნდა იყო.. ანუ პროტესტი უნდა გამოთქვა :)))<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />”აქ მეტ ნაკლებად უნივერსალურ წესად ალბათ შეილება გამოდგეს "არ მოექცე სხვას ისე როგორც არ გინდა მოგექცნენ შენ" :))”<br />ესეა მაგრამ ვერ იცავ მაგასაც, ძლიერი უნდა გადარჩეს, ბუნების კანონია ეგეთი და ეგეც ერთი დიდი წინააღმდეგობა ჰუმანისტური თვალსაზრისით<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />ჰოდა მაგისთვისაა რელიგია და იდეოლოგია :))... ბუნება და ინსტინქტი ადამიანს ცხოველთა სამყაროსკენ მიათრევს, ინტელექტი კი ქმნის ნორმებს და შეზღუდვებს რომ ის ტყეში არ გაუშვას და კომპიუტერთან გააჩეროს :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />ეგ როგორც შედეგი , მე მაინტერესებს პირველსაწყისი. რატო და რისთვის? შექმნა ღმერთმა სამყარო და მას მერე ანადგურებს და ანადგურებს. წესრიგი და ქაოსი, სტრუქტურა და დესტრუქცია. ანუ ესენი დამოუკიდებლად კი არ არსებობენ, არამედ ერთი მეორის წაღმა-უკუღმა პირია და სადაც ერთია იქვეა მეორეც. რაში ჭირდებოდა?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />ნუ არსებული თეორიით სამყარო სრული ქაოსისკენ მიისწრაფვის.. ე.წ. თბური სიკვდილისაკენ... ეს მოხდება როდესაც ენერგია და მატერია სრულიად თანაბრად გადანაწილდება სისტემაში, ანუ ყველაფერი დაიშლება უელემენტარულეს ნაწილაკამდე, მანამდე კი ხდება აფეთქებები, ბირთვული და ქიმიური რეაქციები და ა.შ. ღმერთი სადაა მაქ და რა უნდა რომ გაიგო ჯერ რა ხდება უნდა შეიცნო... ჰოდა როცა შევიცნობთ ალბათ მერე გავიგებთ :))<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა </span><br />ოოდა გენცვალე ეს ყველაფერი ერთიან კოსმიურ წესრიგს ხო ექვემდებარება და ამ ერთიანი კოსმიური წესრიგის ძრავა ხო რაღაცაა, აი ეგაა ღმერთი. იმჰოი. ნებისმიერი მატერია გადის არსებობის ფაზებს და უბრუნდება ათვლის წერტილს. ხზ რაა<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />ღმერთი ხომ პრინციპში მეტაფორაა იმისი რაც ჩვენი შემეცნების გარეთ დგას :)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />და ჯდება ფიზიკურ კანონებში თუ მას აბსოლუტურ ენერგიას დავარქმევთ.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი </span><br />მეცნიერება რა არის? მიზეზ შედეგობრიობის ზუსტი და ურყევი კავშირის დადგენა ორ მოვლენას შორის. არადა ემპირიულად ორი ერთნაირი მოვლენა არ არსებობს. რა ზუსტადაც არ უნდა გაიმეორო ცდა მაინც სხვანაირი შედეგი გექნება. რა წყვეტს ამ სხვაობას? ამისთვის არსებობს ადამიანური ახსნა "შემთხვევითობა" ანუ ის ფაქტორები რაც მეცნიერებისთვის ჯერ უცნობია და რისი მიზეზ შედეგობრივი კავშირი ჯერ არ დადგენილა. აი ეგ არის პრინციპში ღმერთი :), დანარჩენი უკვე ნაუკაა :))<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />ერთი ფაქტია და მეორე რწმენა. რაც ფაქტია იმას რწმენა არ შწირდება და რაც რწმენა ის სულაც არ ითხოვს დადასტურებას. ამიტომ ვერ თავსდება ერთად მეცნიერება და ”შეუცნობელი”<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />მარტივი მაგალითი: მეხის დაცემა შუასაუკუნეებში აუხსნელი იყო და ღმერთის რისხვად აღიქმებოდა. დღეს მეცნიერულად ასე თუ ისე ახსნილია, შესაბამისად მაქედან ღმერთი გაქრა და ფიზიკამ დაიკავა. ხვალ თუ მედიცინა უფრო წინ წავა მაგალითად შეიძლება გაქრეს კითხვა რატომ კლავს ღმერთი პატარა ბავშვებს და ა.შ., ან რატომ ემართება სიმსივნე კარგ ხალხს... აქ სხვა კითხვა დგას.. სადამდე შეუძლია ადამიანის გონებას ამისი შეცნობა. გვააქვს "პლანკა" რომლის ზევითაც ვერ ავხტებით თუ ეს პლანკა სულ მაღლა მაღლა იწევს.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />მე მგონი გვექნება ეგ პლანკა, ადამიანმა თვითგანადგურების მექანიზმი რომ დროზე ადრე არ ჩართოს, თუნდაც მხოლოდ ამისთვის.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />უჰუ ალბათ :)... ჰოდა მაგის ზევით დგას უკვე ის მიზეზი ყველა შეუცნობელისა რომელსაც სახელად ქვია "ღმერთი" :)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />სინათლის სხივის სიჩქარის იქით რაცაა ყველაფერი ღმერთია :P<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />აქეთაც ბლომად რაღაცეებია :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />სიყვარული:)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />yea babe :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />მოკლედ მივედით კონსესუსამდე:D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />კონსენსუსი სულ სასუსნავის ასოციაციას იწვევდა ჩემში :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />არც უმაგისობაა. კარგი სასუსნავი ურთიერთგაგების ხელშემწყობია, ანუ მიოკარდიუმისკენ მიმავალი გზა გასტროენტეროლოგიურ სისტემაზე გადისო:D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />თქვენ ექიმი ბრძანდებით? :P<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />აბა ეხლა ფლირტი არ იყოს აქ :მად:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />არა გასტროენტეროლოგიური პრობლემები მაქვს და კომპეტენტური აზრი მაინტერესებდა.... რა ფილტრი რის ფილტრი :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />კერძოდ რა ჩივილები გაქვთ?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />აი როცა დიდ ხანს საჭმელს არ ვჭამ მშივდება ხოლმე და რა მჭირს ექიმო?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />სიზარმაცე:D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />უიმე საშიშია ეგა? წამალი რა დავლიო?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკი ”ნარგიზა” :D ფარმაკოლოგიური თვისებები: ანადგურებს სიზარმაცის ბაქტერიებს.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი </span><br />აეჰ გაეცი მგონი თხუთმეტივე კითხვას პასუხი :D<br />"ნარგიზაა მაგისი წამალი" :D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">მარგალიტა</span><br />ლოოოოოოოოლ ნუ კარქი ეხლა ნუ გაპრიმატდები ხელათ:D<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ერთაოზი</span><br />პრიმატები ყველანი ვართ<br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=BXRvmp2SAy0<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-2085711030757154565?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-12990570163638477482011-09-21T11:27:00.000-07:002011-09-21T11:34:44.681-07:00<span style="font-weight:bold;">"ყოფილი ნაშა": </span> (ესე 40+ თბილისელი სვეცკი კეკელკების ერთობ გავრცელებული სახეობა.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ძირითადი დამახასიათებელი ნიშნები:</span><br /><br />აფთარი თვალებში. გამხდარიდან ძალიან გამხდრამდე. ცოცხივით გასწორებული თმა, ნიკოტინისგან დაბოხებული ხმა და ღიან ნაცრისფერ- წენგოსფერი სახის კანი. (აქვე აღვნიშნავ სახის კანის ქართულად მოვლის ძირითად მეთოდს: ოღონდაც შორს გადადონ სიბერე უვლიან კანს ყველანაირი საშუალებით დაწყებული თხის ცურცლიდან დამთავრებული რომელიმე ”კუზანოვით” , მაგრამ სიგარეტი და ზამთარ-ზაფხულ მზეზე ან სოლარიუმის ქვეშ გახმობა ვითომც არაფერი.)<br />ქიციც ნანახი აქვთ და ქიცმაცურიც. მოწონთ ვაშშკაცურ-ქალაქელი ტიპები, უმალ კეკლუც ფისოებად გადაიქცევიან ხოლმე მათ გარემოცვაში.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ლაპარაკის მანერა:</span><br /><br />რაღაც საშუალო ძველ თბილისურ-კლასიკური აღმავალ ტონალობასა და მოდერნ-თბილისური ანუ დაღმავალ-უკმაყოფილო ტონალობას შორის. შიგადაშიგ ურევენ რუსულ ფრაზებს, რის დროსაც უფრო იბოხებენ ხმას. ყბედობენ ძალიან ბევრს მიმიკურად და ხმამაღლა, უადგილოდ იცინიან და თან გაკვირდებიან რა შთაბეჭდილებას ახდენენ.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">სასტავობენ:</span><br /><br />ძირითადად ბავშვობის მეგობრებთან ან ყოფილ კურსელებთან (ერთად რომ მოდიან წლებია, რო ჩასხდებიან შადმე და ხორხოცობენ, ძირითადად კურიოზებს იგონებენ და ხმამაღლა იცინიან) ქმრების ძმაკაცების ცოლებთან, საკუთარ გინეკოლოგთან და იმ სილამაზის სალონის სტაფთან სადაც დადიან, მაგრამ მათთან მეგობრობა, სალონიდან რომ გამოდიან, იქვე მთვარდება.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">სად ნახავთ?: </span> <br />ვაიმე შად აღარ, შადაც კაი პონტია. განსაკუთრებით სილამაზის სალონებში. ჰოდა ქეც მივადექი თემას. რამდენი ეგეთი შემოსულა სალონში, მაგრამ დღეს განსაკუთრებული შემთხვევა იყო:<br /><br />...და ისიც შემოვიდა....! უფრო სწორედ შემოგნიასდა, შემოქოთქოთდა, შემოკრიახდა, შემოფარცქვალდა, შემოცქრიალდა და შემოსურნელდა გეფის ქლოუზით. (ჩემი ქურენთ სუნამოა და ვიცანი, ქე გამიტყდა ცოტა.:D)<br />დაჯდა თმის დასაბანად ნახევარსაათიანი მოკითხვების და ქოთქოთის მერე.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">თემა პირველი:</span><br /><br />”ვაიმეეე ოქრო გაძვირდა გოგოებოოოო გაავ-გიიჟ-დიიი! ჩემი სიძისთვის მინდოდა დაბადების დღეზე სამაჯური მეყიდა და გრამი რა ღირს ხუთასიანი პრობა იციით 70 ლარი და შვიდასიანი 92 ლარი.”<br /><br /><span style="font-weight:bold;">თემა მეორე:</span> ( ვინმე ეთუნამ მიატოვა ქმარ-შვილი და გაეკიდა ვიღაც კაცს.)<br /><br />”არა! ელკა პრისტავლიაეეშ? ქალი რომ ოჯახს მიატოვებს, ის ყველაფერს იკადრებს. (ელკაც თავს უქნევს) და რა ქმარი მერე იციიით, აი თფილიშში ერთ-ერთი ყველაზე კაი ტიპი, რა ოჯახი, რა ქონება, რა წრე. ზოგი როგორ ვერ იფერებს ბედს. არა ნუ ცოტა ეჭვიანი კი იყო, ხშირად აკონტროლებდა, სამსახურს ტავი დაანებებინა, ხშირად არ უშვებდა სახლიდან, მაგრამ მოიიცაა რაა, კარგი რაა თუ ქალი ხარ. როცა ეგეთ ოჯახში ხარ რაღაცა უნდა დათმო. რა არ ვარ მართალი (ელკა ისევ თავს უქნევს) ტოჟე მნე. მოუნდა თავისუფლება.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">თემა მესამე:</span><br /><br />ვაიმე ვგიჟდები კათოლიკურ წეს-ჩვეულებაზე. ჯვრისწერის დროს რომ მამას მიყავს ქალიშვილი ქმართან. აი იცით რა მემართება ამას რომ ვუყურებ, ჟრუანტელი მივლის. ესე იგი მამა აბარებს გოგოს ქმარს, ანუ მამაკაცი მამაკაცს აბარებს ქალს საპატრონოდ. (და აქ ნეტარებისგან თვალებს ხუჭავს.) ჩვენთან კიდე ქალებმა დაკარგეს ქალობა და კაცებს დაემსგავსნენ, აუ კარგა გამიგეთ რაა მნე ოჩენ პრაწივნა (რა შუაშია ეს კათოლიკურ ჯვრისწერასთან ელკა ვერ მიხვდა, ვერც მეე.)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">თემა მეოთხე:</span><br /><br />ვგიჟდები პოლანსკიზე, ჩემი უსაყვარლესი რეჟისორია. (ელკა ისევ უაზროდ უქნევს თავს და უხერხულად იღიმება, რცხვენია იკითხოს პოლანსკი ვინაა და საუბარი სხვა თემაზე გადაყავს: ”ზღვაზე იყავი ნინოო?”)<br />- ოიიი, შარშან ხო იცი რა მომივიდა. პლააჟზე ვართ რაა მე და მაკო (შვილი) ჰოდა ვიღაც ორი დეგენერატი იდგა იქვე და მაკო რომ ზღვაში ჩადიოდა ერთ-ერთმა თქვა აუ რა ნაშაა, რა ტრაკი აქვსო. ჰოდა მერე აღარაფერი მახსოვს, ერთი ყვირილი ჩამესმა მარტო, გაუშვი იგუდებაო. თურმე ვახრჩობდი. წარმოგიდგენიაა? ნაბიჭვარი!<br />ჩემზე რომ ეთქვა, რეაქცია არ მექნებოდა მაგრამ შვიილზეე?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">თემა მეხუთე:</span><br /><br />ზურიკომ (ქმარმა) მომითრია ათი კილო მალინა. რა ტიპია რაა! იცის რომ არ მეხერხება ეს მურაბები და კამპოტები. ხო შეიძლება რომ დედამისს წაუღოს და მე არ მაწვალოს არაა, მაგრამ იმ ქალბატონს როგორ შეაწუხებს, ან ის შეიწუხებს თავს გგონია?<br /><br />ამასობაში თმაც გასწორდა მანიკიურიც გაკეთდა. ორთქლიც გამოიშვა და როგორც მოგნიასდა და ისევ წაგნიასდა. (ზურიკომ მოაკითხა)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">და აქ ეპილოგია ყველაზე მაგარი:D</span><br /><br />ერთ-ერთი პარიკმახერი:<br />”ამას რომ ვიღაცის ბოზობა გაუკვირდება რაა”<br /><br /> <br />პ.ს. სად შემილია.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-1299057016363847748?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-75287728055487590182011-08-02T05:04:00.000-07:002011-08-02T05:05:29.435-07:00იყო ერთი არღნის ჩიტი გონჯაურა. საკვერცხეები წამოსტკივდა თუ არა, ერთ თბილისელ ბიჭს მისთხოვდა, რომელსაც, ერთადერთი, ცხენი აკლდა პრინცობამდე. როგორც კი სასახლის კარს გადააბიჯა გონჯაურამ, ამ ჩვენ პრინცს ჩამოაცვა ”ფართუკი” კისერზე, გაზქურასთან დააბა, ხელში დააჭერინა ორი შიბაქი და უთხრა, აწი შენ იცი და შენმა კაცობამო, ქალიც შენა ხარ ამ ოჯახში და კაციცო. თვითონ კი პრინციც ამოიცვა და მთელი მისი სასახლეც დედოფლიან-მეფიანად.<br />გონჯაურას შეეძლო სახლიდან ისე გასულიყო, არ ეთქვა სად მიდიოდა, მოსულიყო დილით, ან მოსულიყო სამი დღის მერე ან სართოდ 6 თვით გადაკარგულიყო. მაგრამ ნუ გაჰკიცხავთ! რეკავდა სახლში და აფრთხილებდა პრინცს, ნუ დამელოდები ბავშვები დააძინე და შენც დაიძინეო. ვინ იცის რამდენჯერ მიუყუდებიათ სასახლის ჭიშკართან მთვრალი საბრალო და რამდენჯერ გაუქარვებია პრინცს კაზინოში წაგებული ფულით გულბოყალკოჰოლდათუთქული გონჯაურას სათუთი და მგრძნობიარე გული. მას ხო ჩვევა ჰქონდა ასეთი, როცა ფულს აგებდა, ფხიზელი ერცხვინებოდა დილით სახლში მისვლა და პრინცისთვის თვალებში ჩახედვა. პრინციც უსიტყვოდ უგებდა და ყველანაირ პირობას უქმნიდა ცელქ ცოლს, რომ რაც შეიძლება მეტი სიამოვნება გამოეგლიჯა ცხოვრებისათვის. გონჯაურაც ცელქობდა და ცელქობდა. ცელქობდა დღისით, ცელქობდა ღამით, სამშობლოში, სამშობლოს გარეთ, ზღვასა და მთაში... წლები კი გადიოდა და არც გონჯაურა იცვლებოდა და არც პრინცი, მხოლოდ მათი გარეგნობა იცვლებოდა. პრინცი დღითიდღე კარგავდა პრინცობას და გონჯაურა დღითიდღე მშვენდებოდა და იფურჩქნებოდა. მაგრამ ზოგი ჭირი მარგებელიაო, ამასობაში პრინცი კარგი მზარეული, ძიძა და დიასახლისი დადგა და გონჯაურამ სულ უფრო და უფრო მეტი პოპულარობა შეიძინა სამეფოში.<br />გავიდა ოცი წელი და ჰოი საოცრებავ, 20 წლის თავზე გონჯაურა მიხვდა, რომ ოჯახი ენატრებოდა, თავისი პრინცი ენატრებოდა, თავისი უდედოდ გაზრდილი შვილები ენატრებოდა და ოჯახს დაუბრუნდა. დაბრუნების აღსანიშნავად კიდევ ერთი შვილი აჩუქა პრინცს და თან განაცხადა, ეხლა გავიგე რა ყოფილა დედობაო, ვიშ, თურმე რა კარგი ყოფილაო. იგი ამასაც არ დასჯერდა, იქვე უბნის ადგილობრივი მოძღვარი დაიმოძღვრა და შეუდგა ტაძრისკენ მიმავალ რთულ და ეკლიან გზას. გონჯაურა ყველა რიტუალს გულმოდგინედ ასრულებდა და როცა ჩათვალა, რომ შეეძლო უკვე სხვებისთვისაც გაეწია დახმარება, უმალ დღის შოუში გაიქცა ყოფილ სეფექალ-მეგობრებთან.<br />და აი უკვე ჩვენ ვხედავთ მის თვალშისაცემ მეტამორფოზას: თავზე ხილაბანდი წაუკრავს, ხმა დაუბოხებია, ტონი გაუმკაცრებია, მართალია შეუღებავ, მაგრამ ძველებურად ავად მოკვასკვასე თვალებში ყოვლისმცოდნე მზერა ჩაუყენებია.... და გონჯაურაც იწყებს ჩვენი სულების გადარჩენისათვის მგზნებარე მონოლოგს:<br />-იჩით რა არიშ, ქალმა უნდა იჩხოვროშ შიყვარულით, მოთმინებით და ოჯახიშადმი მორჩილებით. (და ამ დროს რა ხდება?! თქვენს მონა-მორჩილს თვალები საცრისოდენა უხდება და ყბა უფრო და უფრო ძირს უვარდება).<br />-თქვენ ვერ ჭარმოიდგენთ რამხელა ბედნიერებაა, როცა ცოლ-ქმარშ შორის ჰარმონია და ჯანშაღი ატმოშფეროა, იმიშათვიშ რომ ბავშვები შრულფაშოვნები გაიზარდნონ. მე და ჩემმა მეუღლებ 20 ჭელია ერთად ვჭიეთ ოჯახური ჭაპანი შიყვარულით, მოთმინებითა და რუდუნებით. მე შემიჯლია ვთქვა, რომ ბედნიერი დედა ვარ, ბედნიერი ქალი და ბედნიერი ცოლი, პირველ რიგში რა თქმა უნდა უფლიშ ჭყალობით... (აქ უკვე არტახებს იწყვეტს ჩვენი გონჯაურა და წარბის აწევითა და მკაცრი ტონით იწყებს მორალის კითხვას, რომელიც ალბათ 20 წუთი გრძელდება)<br />თქვენს მონა-მორჩილს ისევ დაუვიწროვდა თვალები, როგორც იქნა ყბა აკეცა და ერთი შესძახა: აი საღოოოლ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7528772805548759018?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-68035269779240536852011-06-16T22:56:00.000-07:002011-07-12T08:47:46.833-07:00არც მესტატუსება, არც მენოუთება, არც მელინკება, არც მეფოტოება, არც მეიუთუბება, არც არავისთან მეკომენტებ-მელაიქება. დეკადანსში შედის ჩემი ტვინი ნელ-ნელა, სამაგიეროდ გული გამოვიდა იქიდან... ორივე ერთდროულად ხო კარგად ვერ მუშაობს... სადაა მაგდენი სამყოფი სისხლი ყველა ორგანოში თანაბრად ნაწილდებოდეს:)<br /><br />ჩემი სურვილები და ოცნებები ისე შეიკუმშა, რომ თვით ჩემი ეგოსა და მისი "იზმის" ჩასაკვეხებელი ადგილი არ დარჩა შიგნით...<br /><br />ბრმად ნდობაზე მაგარი გრძნობა არ არსებობს...აღარც ფეხის გადაბრუნების გეშინია და აღარც კოროზიის. სულ რომ ოთხივე გზამოჭრილ გზაჯვარედინზე დარჩე ან ყველა კარი ჩაირაზოს შენს წინ, გგონია, რომ ერთი მუდამ შენს ზომაზე იქნება ღიად დატოვებული.<br /><br />ბრმად რომ გენდობიან ეგეც მაგარია, ოღონდ როცა იცი, რომ შეგიძლია ამ ნდობის გამართლება და უფრო მეტიც, დარწმუნებული ხარ, რომ ზუსტად ამ ნდობის გამართლებისთვის დაიბადე. სხვა შემთხვევაში კი ტვირთია... უხილავი, მაგრამ ყველაზე მტკივნეული და მძიმე ტვირთი. "დაჟე" ამ დროს რომ გკითხონ, რა გტკივა ან რა გაწუხებსო, ვერ უპასუხებ.<br /><br />ბედნიერება ყველაზე ირაციონალური ცნებაა. უფრო ხშირად იქ მიდის, სადაც ვერც ამჩნევენ და ზედ კმაყოფილების იარლიყს კიდებენ. სინამდვილეში მათ შორის სიმშვიდის გარდა არაფერია საერთო...<br />არადა ზოგჯერ რა ცოტა საკენკი სჭირდება მისატყუებლად... თუნდაც აი ეს: ზურგს უკან ან გვერდით გესმის ბოდიალის ან არსებობის სხვა დამადასტურებელი ის ხმა, რომელიც რეალობას გწყვეტს და იქვე იმავე წუთას მწარედ გაგრძნობინებს იგივე რეალობას, რასაც გწყვეტს.... და ზუსტად აი ამ ორი წამის შუალედშია ის, რაზეც ამბობენ ხოლმე, ზოგჯერ რა ცოტა ყოფნის ადამიანსო.<br /><br />პარტერის ბოლო რიგიდან ისევ სცენაზე ავინაცვლე და რამპის სინათლემ მომჭრა თვალი.. გადავეჩვეულვარ თურმე...ამ სცენას არც კულისები აქვს და არც ანტრაქტი... მხოლოდ ფარდის დაშვებამდე - ან შენს წინ ან შენს უკან...<br /><br />Club Silencio - Welcome To The Silence.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-6803526977924053685?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-28011202209062556362011-06-14T09:09:00.000-07:002011-06-14T09:10:39.407-07:00არ გაქვთ ზოგჯერ ისეთი დამოკიდებულება რომელიმე წიგნთან ან წიგნის პერსონაჟთან რომ ერთდროულად გიყვართ და გძულთ? მე ძირითადად ან მიყვარს რომელიმე გმირი ან მკიდია. აი როცა მძულს ეს იმას ნიშნავს, რომ მწერალი იმაზე მეტს ახერხებს ვიდრე უბრალოდ წერაა, ამბის გადმოცემა, თუ პერსონაჟების გამოგონება-გამოთლა. დღემდე ეს მარტო ჰამსუნმა მოახერხა თავის „მისტერიებით“ და ნაგელით. რატო გამახსენდა მაინცდამაინც ეხლა?... ზოგჯერ ისეთ „სადგურში“ შედიხარ, რომ ბუნდოვნად გახსენდება, სადღაც გაქვს ეს „სადგური“ ნანახი, ზოგჯერ ისეთი კითხვები გიჩნდება რომ გახსენდება, სადღაც გაქვს პასუხი ამოკითხული, ან ისეთი პრობლემა დგება შენს წინაშე, რომელიც სადღაც არის გადაჭრილი ან გადაუჭრელი, მაგრამ სხვა კუთხით დანახული.<br />ბოლო ხანს ზუსტად ესე ამეკვიატა ნაგელი - ერთ-ერთი ყველაზე რთული პერსონაჟი, ვინც კი ოდესმე შემხვედრია და რომელიც დღემდე გამოცანად რჩება ჩემთვის. ნაწარმოები რომ ძაან მაგარია, ეს უდავოა, არავითარი მელოდრამატულად ჩაშაქრებული უწი-პუწი და ძალად გაჰეპიენდებული ან ყველა და ყველაფერ „გაიასნებული“ სიუჟეტი. სკანდინავიაა რაც არ უნდა იყოს. სითბო და სიტკბო ნაკლებია.<br />ნაგელი - ერთდროულად მიყვარს და მძულს ეს კაცი. მძულს იმ სისუსტეებისთვის, რასაც ზოგჯერ ჩემში ვხედავ მისი სახით და ხასიათის იმ შტრიხებისთვის რაც ძალიან უცხოა ესეთი ტიპის თავდაჯერებული და ინტელექტის მქონე კაცისთვის და მიყვარს სხვა ყველა დანარჩენისთვის. როგორ გამიცრუა იმედი... საკმაოდ ძლიერი ინდივიდი იყო იმისთვის რომ ესე უსაფუძვლო და არაფერზე დამყარებული გრძნობისთვის თავის მოკვლაზე არათუ ეფიქრა, არამედ თავი აეტკივებინა იმ ცარიელი ადგილის მოპოვებისთვის უბრალოდ „ლამაზი ქალი“ რომ ერქვა. არ არის ეს კაცი სატრფოს ფანჯრებთან "სერენადებისთვის" და ტალახში ამოვლებული ცხვირსახოცის კოცნა/ წირპლების ყრისთვის დაბადებული... რას ერჩოდა ჰამსუნი არ მესმის. ეს იყო მისი ნამდვილი ბუნება და მისი იმიჯი ყალბი თუ პირიქით, ვერ გავიგე. ორივე შემთხვევაში სიყალბის სუნი მცემს და ესაა რომ ბოლომდე გამოცანად დარჩა ჩემთვის მისი ხასიათი.<br />ცოლად მოყვანა გინდა იმ ქალის, რომელიც თავიდან ფეხებამდე უცხოა შენთვის და ისეთ საყვარელ და გულისამაჩუყებელ მომავალს უხატავ, რომელიც თავში აზრად არ უნდა მოუვიდეს იმ კაცს, რომელიც იმავე მომენტში სხვა ქალის გულისთვის მზად არის მოკვდეს. მესმის რომ ერთი მეორისგან გასაქცევი საშუალება იყოს ან თავშესაფარი, მაგრამ როგორ შეიძლება სრულიად უცხო და უსახური არსება თავშესაფარი იყოს ან ჩანაცვლების საშუალება. თუმცა ეს უსახური არსება ბევრად მეტია ჩემთვის, ვიდრე ის ცარიელი თავი, ნაგელი სიცოცხლეს რომ სწირავს. ან ეს მაიცა რატომ სძულს ესე ძალიან ნაგელს? მე ვფიქრობ, იმის გამო რომ საკუთარ თავში ვერ იტანს მაიცას, როგორც წარსულის ნაშთს სულში, რომელსაც გაექცა და ამიტომ მუდმივად ცდილობს, ყველგან ცუდი შთაბეჭდილება დატოვოს, განსაკუთრებით იმ „ცარიელ ქერათმიან თავში“… ვერ იტანს ხელგაშლილ ადამიანებს საკუთარი სიამოვნებისთვის რომ გასცემენ და ამ დროს თვითონ იმასვე აკეთებს რასაც ვერ იტანს, ანუ უნდა რომ ეს უგზო- უკვლო ალტრუიზმიც განდევნოს საკუთარი თავისგან, მაგრამ არ გამოსდის, იმიტომ რომ ამით იკვებება და თან სძულს საკუთარი თავი ესეთი... მარტასაც ამიტომ შესთავაზა ცოლობა რომ ამით წყალობას გასცემდა ამ საცოდავ ქალზე და საკუთარ ეგოს იკმაყოფილებდა. ამ დროს ვერ ხვდებოდა რომ ესეც იგივე ვაჭრობა იყო.<br />ძალიან ძლიერი მონაკვეთია ნაგელის გულახდილი საუბარი უფრო სწორედ თავდასხმა მაიცაზე.<br />მაიცა - უბადრუკი არსება. როგორც მუდმივად კარგ ხასიათზე მყოფ ყველას მეგობარ ადამიანებს ვერ ვიტან, ისე ვერ ვიტან მაიცებს... დაახლოებით იგივე ტიპაჟია, ოღონდ აქ აქცენტი ხასიათზე იმდენად არაა, რამდენადაც უსიტყვო და უპრეტენზიო მორჩილებაზე, რომელიც ნიღბავს "საჭირო დროს და საჭირო ადგილას" ყველაფერზე ხელის მომწერ ადამიანს. "მორჩილი", ისევე როგორც "კარგ ხასიათზე მყოფი ყველას მეგობარი", როცა დასჭირდება მაშინ გაგყიდის, პირველი უმანკო სიფათით და მეორე სულ სიცილ-კისკისით.<br />ნაგელი როგოც კაცი ჩაფლავდა. მაშინ ინარჩუნებ ღირსებას, როცა თანხმობა არ გაყოყოჩებს და უარი არ გაფუჭებს. ორივეს ღირსეულად ტარება უნდა შეძლო. შეიძლება ვინმემ თქვას როცა ყველაფერს კარგავ კ ჩორტუ ღირსებაო, მაგრამ იმასაც ხო აქვს მნიშვნელობა ვისგან ფუჭდები? მე მაინც იმის მიხედვით ვაფასებ კაცსაც და ქალსაც თუ ვინ უყვარს. ნამდვილი ბუნება, ყველანაირი კომპლექსი, ფობია თუ მისწრაფება ჩანს ამ დროს ადამიანში. გემოვნებაზე არ დავობენ გრამაფონშია, სწორედაც ყველაზე მეტს ამაზე დავობენ და ყველაზე გააფთრებით, ადამიანს იმაზე მეტად არაფერი სწყინს, ვიდრე ის რომ მის გემოვნებაში ეჭვი შეაქვთ. გემოვნებაა ნებისმიერი ურთიერთობების ბაზისი. მოდი და ნუ იდავებ ამაზე.<br />და მაინც როცა ყველაფერს კარგავ მაშინ გმართებს ზუსტად ყველა შენი ადამიანური რესურსის მობილიზება რომ სასოწარვეთილებამ ან არ გაგაბოროტოს და ან კიდე შხამი არ დაგალევინოს. საკუთარი თავებიდან თუ ამოვხტებით მივხვდებით რომ როცა ვკარგავთ უფრო საკუთარ დაკარგულ თავს მივტირით მასში და არა თვითონ დასაკარგ/დაკარგულ ობიექტს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-2801120220906255636?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-69406886875812101172011-05-18T13:44:00.000-07:002011-07-12T08:48:10.348-07:00ყველაზე ადამიანური თვისება: ცნობისმოყვარეობა<br />ყველაზე გაყიდვადი პროდუქტი: სხვი საცვალი<br />ყველაზე სწორი მარკეტინგული სვლა: ჯერ შენი საცვალი უნდა შესთავაზო დემოსს, რომ დაკმაყოფილდეს ყველაზე ადამიანური თვისება, რათა ნდობა აღიძრას, შემდგომში პროდუქცია რომ გაყიდვადი იყოს.<br />მაგრამ ეს საკმარისი არაა იმისათვის, რომ 2 მილიარდი დოლარი იშოვნო... ცოტა მეტი ინტრიგა, კიდე დამატებითი ინტრიგა გვინდა, აი ისეთი, კონკრეტულ ადამიანებზე რომ ცოტა ხნით, მაგრამ კოლექტიურ ცნობიერებაზე დიდხანს იმოქმედებს გულისამაჩუყებლად. ამისთვის მას ბუნებრივად უბოძა ღმერთმა კანის ფერი და დარჩა ერთი პატარა შტრიხი, რომ ეს უზარმაზარი მანქანა დაიქოქოს... ხიტრაია დამაჩკა :2კისს: ...<br />ინცესტი და პედოფილია! განა რა შეიძლება იყოს იმაზე გულისამაჩუყებელი, 13-14 წლის შავკანიან გოგონას რომ ბიძაშვილი აუპატიურებს. რა მნიშვნელობა აქვს ტყუილია თუ მართალია. თუ მართალია, დადგა დრო რომ ჩემი ცხოვრების მთავარი ტრაგედია გავყიდო და ყველაზე კარგი მაგალითი ვიყო ”ზოგი ჭირი მარგებელია”-სი.<br />ამასაც ხო ნიჭი უნდა, ამ ყველაფერს ისე მოუკრა თავი, რომ უმსხვილეს ბიზნესად აქციო. არც დიდი განათლება სჭირდება ამას, არც დიდი გემოვნება და არც აფიშირებული ამბიციურობა. პირიქით რაც უფრო უბრალოდ და ბუნებრივად, თუნდაც ყალბი გულწრფელობით შედგამ ფეხს, მით უფრო მალე დაიქოქება ეს მანქანა. გაარტყა! ყველაფერი ზუსტად გაარტყა! რა თქმა უნდა ვარსკვლავებიც კეთილად განეწყვნენ, ან ვარსკვლავების კეთილგანწყობას დაამთხვია საკუთარის ამობრწყინება (ესეც გათვლილი ექნებოდა) დანარჩენი ბელეტრისტიკაა.<br />მოკლედ ბრავო ოფრა! ისეთ ეშხში შეხვედი რომ მერე საკუთარმა ზედმეტმა კილოგრამებმა და მასთან ბრძოლამაც კი გაშოვნინა ფული.<br />ქალი - მაგალითი იმისა თუ როგორ შეიძლება არაფრისგან შექმნა ყველაფერი.<br />თუ როგორ შეიძლება სხვების წარსულისგან შეიქმნა საკუთარი აწმყო და მომავალი.<br />პენსიაზე გასვლის დღეც კი უდიდეს მოგებად ჩაიდე ჯიბეში.<br />ვინც არ იცი რაზე ვლაპარაკობ, დღეს დაიხურა ოფრა უინფრის შოუ და სარეკლამო გაჭრა ერთ წუთიანი ღირდა მილიონი დოლარი :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-6940688687581210117?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-58388701784719867032011-05-17T23:56:00.000-07:002011-05-18T00:07:27.612-07:00<span style="font-weight:bold;">1. ”მამულიშვილი”</span><br /><br />ცოდვა გამხელილი სჯობს და ვერასოდეს აღვიქვამ სერიოზულად. არც არასოდეს ვეპასუხები, ვეკამათები, რა თქმა უნდა იმ შემთხვევაში თუ მე შემომჭრნენ კედელზე (რაც ძალიან იშვიათად ხდება, მათი ჩემს ლისტში მაქსიმალურად შეზღუდული რაოდენობის გამო). თორემ მე მათ დვიჟენიებს არ ვადევნებ თვალ-ყურს, ისე აქა-იქა თუ გადავაწყდები გააფთრებულ ბრძოლაში ჩაბმულს რომელიმე ”უჯიშო-ურწმუნოს” კედელზე. ავატარად ხშირ შემთხევაში უყენიათ ან წმინდა გიორგის ხატი, ან რომელიმე ეკლესიის, ან საქართველოს დროშა/გერბი, ან თავისი სურათი მინიმუმ სამ კაცთან ერთად, ხშირ შემთხვევაში შუაში თვითონაა და ხელი აქვს გადახვეული დანარჩენ ორზე. ან სადღაც სუფრასთან ზის გამობიჟვინებულ-ყურებამდე გაღიმებული ან ეროვნული ღირსებით აღსავსე მკაცრი და”მეტყველი” მზერით, ან მანქანასთანაა აყუდებული, ცალი ხელით დოინჯშემოყრილი. ძირითადად თაგავენ პლასტმასის ნაშებზე, ფორმულა 1-ის მანქანებზე და მისალოც ”ატკრიტკებზე” მაგრამ თვითონ არასოდეს თაგავენ სხვებს, იმიტომ რომ არ იციან ეს როგორ კეთდება. ფოტოების დადებაც ეხლახანს ისწავლეს. მაი ვიდეო არის მათი ”სამაგიდო” საიტი და შესაბამისად მათი კედლის დიდი ნაწილი ამ საიტის ლინკებს ეთმობა, ან თვითონ დებენ ან ძმაკაცები უდებენ. თუ სადმე ეროვნული ღირსება შეულახეს, მყის კარგავენ იმავე ღირსებას და დედის გენიტალიებს იღებენ ყველა ჯიბიდან. რის მერეც სასწრაფოდ შედიან თავის კედელზე და იქ განაგრძობენ: ”თქვენი დროც მოვა თქვე ნაბოზვრებო” ”ამოხვედით ყელში თქვე --ლისშვილო ნაბი%ვრებო! ყველას დედები მო---ნ”. ესეთ სტატუსებს ან არავინ ეპასუხება მისი ფრენდებიდან (ძირითადად პასიური საძმაკაცო/სანათესაოს ქალები,), ან თუ ოდნავ აქტიური ფრენდები ყავს და თავისივე თანამოაზრეები, მაშინ მიდის ურთიერთჯიგრის და ბოღმის გაცვლა-გამოცვლა. ჰოო.. მომყოლ კომენტებში აუცილებალდ მივა ლაპარაკი პატრიარქამდე, პიდარასტებამდე, (თუ გაუგია ეს ტერმინი - ”ლიბერასტებამდე”, საერთოდ ადვილად აიტაცებენ ხოლმე დურაკულ ტერმინებს, ერთი რომელიმე უფრო ოხუნჯი და გონებაგახსნილი მოიფიქრებს და მერე ყველა ატრიალებს შვიდივე ბრუნვაში). საერთოდ არ ინტერესდებიან გასნხვავებული აზრით. ყველა განსხვავებული აზრის მატარებელი, მათი და მათი სარწმუნოების მტერია, რომლებსაც ”დედები მოეტ--ბათ”. აწუხებთ ერთადერთი ფობია - ტრადიცია, ქართველობა და რწმენა არ წაართვან, ოღონდ რა მექანიზმით ხდება საერთოდ რწმენის და ეროვნების წართმევა, ამაზე პასუხი არ აქვთ. ალბათ სექსუალური განათლებით და საყოფაცხოვრებო კულტურის ამაღლებით. საშინლად აღიზიანებთ გენდერული საკითხები და მათი ცოდნა ამ მხრივ შემოიფარგლება იმით, რომ მთელ პრობლემას ხედავენ ფიზიკურ ძალთა სხვაობაში და ოჯახში დამლაგებელ-მრეცხავ-მზარეულის ფუნქციების გადანაწილებაში.<br />ჰბურძგლავთ ლექსზე ”ჩემი ნენეი” და სხვადასხვა ფსევდოღირებულებებსა თუ სიმბოლოებზე. მოკლედ ეს არის სრულიად რეგრესული ძალა, რომლებიც წარსულით ცხოვრობენ და არ ასვენებთ დავით აღმაშენებლის აჩრდილი, პატრიარქის სიტყვა მათთვის კანონია, დიდი რუდუნებით ელიან მონარქიის აღდგენას, (ზოგი წინასწარ კეთილშობილ ჩოხოსათა რიგებშიც ჩაეწერა, მონარქიის სუნი ადრევე რომ იგრძნონ) და ნიშნისმოგებით ელიან მეორედ მოსვლას, თავისი თვალით რომ ნახონ როგორ ეტყ--ბათ დედები იეღოველებს, მასონებს, პიდარასტებს, ამერიკელებს და ა.შ.<br />ქალებს ყოფენ სამ კატეგორიად (ოღონდ არა გააზრებულად) ნაშები, დაიკოები, და უსქესო ანუ ის ქართველი ქალი, რომელსაც არც პატივს სცემენ და არც შეურაცხყოფენ.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">2. ”კაი ტიპი” </span><br /><br />(მიდლაიფ ქრაიზისის დასაწყისის მქონე პო%უისტი და მოღლიცინე ინტელექტუალი)<br />ყოველთვის ბევრი მდედრი ტრიალებს მათ გარშემო, განსაკუთრებით 30+ ინტელექტუალკები იგივე მენტალური გრუპიები, არც ერთ სტატუსს რომ არ უმაზავენ და ეჯიბრებიან ვინ უფრო მეტ კონტროხუნჯობას და სიბრძნეებს დაუკომენტებს მათ კუმირს. კუმირიც მუდმივ ტონუსშია. მათი ფრენდების რაოდენობა ხშირად ოთხციფრიანია, იმატებენ ყველას განურჩევლად და მერე უწევთ გამოხშირვა ”მამულიშვილების”, ტროლების და თავსაფრიანი დედაკაცების.<br />აქვთ საინტერესო და მრავალფეროვანი გვერდი დამოკიდებული იმაზე რა ჰობი აქვთ.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">3. ”ნაკლებად პოპულარული ინტელექტუალი”</span><br /><br />თავის ჭიას ახარებს. დებს სტატიებს გაზეთებიდან, ჟურნალებიდან ძირითადად რუსული და ინგლისურენოვანი. ისეა მისთვის ფეისბუქი, როგორც სავოკელი მეცნიერ-მუშაკისთვის გაზეთი ”კომუნისტი”, სამსახურიდან მოსვლისა და ფოსტლებში ფეხების წაყოფის მერე ცხვირზე რომ აიფარებს და ისვენებს.<br />პასიური მკითხველის როლში უფროა, ყავს ცოტა ფრენდი.<br />შიგადაშიგ დებს კლასიკური მუსიკის ჰანგებს, არიებს ოპერიდან და ა.შ. ხანდახან დებს რომელიმე ნაკლებად ცნობილ მხატვარზე, რეჟისორზე, ბებიამისისხელა მსახიობ ქალზე, ყოფილ დიქტატორზე, მეცნიერზე რაღაც ინფოს ან არქიტექტურულ შედევრებს, ან ნასას კვლევებს და პრომო ტექსტად რაღაცას თავისთვის წაიბურტყუნებს, არ აინტერესებს გამოეხმაურება თუ არა ვინმე.<br />მოკლედ ისეთი კატეგორიაა, მისი არსებობით არც არაფერი რომ არ ემატება ფეისბუქს და არც მისი წასვლით აკლდება რამე.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">4. ”გაბრაზებული ინტელექტუალი”</span><br /><br />ყველაზე ამბიჩიურები, ყველაფრისმჩოდნეები, ყოფილი, მიმდინარე და მომავალი ენჯეოშნიკები, ცინიკოსები, ნიჰილისტები, ბლოგერები, ”მკვდარი პოეტების საზოგადოებები”, ლიტ.გე-ს მწერლები, მშობლების თაობის უინტელექტობით შეწუხებული პატარა ბიჭები, გენდერული და სხვა სოც. თანასწორობის მომხრეები (გულის სიღრმეში ჰკიდიათ).<br />დებენ ძირითადად გაბრაზებულ/დამცინავ/გამკილავ/ სტატუსებს, ლინკებს, თან მიათაგავენ ერთი ორ თავისნაირ გაბრაზებულს და ბრაზობენ ყველაფერზე: ხელისუფლებაზე, ოპოზიციაზე, საპატრიარქოზე, წვეროსნებზე, რუსეთზე, რუსეთუმეებზე, პოლიტიკოსებზე, ჟურნალისტებზე, სპორტსმენებზე, ბიზნესმენებზე, რეჟისორებზე, ტელევიზიებზე, გადაცემებზე. მოკლედ ქრონიკულად უკმაყოფილო კატეგორია.<br /><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">5. ”მელომანი”</span><br /><br />მეტი რა უნდა ვთქვა, მელომანები რაა:D კედელი გადავსებულია ძირითადად ”ხრენ ევო ზნაეტ” მეტალ ჯგუფებით და ფრენდლისტის უმეტესობა ქალებისთვის მათი კედელი გავს ”ნეულავიმი ჯოს”.<br /><br />მელომანები ძირითადად ერთმანეთში პოსტაობენ და სხვაგან აკომენტებენ სიტყვაძუნწად და ცალყბად. არასოდეს არავის არაფერს არ ულოცავენ, დათაგულ მოსალოცებს ხშირად არ პასუხობენ. არ თამაშობენ და აპლიკაციებს აიგნორებენ. ქალებს იშვიათად უკომენტებენ. შედარებით ჩაკეტილი კატეგორიაა. ხოლო ქვეკატეგორია ფორუმელი მელომანები უფრო აქტიურ ფეისბუქურ ცხოვრებას ეწევიან, თუმცა შორს არ მიდიან ამათგან.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">6. ” მალთაყვის ორდენის კავალერი ” </span><br /><br />შეპყრობილნი არიან რაღაცა იდეით/აკვიატებით, აი მაგალითად აინტერესებს იუდას ან რომელირაცა ”ოშო რაჯნიშის” ანდერგრაუნდ ცხოვრება ან რომელიმე საიდუმლო ორგანიზაციის შიდა სამზარეულო და მთელ ძალისმხევას ატანს, რომ რაც შეიძლება მეტი ინფორმაცია მოაგროვოს და მერე აშეაროს ფეისბუქზე ნახევრადიდუმალი სტატუსებით.<br />იუმორზე ხშირ შემთხევავაში მწყრალად არიან, ან მხოლოდ ერთი მიმართულებით აქვთ განვითარებული. ზოგს ევასება აღმოსავლური ორთაბრძოლები, ეზოთერიკა. ზოგი ვაბშე ჰიტლერზე აფანატებს, (პროსტა განსხვავებულობის პონჩი) ან ჩე გევარაზე, ან ფიდელ კასტროზე, კიმ ირ ჩენზე და მის პოლიტიკაზე დანარჩენ მსოფლიოსთან მიმართებაში.<br />(მტერს ესეთი ვოჯახში:D)<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">7. ”სელებრიტა მაჩო”</span><br />(შაყვარელი)<br /><br />ჯაან ვაჟნები ვართ, ”სოფლელებო დისტანციააა”, ”აუ რა მინდა ამ საქაჯეთში” უდევთ 13445345040 ფოტო ანფასში თუ პროფილში თუ რამე ტუსოვკაზე. კომენტებზე ონანირებენ. ”დათუჩიიი დზ მაგარი კაცი ხააააააარ”, ”ნოდიკოო ყოველთვის მაგრად გამოიყურებიიი” ჩემი სიხარულიიიიი, ”♥♥♥♥ dzaaan dzaan magari fotoaa....damabniaaa. :D:D:D:D:D miyvarxar tokaaa :*:*:*:*:* “vaime ra sixcho xar sixarulo.. vaime vaime rogor miyvaars mpuaa :*.<br />რა თქმა უნდა კომენტებზე სრული იგნორი, მაგრამ შულ ვაკონტროლებთ. ამ ქვეყნად არაფრის გარტყმაში არ არიან, მარტო სად რა ივენთი ან ტუსოვკა იგეგმება, ის იციან.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">8. ”ტიტველა ქალი”</span><br /><br />ბეზდელნიკი, ნძრეველა, ”ოდნოს” დესანტი, ყველა სოც. ქსელზე ეძებს იაფ და იორღა შესაყოფს. მეტი განვრცობა არ ჭირდება. მეტ პატივს ვერ დავდებ:D<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">9. ”ფორუმელები”</span><br /><br />მოიცავს ყველა ზედა კატეგორიას სელებრიტას გარდა, უბრალოდ ფორუმელობა ერთი-ორად ”ამძიმებს” ყველა კატეგორიას:D<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">10. ცირკუს კლოზეტი</span><br /><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">11. ”შულ შხვანაერი”</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-5838870178471986703?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-32213119669488998242011-05-16T08:57:00.000-07:002011-05-17T06:29:07.485-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-GHb79B3T5yA/TdFKm_CaW9I/AAAAAAAAAMo/KIPx_Ba5RIA/s1600/5ffgggg5.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 374px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-GHb79B3T5yA/TdFKm_CaW9I/AAAAAAAAAMo/KIPx_Ba5RIA/s400/5ffgggg5.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607345044670012370" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">”ოდნოელი” </span><br /><br />ამ კატეგორიის ვოლზე შეგიძლია იხილოთ უამრავი აპლიკაცია თუ თამაშის რეზულტატი, იშვიათად სტატუსი და უფრო იშვიათად ჭკვიანური სტატუსი.<br />ძირითადად სურათების დაკომენტებით შემოიფარგლებიან და ერთმანეთის ხოტბის შესხმით: ”ჩემ უსაყვარლესიიი”, ”ულამაზესი ვინ არისო ვიინ?” ”ქალიიიიი <3 ” . შეპყრობილნი არიან თაგვმომანიით. მთელ ფრენდ ლისტს მონიშნავენ სიბნელეში მბჟუტავ სანთელზე, გვერდით რომ საწერი კალამი და რვეულიდან ამოგლეჯილი ფურცელი უდევს და რამე სიბრძნეს მიუწერენ ქვემოთ ან სათამაშო დათუნიაზე თავზე რომ ბაფთა აზის და ხელში გულის ფორმი ბალიში უჭირავს, ქვემოთ წარწერით ”ყველანი მიყვარხააართ”.<br />ამ კატეგორიის კედლები საეკლესიო დღესასწაულებზე ივსება ხატების სურათებით და შესაბამისად გაძლიერებული თაგვმომანიით. მოკლედ ფეისბუქის ძირითადი ფუნქცია მათთვის ესაა. ჰოო, კიდე თუ სადმე რამე არაქართული სულისკვეთებისა და ტრადიციების შემლახველ სტატუსს ან კომენტს მოჰკრეს თვალი, იმ წამსვე ფარსა და მახვილს იშიშვლებენ, ისე რომ წაკითხულიდან შინაარსის გამოტანას არც კი ცდილობენ, მით უმეტეს გააზრებას. თუმცა ეს ძალიან იშვიათად უწევთ, რადგან მათი ფრენდ ლისტი ძირითადად ისევ მათნაირებისგან შედგება.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">”მეოჯახე”</span><br /><br /><br />მათი კედლები გადავსებულია ასევე აპლიკაციებით. დიდი მონდომებით უვლიან ფერმას და ფრენდლისტში ყავთ ძირითადად ქალები. დებენ მხოლოდ ოჯახურ სურათებს: ”მე, ჩემი ქმარუკა და ჩემი სიცოცხლეები კეჩხობში”, ”მე და ჩემი სიხარული ზღვაზე”, ”აქ პატარა ლუკაჩო ვაშლატამს ჭამს” მაი ვიდეოდან რაღაც უაზრო პრიკოლებს, ძირითადად ბავშვებზე და ცხოველებზე, რომანტიულ სურათებს და რაღაც უგემოვნო ლირიულ მელოდიებს ასეთივე უგემოვნო რომანტიული ფოტო კოლაჟით, ან კიტჩი 3D gif image-ებს.<br /><span style="font-weight:bold;">(ეს ორი კატეგორია თითქმის არასოდეს მიკომენტებს, დაჰაიდებული ნაღდად არ ვყავარ, იმიტომ რომ ეს ფუნქცია აქვს თუ არა ფეისბუქს ან რატო და რისთვისაა, მეეჭვება იცოდნენ, რადგან სოც. ქსელების შიდა ტექნიკური მხარეებით არ ინტერესდებიან, სამაგიეროდ როცა მხვდებიან, მეუბნებიან შულ გკითხულობთ, (რატო.. რისთვის.. ან რა შინაარსი გამოაქვთ ხზ) )</span><br /><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">”ინტელექტუალი”</span><br /><br />საკუთარ გვერდზე ნაკლებად აქტიურობენ, უფრო ჩაბმულები არიან სხვის კედელზე გამართულ დისკუსიებსა თუ კამათში, ძირითადად დებენ ”ტაბულას” ”ლიბერალისა” და სხვადასხვა ბლოგების ლინკებს. ფრენდ ლისტში აუცილებლად ყავთ გოგი გვახარია, კახა ბენდუქიძე, ნოდარ ლადარია, ბასილ კობახიძე, დავით ზურაბიშვილი, ნინია კაკაბაძე, ლევან ბუთხუზი, და ა.შ. იშვიათად უდევთ საკუთარი ფოტოები ან ძალიან ცოტა. იმ შემთხვევაში უდევთ ბევრი თუ მილფია და ამავე დროს მაგრად გამოიყურება. ხანდახან დებენ ყოუთუბის ლინკებს მაპუტუელ ჯაზვუმენს ან ვიკინგ ფოლკჯაზმენს, თავისივე ქვეყანაში რომ სულ სამმა-ოთხმა კაცმა იცის და მიაწერენ, ”სიგიჟეა” ”მუსიკა ესაა” და ა.შ. მერე რომელიმე საუკეთესო ფრენდი რა თქმა უნდა ამავე კატეგორიიდან მიუწერს, ”აუ რამდენი ხანია ვეძებდი ამ ვიდეოს”. ”ეს მუსიკოსი სრულ შოკში მაგდებს” და ა.შ.<br />იბრძვიან მადაგასკარში ლემურების გადასარჩენად. იცავენ მანჯურიელ მწყემსებსთა უფლებებს, აპროტესტებენ მოროშკინას ბეწვის ბიზნესს. სწუხან და მოსთქვამენ ჰომოსექსუალი დალაქი ლოვიკას უხეშად დარღვეულ უფლებებზე<br /><br /><span style="font-weight:bold;">”სელებრიტა ”</span><br /><br />მინიმუმ 4534 ფრენდით, შემოდიან მხოლოდ იმიტომ რომ თავიანთ ფოტოებზე იკითხონ ”აუ ძაააააააააააააან მაგარი ქალი ხარ”, ”ვეცემი შენზე”. უძერსკზესი ხარ....<br />დებენ ძირითადად ტუსოვკების ამსახველ ფოტოებს და აკომენტებენ სხვა სელებრითების ტუსოვკების სურათებს. უბრალო ხალხში არ გამოდიან, კომენტებზე პასუხებს არ წერენ. ნიუსფიდში არც იხედებიან.<br />საბედნიეროდ თუ სამწუხაროდ ამათზე მეტ ვერაფერს დავწერ. რა გონებაშეზღუდულებიც არიან, ისე მეზღუდება ფანტაზია.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">”სტრანნი ან ვითომ სტრანნი ანუ რაღაჩნაირი "</span><br /><br />18-25 წლის გოგოები. მოჰიპ-მოპანკ-მოგოთო ელემენტები. დებენ მხოლოდ სურეალისტურ, ავანგარდულ სურათებს, ”კამუ ანი ნა ხუი ნუჟნი”” ლინკებს, ანიმეს, ნახევრად გაუგებარ სტატუსებს, ერთ სასტავში გადაღებულ ფოტოებს. უცნაურ მუსიკას, მარტო ამ სასტავს რომ ესმის და შესაბამისად უკომენტებან ”აუ სად ნახე?” ”რა გიჟი ხარ”, ”ეს ისაა მე რომ გუებნებოდი”, აუ გაასწორა, კაკ რაზ გუშინ რომ ვლაპარაკობდით ეგაა” ...<br />გაფანატება აქვთ მაგალითად რომელიღაცა ერზე, ვთქვათ ნორვეგიელებზე. შესაბამისად მათ კედელზე ვიღებთ ინფორმაციას არა მარტო ზოგადად ნორვეგიაზე, არამედ ვკითხულობთ, რომელირაცა ნორვეგიელი ფოტოგრაფის ბიოგრაფიას და ვეცნობით მის შემოქმედებას, ნორვეგიელი გრაფიტი-არტისტის მოხატულ შენობებს (არადა შეიძლება სრული ჱლეობა იყოს), ნორვეგიული ფილმების ტრეილერებს და თან იქვე ინგლისური სუბტიტრებით ითხოვს, იქნებ ვინმეს გქონდეთო.<br />ზოგს გაფანატება აქვს რაღაცა სუბკულტურაზე და მის ჩარჩოებს არა სცდება. მოკლედ ”სამ ტანცუეტ, სამ პაიოტ, სამ ბილეტი პრადაიოტ” სასტავია.<br /><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">”გრუპი-ა”</span><br /><br /> ძირითადად რომელიღაცა ქართველი სელებრითი მაჩოს გარშემო იყრიან თავს და რასაც კი კი ეს მაჩო დებს ყველაფერზე ორგაზმს განიცდიან. ულაიქებენ ყველა სირობას, ყველა ფოტოს, ყველა კომენტს, ყველა სტატუსს და თითქმის ყველგან უხსნიან სიყვარულს.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">”ბლოგერი”</span><br /><br />ოიიიიიჰ! უკომენტაროდ :D უბრალოდ იყოფიან სამ ძირითად ჯგუფად:<br />”შოც. მედიიშ ექშპერტები”, ”ღრუბლისქუნქლ რომანტიკოსები” და ”ღამის ფიმეილური პოლუციებით შეწუხებული პატარა ფანტაზიორი გოგოები”, დღისით რომ წერის დროს ახდენენ სუბლიმაციას.<br /><br /> <br /><span style="font-weight:bold;">”ტვიტერა"</span><br /><br />ძირითადად ერთ წინადადებიანი სტატუსებით:<br /><br />”დღეს კინოში მივდივარ”<br />”მშია”<br />”ავეთრიე ეხლა ვჭამო, აბა ვინ ხართ მსურველები შემომიერთდით”<br />”ცუდ ხასიათზე ვარ და არ მომწეროთ”<br />”სიცხე მაქვს”<br />”აუ რა მაგრად დაერხა ხო არ იცის”<br /><br />ჰოო აუცილებად გამოურევენ ხოლმე პუსტა-პუსტა სიბრძნეებს და სტერეოტიპებს:<br />”ყველა კაცი ნაგავია”<br />”კაცი მარტო იმით ფიქრობს”<br />”ჟენა ეტა ნე სწენა”<br />იქედნურ-რიტორიკული კითხვა: ”კაცები და სიყვარულიიიიი?! მაიცათ რაა.” აქ რომელირაცა სპეციფიური სმაილი აუცილებლად.<br />კედელს ძირითადად იყენებენ ერთი კონკრეტული მამრის ყურადღების მისაქცევად და შესაბამისად მის სტატუსებს სმს-ის ფუნქცია უფრო აქვს. ნე დაი ბოგ ამ კონკრეტულმა მამრმა აწყენინოს! დაასტატუსებენ რაღაცა ღვარძლს, მერე შემოკრიბავენ სხვა ტვიტერა გოგოებს და მიდის გარჩევა.<br />ძირითადად დებენ საცურაო კოსტიუმებში გადაღებულ სურათებს ზღვაზე ან აუზზე.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">”ფორუმელი”</span><br /><br />ეს ყველაზე ფართო ჯგუფია, რადგან შეიძლება მოიცავდეს ყველა ზემოხსენებულ კატეგორიას თავის მხრივ.<br /><br />ძირითადად ერთმანეთს უკომენტებენ, ულაიქებენ, იმიტომ რომ მათ სტატუსებს, ტერმინებს თუ ზოგადგანწყობას ფორუმსგარეთა რეალ ფრენდები ძირითადად ვერ იგებენ ან თუ იგებენ არაადეკვატურად. ნაკლებად თამაშობენ ფეისბუქის თამაშებს. კედელი ბევრად საინტერესო აქვთ, შიგადაშიგ იმუქრებიან ფრენდლისტის წმენდით, დღესასწაულებზე დათაგვის ფობია ეწყებათ. მოკლედ ფორუმის სული ტრიალებს ამ კატეგორიაში, ოღონდ ვიწრო წრეში.<br /><br /> <br />მკითხველთა დაჟინებული თხოვნით ემატება მეათე კატეგორია:<br /><span style="font-weight:bold;"><br />"შულ შხვანაერი"</span><br /><br />ჩეეწერეთ:D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-3221311966948899824?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-30529952113514570712011-05-15T22:26:00.000-07:002011-05-16T00:10:54.871-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ofnfTWN71ec/TdC1y1BiWqI/AAAAAAAAAMg/rCdGNR3HzOA/s1600/1b73108758.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 298px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ofnfTWN71ec/TdC1y1BiWqI/AAAAAAAAAMg/rCdGNR3HzOA/s400/1b73108758.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607181420907879074" /></a><br /> ესპანური იცოდეს როგორც მშობლიური ენა, პიანინოზე უკრავდეს , როგორც ელტონ ჯონი, ფლამენკოს უკრავდეს გიტარაზე, როგორც ბეტინა ფლატერი, შადეს ვოკალი ჰქონდეს, ნაირა გელაშვილივით წერდეს, სარა ბარასივით ცეკვავდეს.<br /><br />”Promised land"-ში მოკვდეს ”ფრომისდ ლენდერერზე” უფრო ადრე და მისმა შვილმა/ებმა მოახდინონ საკუთარი თავის ბოლომდე რეალიზება იმაში, რაც და ვინც ეყვარებათ. ზეთს ოლ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-3052995211351457071?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-18875626096925529862011-05-15T22:24:00.000-07:002011-05-15T22:25:55.704-07:00მოკლედ ვისაც ნიჭი აქვს ფული არ აქვს. ვისაც ფული აქვს ფანტაზია არ აქვს. ვისაც ფანტაზია აქვს, რეალიზაციის საშუალება არ აქვს, ვისაც რეალიზაციის საშუალება აქვს, არ უფასდება. ვისაც აფასებენ, იმას არც ნიჭი აქვს, არც ფანტაზია, მაგრამ ნადირობის ალღო აქვს იმათზე, ვისაც ფულიც აქვს და ფანტაზიაც. ვისაც ფულიც აქვს და ფანტაზიაც იმას გემოვნება ღალატობს ხშირად და იქ იხარჯება სადაც ნადირობის ალღოს გარდა სხვა არანაირი ”ღირსება” არ გააჩნიათ. ვისაც გემოვნებაც აქვს და ფულიც ხშირ შემთხვევაში ძუნწია. სიძუნწეს დეფოლტად მეწვრილმანეობა მოყვება. მეწვრილმანეობას ბოღმა, ბოღმა ჟანგს აჩენს სულში, ჟანგი თოფს ჭამს, თოფი მგელს, მგელი თხას და თხა ვენახს. ესეც ”ბუნებრივი გადარჩევის კანონი”. იქ სადაც ბუნებრივი გადარჩევის კანონია, თვითგადარჩენის ინსტიქტი ყველაფერს ჭამს, სხვა ყველაფერი ეფემერულია და დრო ჭამს. ერთადერთი რასაც დრო ვერ ჭამს იმედია, ჰოდა იმედი ნუ მოგვიშალოს ღმერთმა :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-1887562609692552986?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-54591205295585269162011-05-12T08:35:00.000-07:002011-05-13T13:39:51.346-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ZmH2qwd07gA/Tcv-2hSIcrI/AAAAAAAAAMY/BPxoKSVDE7A/s1600/question-mark-6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ZmH2qwd07gA/Tcv-2hSIcrI/AAAAAAAAAMY/BPxoKSVDE7A/s400/question-mark-6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605854373793526450" /></a><br />1. რა არის ”სიგიჟე” სულიერ-მენტალური ”სინგულარობის წერტილი” თუ ვა-ბანკზე წასული ცნობიერება, როგორც თავდაცვის რეფლექსი?<br /><br />2. რა ხმები ესმით შიზოფრენიით დაავადებულებს?<br /><br />3. დესტრუქციული ქაოსი კოსმიურ წესრიგს ექვემდებარება თუ ეწინააღმდეგება?<br /><br />4. თუ ყველაფერი კოსმიურ წესრიგს ექვემდებარება რატო არ იბადება ყველა თანაბარ პირობებში, შესაბამისი გასავლელი ლეველებით, ”ატესტაციის” დროს მაქსიმალური ობიექტურობისთვის?<br /><br />5. რომ გამოვრიცხოთ ცნობიერების დამოუკიდებლად არსებობა, არის თუ არა შანსი იმისა, რომ ხორციელი რეინკარნაცია მოხდეს არაერთხელ? ანუ როგორც ერთხელ მოხვედი ფიზიკურად არსაიდან, ასევე მოხვიდე არსაიდან სხვა დროსაც სხვა სხეულით, ყოველგვარი ”წინაცხოვრების” კარმული ”ხვოსტების” და უკვდავი სულის გარეშე.<br /><br />6. თუ იცოდა იესომ რომ იუდა გასცემდა, (მკვდრის მაცოცხლებელს აუცილებლად ეცოდინებოდა) რატომ არ შეუშალა ხელი და რატომ გაიმეტა სამუდამო ჯოჯოხეთისთვის და სიბოროტის სიმბოლოობისთვის. ან ვითომ რა შეიცვალა მას მერე, ყველა ყველას და ყველაფერს არ ყიდის როცა შესაბამისი პირობა ექმნება?<br /><br />7. ადამიანების გარკვეული კატეგორია რატომ იღვიძებს ყოველ დილით მყრალ ხასიათზე? (ინქლუდინგ მაი სისთერ)<br /><br />8. ბავშვისთვის დასმული კითხვის ”დედა უფრო გიყვარს თუ მამა” წარმოშობის თეორია.<br /><br />9. Who the Fuck is Alice?<br /><br />10. სინამდვილეში რატომ მოიკლა თავი ბრძენმა პაოლა ფორესტერმა, არჩევანი ვერ გააკეთა და გაიჭედა თუ უნდოდა მისადმი გრძნობა უკვდავეყო ორივეში?<br /><br />11. როდესაც ცნება ”ქორწინება” წარმოიშვა რა იყოს ”ათვლის წერტილი” , უნდობლობა თუ მესაკუთრეობა?<br /><br />12. რატომ არ ემთხვევა კაცისა და ქალის სექსუალური აქტიურობის ფაზები ერთმანეთს ასაკთან ერთად?<br /><br />13. რომელია ყველა ცოდვის სათავე სიხარბე, ცნობისმოყვარეობა თუ პროტესტი?<br /><br />14. ჩემს სახლში რატო არ ქრება ცალი ”ნასკი” ?<br /><br />15. რატო ვპოულობ ჩანთაში ყველაზე ბოლოს იმას, რასაც ვეძებ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-5459120529558526916?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-84227183952378191342011-04-27T14:40:00.000-07:002011-04-27T14:42:55.576-07:00ჩვენ მხოლოდ ერთი საკუთარი რეალობა გვაქვს და ეს რეალობა არის ის და იქ, რაზეც და სადაც გული გვიცემს....დანარჩენი რეალობა წუთისოფელია, საზრუნავებია, ცხოვრებისეული ეტიკეტებია,...რამეა!..საცა არ გაიხედავ, ყველგან კონტრაქტები, ”პრედაპლატები,” ”ზალოგები”, თამასუქები, იარლიყები, პირობები, გარანტიები...ნოტარიუსით დამოწმებული მეგობრობები და სიყვარულები!<br /><br />ამ ყველაფერს გაექცევი და წაიქცევიო, მარტო გულისცემით სადამდე ირბენო?- ამას ისინი ამბობენ, ვინც მუდმივად სხვისი პულსის თვლითაა დაკავებული, საკუთარი რომ ქაღალდზე დარჩათ მარტო და მღვდლისთვის მიცემულ პირობაში...<br /><br />...საბოლოო ჯამში A პუნქტიც ზერო პოინტია და B პუნქტიცო ანუ დასაწყისი და დასასრული ანტონიმები კი არა, სინონიმებიაო, უბრალოდ აღმავალ-დაღმავალ ფაზებშია განსხვავებაო - ამას პრაგმატულ-აცრილ-იმუნიტეტგამომუშავებულები ამბობენ, მაგრამ პრაგმატიზმიც ხო ერთგვარი თავდაცვითი იარაღია, წესდებაში ერთ-ერთი პუნქტით: ”აღარასოდეს გავიცრუოთ იმედი” ...<br />ოქროს შუალედის ადამიანები! - თქვენთვის ერთადერთი კითხვის დასმა მინდება ხშირად, როდის ასწრებთ ცხოვრებას?<br /><br />ადამიანურ ურთიერთობები კი იმ საბნად იქცევა, რომელსაც იქამდე იფარებ სადამდეც გწვდება, იმის მაგივრად რომ გამოცვლაზე იფიქრო და ისეთი დაიფარო შიგნით რომ მთლიანად გაეხვევი. ”რასზამ” ზარმაცები ვართ, ან მშიშრები ან კიდე ძველის გადაგდება გვენანება. რაც გინდა ის დაარქვი, სამივეს მაინც ერთი სახელი ჰქვია - კომფორმიზმი.<br /><br />ერთმა კარგმა ადამიანმა თქვა, მონობაში, სანამ გახსოვს რომ მონა ხარ, ჯერ კიდევ თავისუფალი ხარო; აი მაშინ გე%რევა როცა დაგავიწყდება, რომ მონა ხარო...<br />ვინ თქვა რომ შენი თავისუფლება მთავრდება იქ, სადაც სხვისი იწყება?! რა ბულშიტია, იგივე ლოღიკით სადაც ჩემი იწყება, იქ სხვისი მთავრდება და ეს ხო ”მოკლე ჩართვაა”.<br />რეალურად თავისუფლება მთავრდება იქ, სადაც იწყება კომფორმიზმი - ნელი მოქმედების სულის საწამლავი, რომელიც მაშინ მოგკლავს ზუსტად, როცა ყველაზე მეტად გჭირდება და გიხარია სიცოცხლე...<br /><br />ჰოდა ექაჩები ამ საბანს ზემოთ - ქვემოთ და ხან ფეხზე გცივა, ხან თავზე. მაშინ კეთილი ინებე და შენ თვითონ მოიკეცე ორად და მოერგე. მაგრამ არც ეგეთი გულუხვია Mr. დემიურგი, მორგების (ჩვენი თავის მორგება სხვა რაღაცაზე) ინსტიქტი მოგვიჟმოტა. სამაგიეროდ სხვა რაღაცის ჩვენზე მორგების ინსტიქტი გვესროლა მთელი ძალით, მისადმი რწმენის ჩათვლით. (რაღა ჩემთან ”გაგეხსნა შუტკა”)...<br /><br />აბა ერთ კითხვაზე გამეცით პასუხი:<br /><br />გზაჯვარედინი:<br /><br />წინ წახვალ და გზაზე არაფერი გხვდება, მიდიხარ მარტო ერთ უსასრულო გაწელილ გზაზე. გადარჩენა-სიკვდილი 50/50-ზე.<br /><br />უკან წახვალ და გზაზე სულ ცუდი გხვდება (ძალიან დიდხანს მიდიხარ, იმაზე დიდხანს ვიდრე ”წინ”) გადარჩენა 100%.<br /><br />მარჯვნივ წახვალ გზაში არაფერი გხვდება, მაგრამ მოკლე გზაა. გადარჩენა-სიკვდილი 50/50-ზე.<br /><br />მარცხნივ წახვალ და სრული სიგიჟე, ადრენალინ - ნორადრენალინ - კორტიზოლის ფეიერვერკი. (ესეც მოკლე გზა) სიკვდილი 100% .<br /><br />P.s. აა კაცი! ეძიებდე და ჰპოვებდეო! ოპტიმიზმისა და მიზანდასახულობის უკიდურესი ფორმა. :D<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-KY0hHFR1lb4/TbiNkcYG8kI/AAAAAAAAAMQ/7C12T_OhhTQ/s1600/jk8zp59bbgcy57oyx9vm.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-KY0hHFR1lb4/TbiNkcYG8kI/AAAAAAAAAMQ/7C12T_OhhTQ/s400/jk8zp59bbgcy57oyx9vm.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600381793867330114" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-8422718395237819134?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-57075287939491213152011-04-23T14:07:00.000-07:002011-04-24T00:08:21.575-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-jgzB62jxFEk/TbNAOmrwwfI/AAAAAAAAAMI/Adk2GlI8i9w/s1600/disco_light_pic_based.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-jgzB62jxFEk/TbNAOmrwwfI/AAAAAAAAAMI/Adk2GlI8i9w/s400/disco_light_pic_based.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598889381398102514" /></a><br />ვისთვის ღმერთია და ვისთვის ნაზარეველი ფილოსოფოსი...ვისთვის უბრალოდ მითი... ამისდა მიუხედავად ყველას გისურვებთ რომ მის გზას თუ ვერ მივყვებით სირთულის გამო, იმის სურვილი მაინც გვქონოდეს რომ სიყვარულის და სიკეთის გზაზე ვიაროთ. ესაა ღმერთიც და სხვა დანარჩენი ფილოსოფიის თავი და ბოლოც!<br />Vere Resurrexit Est!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-5707528793949121315?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-73154344262213044382011-04-23T14:03:00.001-07:002011-04-23T14:04:14.838-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-ghrO4AAstIM/TbM-x0UfXvI/AAAAAAAAAMA/00trJQFTJI4/s1600/216128_145960492136903_133000093432943_275874_942342_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 309px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-ghrO4AAstIM/TbM-x0UfXvI/AAAAAAAAAMA/00trJQFTJI4/s400/216128_145960492136903_133000093432943_275874_942342_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598887787330756338" /></a><br /><br />ბევრს არ მივედ-მოვედები... არც მასზე, როგორც მწერალზე, ისე მინდა ლაპარაკი...<br />ბევრი თაყვანისმცემელი გამოუჩნდა ამ ბოლო დროს. ზოგს მართლა უყვარს, ზოგს გაუგია რომ კარგია და თავს აიძულებს იკითხოს, თუმცა ვერ იგებს, მაგრამ მაინც იჩემებს, რომ უყვარს. ზოგსაც გაუგია რომ კარგი ტონია ჯემალ ქარჩხაძე მოგწონდეს და იმისდა მიუხედავად აქვს თუ არა წაკითხული, ქარჩხაძის ხსენებისას ყოვლისმცოდნე ღიმილი ეფინება სახეზე.<br />ჩემი დამოკიდებულება ამ კაცის მიმართ სცდება ზოგადად სიყვარულის ფარგლებს. ეს არის ადამიანი, რომელიც იქამდე დავკარგე, სანამ დავიბადებოდი და მას მერე სულ ვეძებ ყველგან და ყველაფერში.<br />პირველად ოცი წლის წინ ვიპოვე ”მდგმურის” სახით და როცა ბოლო ფურცელი გადავშალე, მივხვდი რომ აღარც თხუთმეტი წლის ვიყავი და აღარც ის, ვინც ”მდგმურამდე” ...<br />ვერ ვიტყვი რომ ამ ადამიანმა ან დროს გაუსწრო ან ცუდ დროს დაიბადა და ადრე მოვიდა. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ მან ყველა დროში იცხოვრა. სხვანაირად ვერც პირველყოფილ ადამიანს აამეტყველებდა უსიტყვოდ და არა მარტო აამეტყველებდა, არამედ ყველა მის ემოციასა თუ განცდას საკუთარივით განგაცდევინებდა. ვერც ქრისტეს დაინახავდა ყველასგან განსხვავებულად და არა მხოლოდ ”დაბადება-ნათლისღება-წყალზე გავლა-მკვდრის გაცოცხლება-ჯვარზე გაკვრა-აღდგომა-ამაღლებას” ტრაექტორიაზე. ვერც ”გიჟ” მზექალას იგრძნობდა "ერთ დროს თეთრ" კაბის ფოჩებამდე...<br />ისე იცხოვრა როგორც ნამდვილად დიდი ადამიანებს შეეფერება - უხმაუროდ, შეუმჩნევლად და უბრალოდ... დიდი ადამიანი, რომელმაც სამოცი წელი სიყვარულის და სიკეთის გზით იარა. ალბათ ამიტომაც მომინდა ამ დღეს მისი გახსენება.<br />ბედნიერი ვარ რომ იმ სახლში ვცხოვრობ, სადაც ის ცხოვრობდა სიცოცხლის ბოლომდე, მის ქუჩაზე დავდივარ, მის ფანჯრებს ვუყურებ...სამწუხაროდ დროში ავცდი და პირადად გაცნობა ვერ მოვასწარი...<br /><br />"...კაცი შეიძლება ან მეფე იყოს, ან ლაქია, მაგრამ არ შეიძლება ერთდროულად მეფეც იყო და ლაქიაც. ჩვენ ეს ვერ გაგვიგია. ჩვენ ბაქიობას ვერ გავცდით და მეფედ კი გვინდა ვიწოდებოდეთ. თათქარიძეობას ვერ შევლევივართ და დანიის პრინცობას კი ვეპოტინებით. ჩვენი სახელი ჰამლეტია, ჩვენი გვარი - თათქარიძე. ჩვენ პირის გემო და გონების ნავარდი რა ხანია ერთმანეთში ავურიეთ და სიმართლეს რომ არ გადავეყაროთ, თავის მოტყუებაში დავოსტატდით. "ნიჭიერები ვართ" ვამბობთ და თუ ეს ნათქვამი როგორმე დავიჯერეთ კიდეც, ჩვენს სიხარულს საზღვარი არა აქვს. ნიჭიერება რომ არსებობა კი არაა, არამედ გამოვლენაა, ეს ამბავი სულაც არ გვადარდებს. ჩვენ პატრიოტები ვართ. რომელიმე ორატორი ჩინებულ სიტყვას იტყვის, სულ დარჩეულ-გადარჩეული სიტყვებით ასხამს ხოტბას სამშობლოს, მსმენელს თვალზე პატრიოტული ცრემლი მოადგება. მაშასადამე, ყველაფერი რიგზეა. ორატორი კმაყოფილია, რადგან ისეთი სიტყვა წარმოთქვა, მსმენელს თვალზე ცრემლი მოჰგვარა. მსმენელი კმაყოფილია, რადგან პატრიოტული სიტყვა ტირილამდე განიცადა. მეტი რაღა გვინდა? მიზანი მიღწეულია, ჩვენ ჩვენი პატრიოტობა დავამტკიცეთ და სამშობლოს, თუ გინდა, კისერი უტეხია! ჩვენ ძალიან გვიყვარს წაკეკლუცება ჩვენი გამორჩეული მდგომარეობით დასავლეთსა და აღმოსავლეთს შორის. მაგრამ, როცა ევროპის ინტელექტუალურ სიღრმეში გადავიხედავთ და სიმაღლის შიში დაგვზაფრავს, კუდამოძუებული გამოვრბივართ უკან და აღმოსავლეთს ვაფარებთ თავს, ხოლო როცა აღმოსავლეთის ღვთიური ნაპერწკლით განათებულ სიბრძნეს თვალს ვერ გავუსწორებთ, სასწრაფოდ დასავლეთისკენ ვიბრუნებთ პირს.<br />და ასე ხიდად გაჩენილები უფსკრულად ვცხოვრობთ. ხიდი მაშინ ხარ, თუ ორივე ნაპირს მყარად ებჯინები. თუ ორივე ნაპირს მოწყდი, მაშინ უფსკრული ხარ. ყველაფერი კი პატივმოყვარეობიდან მოდის..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7315434426221304438?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-65197599529562545212011-04-23T11:22:00.000-07:002011-04-23T14:03:07.978-07:00”ზნეობრივი გააფთრება უფრო ხშირად უზნეობის ნიშანი” რომაა, ამის განზოგადება სხვა თემებზეც შეიძლება.<br /><br />აი მაგალითად:<br /><br />ჩა%მული ადამიანი არა მარტო საკუთარ კეთილსურნელებაზე ლაპარაკობს, არამედ რამდენჯერაც ჩაგივლის, იმდენჯერ გყნოსავს და შანსს არ უშვებს ხელიდან ჰიგიენაზე დიდაქტიკურ-აღმზრდელობითი შენიშვნა არ მოგცეს.<br /><br />მატყუარას საკუთარი ტყუილი ხომ სჯერა და სჯერა, ამასთან ერთად მუდმივად ცდილობს ტყუილში გამოგიჭიროს და გამხილოს.<br /><br />საკუთარი უტვინობისა და უვიცობის მადლით აღვსილმა შეიძლება ერთ დღეს ცინიკურად გადმოგხედოს და გითხრას, შენ იქნება ერთ დღესაც გაგიჟდე ამდენი კითხვითო.<br /><br />მოკლე და მსხვილ ფეხებიანები ხშირად სხვის გრძელ ფეხებზე მსჯელობენ და მის არაპროპორციულ თანაფარდობაზე სხეულის დანარჩენ ნაწილთან.<br /><br />პროვინციელი ქალაქში დასახლებისას ”პირველი” რასაც აკეთებს სხვა პროვინციელს დასცინის.<br /><br />მაძღარს რომ მშიერიც მაძღარი ჰგონია, ეს ბუნებრივია, რადგან ერთგვარი თავდაცვის ინსტიქტია, მაგრამ მაძღარს მაძღარი უფრო სძულს, როგორც პოტენციური კონკურენტი, იმიტომ რომ მეორე მაძღრის ფონზე საკუთარი მნიშვნელობის შეგრძნება ქვეითდება.<br /><br />მოკლედ შავი ტრაკის კომპლექსი ვისაც აქვს, იმას ზოგადად აღიზიანებს ყველაფერი შავი, მაგრამ არ იმჩნევს და მუდმივად ცდილობს ეს შავი ტრაკი ცხვირში გატენოს და გიმტკიცოს, ტვინი გიბურღოს შეხედე რა თეთრიაო და ყველაზე მეტად სიბნელე და მღვრიე წყალი უყვარს, რადგან იქ ყველა შავტრაკა ჩანს.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-6519759952956254521?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-29471324736778142482011-04-23T10:21:00.000-07:002011-04-23T10:50:31.576-07:00ბავშვობაში ერთ გოგოსთან ვმეგობრობდი. უფრო სწორედ ეპიზოდურად ვმეგობრობდი. სოლფეჯიოში ერთ ჯგუფში ვიყავით და თან ერთი გზა გვქონდა ავტობუსის გაჩერებიდან მუსიკალურ სკოლამდე. გაჩერებამდე დედას მოჰყავდა და მერე ერთად მივდიოდით. მხიარული და მოუსვენარი გოგო იყო, მთელი გზა მართობდა, ლაპარაკი უყვარდა მთელი ემოციებით. გაკვეთილზეც ერთად ვიჯექით და იქაც ვერ ისვენებდა ერთ ადგილზე...<br />რამდენიც არ უნდა ვეცადო მისი გახსენება, ჭორფლიანი სახის, სულ მუდამ ბიჭურად გაკრეჭილი თმის და ”ჩემს პატარა ძმას დიაბეტი აქვს - სამასი”-ს მეტი ვერაფერს გავიხსენებ ჩვენი ოთხწლიანი ურთიერთობიდან. ჩემი და მისი მეგობრობაც ავტობუსის გაჩერებაზე იწყებოდა და იქვე მთავრდებოდა გაკვეთილის ბოლოს.<br />დედამისი დამამახსოვრდა კარგად, რადგან ძალიან თბილი და ყურადღებიანი ქალი იყო... მიხაროდა როცა ვხედავდი.<br />რაც შვიდწლედი დავამთავრეთ, მას მერე აღარც მინახავს და ალბათ არც არასოდეს გამახსენდებოდა ერთ დღეს რომ დედამისს არ გადავყროდი ექიმთან მოსაცდელში.<br />გავახსენე თავი და ნანიკო მოვიკითხე.<br />ნანიკო აღარ მყავს შვილოო...<br />სარეცხს ფენდა და აივნიდად გადავარდაო... ქმრის ოჯახმა ესე გვითხრაო...<br /><br />............................<br /><br />ზოგჯერ შეიძლება მთელი ცხოვრება ისე გავიდეს ბავშვობის ადამიანები ვეღარც ნახო და ვერც ვერაფერი გაიგო მათზე და არც არასოდეს გაგახსენდეს, მაგრამ როცა წლების მერე იგებ რომელიმე ესეთი ადამიანის სიკვდილს, თითქოს წარსულის ერთი ეპიზოდი მთლიანად გწყდება იმ ადამიანთან ერთად. ნანიკო ის ერთ-ერთი რგოლი იყო, რომელიც ჩემს ბავშვობას მოსწყდა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-2947132473677814248?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-47192372442615972062011-04-12T03:25:00.000-07:002011-04-23T10:59:31.326-07:00როგორც ინდოეთშია ხალხი სოციალურ კასტებად დაყოფილი, ისე საართველოში:<br /><br />1. <span style="font-weight:bold;">გასხივოსნებულნი</span>, რომელიც თავსი მხრივს მოიცავს ქვე-კასტებს მამაოები, მრევლი- რადიკალურ-აგრესიული ფრთა, მენტალური ჯვაროსნები, ცხვრები, მხოლოდ მემარხულეები და რიცხობრივად ყველაზე მცირე ქვე კასტა - სათნო და კეთილშობილი ადამიანები )<br /><br />2.<span style="font-weight:bold;">ოჯახის უფროსი მამრები</span> ქვე კასტებით - ჯიგრიანი ქართველები, ყოფილი ძველი ბიჭები, დაქირავებული თამადები, ბიზნესმენები, სექსისტები, სუფრის პატრიოტები, წითელი ინტელიგენტები, ასტამურები, ტრულაილები, ”რაც კარგები ვართ ქართველები ვართ”-ები.<br /><br />3. <span style="font-weight:bold;">დიასახლისები</span> (მენტალური თუ არამენტალური, შინაბერები, "დედამისის სახლის გარეთ სექსის არ მქონენი", "პატიოსნები", "სახლიდან გაუსვლელი გოგოა" -ები, ჭორიკნები, სხვის საცვლებში მძრომელები საკუთარი "გამოუყენებლის" გასაპრავებლად, საპნის ოპერისტები. )<br /><br />4. <span style="font-weight:bold;">ერთი ნაბიჯით წინ წასულები</span> - ეს კასტა აერთიანებს ლიბერალებს (მემარცხენე-მემარჯვენე-ფსევდო), ათეისტებს, აგნოსტიკებს, პოხუისტებს, ბიზნეს ლეიძი-ებს, ფემინისტებს, სხვადასხვა სექსუალურ უმცირესობებს, ინტელექტუალებს, პეროიანებს.)<br /><br />და ორი ცალკე მდგომი კასტა:<br /><br />1.<span style="font-weight:bold;">ბანკის თანამშრომლები</span><br /><br />2. <span style="font-weight:bold;"> ბუღალტრები</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-4719237244261597206?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-39063731098484329562011-04-06T12:21:00.000-07:002011-04-06T12:23:03.860-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-daanxvBW8f0/TZy9jzxeXZI/AAAAAAAAALw/Pj_mnI2p0HI/s1600/600full-breaking-the-waves-screenshot.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-daanxvBW8f0/TZy9jzxeXZI/AAAAAAAAALw/Pj_mnI2p0HI/s400/600full-breaking-the-waves-screenshot.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592553260178103698" /></a><br />"მსხვერპლშეწირვის მსხვერპლშეწირვა ” - მე ასე დავარქმევდი ამ ფილმს<br /><br />"თუ ადამიანი თუნდაც უმნიშვნელო რამეს აკეთებს მუდმივად და რწმენით, მაშინ სამყაროში აუცილებლად რაღაც შეიცვლება!" /”მსხვერპლშეწირვა"-"Offret", by Tarkovskiy/<br /><br />მაშინ რას შეიძლება ერქვას ””მსხვერპლშეწირვის მსხვერპლშეწირვა” ?!<br /><br />.....ალბათ იმას, რაც ტრიერმა თავის ფილმში შეძლო!<br /><br />შტრიხები:<br /><br />1. ჯვრისწერა - ამ ეკლესიას ზარები არა აქვს...მაშინ რაღა საჭიროა ის ეკლესია, საიდანაც ღმერთს ვერ მიაწვდენ შენ ხმას და ღმერთი ვერ მოგაწვდენს თავის ხმას, მაგრამ აქ ხომ მხოლოდ საკუთარ თავს ელაპარაკებიან!<br /><br />2. ქორწილი - ახალგაზრდების ლხინი, სიხარული, სიყვარული ...სუფრას შემოსხდომიან კუშტი, მკვდრადშობილი სახეგაცრეცილი კანონიკოსები....არაფერი არ უხარიათ, მათ ხომ დიდი მისია ”დაიკისრეს” ...აკვირდებიან, ატყობენ, უდარაჯებენ, მომავალში ვის გადაუწყვიტონ ჯოჯოხეთში ან სამოთხეში წასვლა...!...ღმერთი თითქოს არაფერ შუაშია ამ ცრიოკ მივიწყებულ მხარეში....უყვართ სიტყვები და სძულთ ადამიანები!<br /><br />3. სიყვარულის დიდი მეტამორფოზა....ყოველდღე საკუთარი თავის დამცირების და დაცემის საზარელი და ამაზრზენი ფასი იხადო იმის მყარი რწმენით, რომ საყვარელი ადამიანის იმ სურვილს ასრულებ, რომელზედაც მისი სიცოცხლის ძაფია გაბმული......ნუ გასაგებია ადამიანმა შეიძლება თავი გასწიროს, თავის სიცოცხლე სხვის სიცოცხლეს ანაცვალოს, მაგრამ აქ ხომ ასე მარტივად არაა საქმე!....,,,ბესი, როგორც ქალი, ხომ ნებაყოფლობით, ფაქტიურად ყოველ დღე, ჯოჯოხეთურად კვდება...ამ ”სიკვდილის აქტებით” რომ იმ ”ხორცის მასაში” სიცოცხლის პატარა ნაპერწკალი მაინც შეინარჩუნოს ....ვისაც ერთ დროს ის თვლიდა ”ველიკი ლუბოვნიკად” ....<br /><br />4. არა და ამ ველიკი ლუბოვნიკსაც რა ექნა - თავს ვერ იკლავდა, თვითონაც გრძნობდა როგორ ეცლებოდა საღი აზრის ძალა...იცოდა, რომ უბრალო ”წადი-მოშორდით” ბესის ვერ მოიცილებდა..არა და ასეთი ხეიბრისთვის როგორი საყურებელია ახალგაზრდა მიმზიდველი ცოლი ხესავით გაშეშებული საკუთარი არსებობის ფონზე!...და გადაწყვიტა: ”სხვებთან იჟიმავე და მერე მე მომიყევი”! ...მაგრამ, ბესი ამას ისეთი უშუალობით აკეთებს, რომ თვითონაც აზარტში შედის.....არაფერი არ გამოდის, თვითონაც აცნობიერებს საკუთარ საზიზღრობას...სიკვდილ-სიცოცხლის ზღვარზე, სადაც თავის მოკვლაც არ შეგიძლია, სული დეგრადაციას განიცდის...მან ეს იცის!..სხვანაირად არ შეეძლო, ერთადერთი ეს გაუკუღმართებული ინტერესია, რაც იანს სიცოცლესთან აკავშირებს....! ეს იცის ბესიმაც და ცდილობს ამ ძაფით გამოქაჩოს სიკვდილს იანის სიცოცხლე!<br /><br />..............ადამიანური ტრაგედიის სიმძიმე ალბათ იმაში მდგომარეობს, რომ ღმერთი მასთან სასოწარკვეთის ბოლო ზღვარზე მოდის, როცა არა თუ იმედი, იმედზე ფიქრიც აღარ შეგიძლია..როცა უბრალოდ უკანასკნელ ძალას იკრებ და სიყვარულს ”აკეთებ”! ბესი ბოლომდე სიყვარულს აცოცხლებდა!<br /><br />5. ფილმის ბოლოში ზარების რეკვა....ბესის სიკვდილი გზავნილი იყო ღმერთთან იმისა, რომ ჯერ ჩვენი საქმე საბოლოოდ არ არის წასული....ზარების ხმა იყო სიგნალი იმისა, რომ მესიჯი მიღებულია...სიყვარულის სიცოცხლის შეუძლებელი ფასი გაღებულია ...”ღმერთმა ისმინა”!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-3906373109848432956?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-1718018936948582432011-04-06T12:19:00.000-07:002011-04-06T12:21:13.110-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-UDnTP2L5ke0/TZy9GDL5nYI/AAAAAAAAALo/0xkqWLX_ZH0/s1600/Mood400x353web_email.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 353px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UDnTP2L5ke0/TZy9GDL5nYI/AAAAAAAAALo/0xkqWLX_ZH0/s400/Mood400x353web_email.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5592552748919397762" /></a><br />Прошлое это нечто, что можно мысленно увидеть, но невозможно коснуться....!<br /><br />ძლიერი, საყოველთაო და მეტაფორული....ორივე დაკარგული დროის ძიებაშია...მათ გაუმართლათ, ნახეს ერთმანეთი, მაგრამ გამბედაობა არ ჰყოფნით აიღონ ის, რაც მათ ეკუთვნით....ერთმანეთის ჩრდილებს დასდევენ და ეალერსებიან....პირისპირ კი ერთმანეთს უმტკიცებენ თუ რა მაგრები და როგორი ერთგული ჩიფრუსტანები არიან თავიანთი ოჯახების.....ბგყზჰჯჰჰჰჰჰრრრრრ!...ბრრრრრრ! ....მუდმივი სულის რეპეტიციები......და სცენაზე ლაივში, ეს სული უკვე აღარ აქვთ, მხოლოდ სულის ნახევარფაბრიკატები ლაფშასთან ერთად!!!<br /><br /> მეორეს მხრივ, განა იმაზე ადვილი რა იყო, ერთსაც და მეორესაც სამაგიერო მიეზღოთ თავიანთი მეორე ნახევრებისთვის, მაგრამ, დიდი ტანჯვის ფასად, მათ შეინარჩუნეს ის მარადიული "ლოტოსი", რაც მათ შორის გაჩნდა...თან როგორ ჩუმად, სიმშვიდით და მოთმინებით წრუპავენ ამ სატანჯველს ჩვენი სოსანა ლიი უინ ჩანგი და თებრონე ჩუნ ჩოუ?!.......<br /><br />...........მაგრამ (დიდი ”მაგრამი”) - განა პიგმალიონი ხელს მოკიდებდა საჭრეთელს და ჩაქუჩს იმისთვის, რომ ცივი სპილოს ძვლის უკვდავი ქალის ქანდაკებისთვის ეცქირა მხოლოდ ?!....განა იმისთვის არ გამოკვეთა მან გალათეა მკვდარ ძვალში, რათა მერე ცოცხლად ”ეგემა”?!.......იმას კი არ აქვს მნიშვნელობა, რომ რეალურად მოხდეს ის, რაც მილიონჯერ მომხდარა და მოხდა მანამდე! ....არაფრისაგან უნდა მოხდეს ის, რაც არასდროს მომხდარა და თუნდაც მხოლოდ ერთი წამით გაიელვო ამ ხდომილებაში! ....შეიძლება სპილოს ძვლის გალათეა არც გაცოცხლებულიყო....მაგრამ ელინ სკულპტორს ეს ხომ ეკიდა, რადგან უყვარდა..... ვინ უყვარდა, რა უყვარდა...არავინ იცის !...ხომ შეიძლება უბრალოდ სიყვარული ჰყვარებოდა ელინელ შეშლილს?! ...<br /><br /> <iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/23oBMOvt85o" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-171801893694858243?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-79084675060358221132011-04-04T00:04:00.000-07:002011-04-04T00:31:58.153-07:00მე ხო არასოდეს შემიწუხებიხარ ჩემი არსებობით... არც სახლის კარს გიტალახებ, არც ლოცვით გაწუხებ და არც მარხვით გახსენებ თავს. ტვინში ვერ ვმარხულობ და რამდენიც არ უნდა შევზღუდო კვება, ვინ მოვატყუო ჩემი თავი თუ შენ? საჭმელზე უარის თქმაა მარხვა? რომ ვილოცო ის სიტყვები გულიდან ხო უნდა ამოდიოდეს?! ლოცვა კიდე ხო იგივე თხოვნაა, მე კიდე თხოვნით ვერ გაწუხებ, ვერც შენ და ვერც ადამიანებს. როცა ყველაზე ძალიან მიჭირდა მაშინაც კი არ მოვსულვარ შენთან, არ მინდოდა გეფიქრა, როცა უჭირს მაშინ გავახსენდიო. როცა კარგად ვარ მაშინაც ვერ მოვდივარ, მეშინია ზედმეტად არ მოგხვდე თვალში და არ შემახსენო ”აქ დაითმენ იქ ცხონდები” და აჰა შენ მორიგი განსაცდელიო.<br />ვინც არ უნდა მოვატყუო, თუნდაც საკუთარი თავი, შენც ხო მაინც იცი რომ მე ჩემს სინდისთან ყოველთვის მართალი ვიყავი და ვარ... ჰოდა ეხლა პირველად ჩემს ცხოვრებაში გევედრები მომეცი უფლება ბედნიერი ვიყო. რაც ეხლა ჩემთვის გამოიმეტე (არ ვიცი ეს რა არის წყალობაა თუ განსაცდელი,) შენივე ხელით ნუ წამართმევ და თუნდაც მუდმივ განსაცდელად დამიტოვე. ძალიან გთხოვ დაუშვი ერთხელ გამონაკლისი.... <br />ნება მომეცი კარგი ვიყო (ამ დროს ხო ადამიანი ყველაზე კარგია, ყველაზე კეთილი, ყველაზე მიმტევებელი, ყველაზე გამცემი და ყველაზე ნაკლებად მომთხოვნი, ყველაზე მართალი, ყველაზე სუფთა) იქამდე, რამდენი ნაბიჯიც დამრჩა ბოლო ამოსუნთქვამდე. ღმერთო ამით ხო იმასაც მოუღებ ბოლოს რომ მუდმივად შენს საწინააღმდეგოდ დავდივარ... აღარ ვივლი ღმერთო... ოღონდაც....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7908467506035822113?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-29952878274386335742011-04-04T00:00:00.000-07:002011-04-04T00:03:34.759-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-JpCLesTdOCk/TZltEFsHwQI/AAAAAAAAALg/5hmSl08Kpps/s1600/196254_199919740031234_100000396280322_566466_7526364_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-JpCLesTdOCk/TZltEFsHwQI/AAAAAAAAALg/5hmSl08Kpps/s400/196254_199919740031234_100000396280322_566466_7526364_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591620329371320578" /></a><br />"გრძნობათა იმპერია"....ბოლო გამოცდა სიკვდილია, რომლის მხოლოდ ბოლო წუთებით შეიძლება გაიგო, რომ გრძნობით სიკვდილზე ამაღლდი...როცა გრძნობას უკვე აღარ ძალუძს საკუთარი ენერგიის გაძლება, მართლა საუკეთესო გამოსავალია - ამ გრძნობასთან ჩახუტებული და ამ გრძნობისვე ხელით სიკვდილი!<br />მოვკვდებოდი!!! ყველანაირი ჰეროისტული კეკლუცობის გარეშე... ამაზე უკეთეს სიკვდილს ვერ ვინატრებდი...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-2995287827438633574?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-78893657699126160332011-04-03T23:33:00.000-07:002011-04-03T23:59:59.004-07:00Я люблю тебя.<br /><br />Знаю всех ближе,<br /><br />Всех лучше. Всех глубже.<br /><br />Таким тебя вижу,<br /><br />Каким не видел никто, никогда.<br /><br />Вижу в прошлом и будущем,<br /><br />Сквозь разлуки, размолвки, года ...<br /><br />Я одна тебя знаю таким,<br /><br />какой ты на самом деле.<br /><br />Я одна владею сердцем твоим,<br /><br />больше, чем все владельцы,<br /><br />владею!<br /><br />Ведь оно у тебя, как заклятый клад;<br /><br />не подступишься -<br /><br />чудища, пропасти, бесы...<br /><br />Я зажмурилась.<br /><br />Я пошла наугад.<br /><br />В черных чащах плутала,<br /><br />взбиралась по кручам отвесным,<br /><br />сколько раз готова была отступить,<br /><br />сколько раз могла разбиться о скалы...<br /><br />Я люблю тебя.<br /><br />Я не могу не любить.<br /><br />НЕ могу уступить!<br /><br />Это я тебя отыскала!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7889365769912616033?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-41750657995848971112011-03-25T13:06:00.000-07:002011-03-25T13:08:19.775-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-cz7JJWJ92AI/TYz1721Cy5I/AAAAAAAAALY/xQhCMwVdJE4/s1600/funny%2Bskinny%2Bman%2Bfat%2Bwoman%2Bphotos%2B7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-cz7JJWJ92AI/TYz1721Cy5I/AAAAAAAAALY/xQhCMwVdJE4/s400/funny%2Bskinny%2Bman%2Bfat%2Bwoman%2Bphotos%2B7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5588111646339025810" /></a><br />”-დეზდემონ პლატოკ ვორდეღა? <br />-ინჩ პლატოკ ჰოტელოჯან? - კითხვა შეუბრუნა დეზდემონამ და ყვრიმალები ძოწისფრად აუფორაჯდა. <br />- ინჩ პლატოკ და ჩემმა ბაბომ რომ გაჩუქა მერეტ ქუნემ ქაქენ ქუ ბერანე ბერნუმე ვეკალეს პუწ ქუნემ ქალო!”<br />ნაწყვეტი არამ ტერ-მამიკონიანის უკვდავი რომანიდან ”მუხთალი იაგო”<br /><br />p.s. დავიცვათ ოჯახი ძალადობისგან!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-4175065799584897111?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-83039029275833585382011-03-20T06:04:00.000-07:002011-03-20T06:13:01.091-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-P0SxXuzKH6s/TYX9DxJrNQI/AAAAAAAAALQ/RADhZ0_W4qs/s1600/Img4022_Blue_Moon_Green_Planet.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 282px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-P0SxXuzKH6s/TYX9DxJrNQI/AAAAAAAAALQ/RADhZ0_W4qs/s400/Img4022_Blue_Moon_Green_Planet.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586149153998320898" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />Рай в шалаше или в шалаше не до рая?<br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />If you have the heaven shareholder….mmm.. even if in the Zero Point.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />There is no right way or wrong way, you just have to live …. (go on…)<br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />If you are the captain of your life, you have to go down with the ship to the bottom… who cares right way or wrong way?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />What is the name of the ship you go down with it?<br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />Passion<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />What's your shelter?<br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />Green grass under your feet, Blue sky above your head and the heartbeat inside you.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />вот бы бросить все и уехать... where to???<br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />To go to find final destination.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />Where is "the meaning" of life?<br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />In a meaningful life.<br /><br />P.s. Where are you now?<br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />I'm in a rigth time but in a wrong place.<br /><span style="font-weight:bold;"><br /><br />Ylla</span><br />And… how are you?:)<br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />...........<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Ylla</span><br />Give me your hand…I'll hold it… keep silence and listen… then tell me how do you feel?<br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/ypFE3A6QuHU" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Adán</span><br />....Now I am feeling good.. thank you.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-8303902927583358538?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-72942704829291064492011-03-15T07:10:00.000-07:002011-03-15T07:21:47.681-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-CYZx8dhKygA/TX9zyG5gYGI/AAAAAAAAALI/JCy1LIHm3es/s1600/199833_195918450431363_100000396280322_543074_7772415_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-CYZx8dhKygA/TX9zyG5gYGI/AAAAAAAAALI/JCy1LIHm3es/s400/199833_195918450431363_100000396280322_543074_7772415_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584309367645167714" /></a><br />-აბა სანამ დაგვარიგებენ ერთიც გავაბოლოთ!<br />-როგორ გგონიათ ღმერთი არსებობს?<br />-რა კითხვა უნდა მაგას, აბა ვინ გვარიგებს, ვინ გვტუზავს, ვინ გვჭრის და ბოლოსდაბოლოს ვინ გვხევს და გვყრის?<br />-ეგ ყველაფერი ფიზიკის კანონებს ექვემდებარება.<br />-ფიზიკის კანონები რაღას ქვემდებარება?.... - ჯოკერ შენ მაინც არ იცი, რომ მიმდგარხარ კუთხეში და უშნოდ იკრიჭები?!<br />-ნეტა ერთი თქვენ, რა საჭიროა ზედმეტი ცოდნა, შეირგეთ ყველამ ის როლი, რაც გაქვთ. მე მხოლოდ ის ვიცი რომ მტერიც და მეგობარიც ორივე მხოლოდ ჩემიანია, შესაბამისად ხან მჭრიან, ხანაც ფეხქვეშ მედებიან. მეც ესე ვექცევი. ასე რომ ყოველთვის ბარი ბარში ვართ.<br />-შენ რას იტყვი ტუზ?<br />-მე რა უნდა ვთქვა როცა კოზირი ვარ, კაი პონტში ვარ, მაგრამ გააჩნია რა თამაშში ვარ, სადაც ეს ფლიდი და ორგული ჯოკერი არაა, კონკურენტი არ მყავს. თუ არადა მაშინ ტვინის განძრევა მიწევს, ეს ერთის მხრივ კარგია, სულ ტონუსში ვარ. მაგრამ თუ ისა არაა ხასიათზე ვის ხელშიც ვარ, ტვინი ვეღარ მშველის.... აი შენ კაროლ ნამდვილი ბუტაფორია ხარ, პროსტა უფროსი რომ ხარ პატივს გცემენ და თავს გაჭრევინებენ, ისიც თუ შენნაირია. ვალეტი ჯერ ახალგაზრდაა და გასაგებია რომ გამოცდილი დამა გაჭრის, მაგრამ შენ რომ ჩაგრავ დამებს რა გგონია, ამცდები? მე თუ არა ეს გუინპლეინი ხომ მაინც მოგწვდება?...დამაჩკი თქვენ კიდე ამ ბებერი კაცის ნუ გეშინიათ, კოზირი როცა ხართ, მაშინ მაინც იძიეთ შური.... მე ყველაზე ძალიან მაინც ვალეტები მეცოდებით, ინფანტილურები ხართ და ესეთები რჩებით ბოლომდე, სანამ არ გაცვდებით.<br />ათიანებო, ცხრიანებო, რვიანებო, შვიდიანებო, ექვსიანებო, ხუთიანებო, ოთხიანებო, სამიანებო, ორიანებო თქვენი უპირატესობა ისაა, რომ თითოეული ერთით მეტი ხართ წინაზე და მომენტს არ უშვებთ ხელიდან ეს არ ამტკიცოთ. ისე გინდა ყოფილხართ, გინდა არა, მაგრამ დასტაში საჭირო ხალხი ხართ ბალანსისთვის, ტაშის დამკვრელიც ხო უნდა იყოს ვიღაც, ეს ერთი და მეორეც, მასა იმისთვისაა საჭირო, რომ როცა დაგჭირდეს ხელი შეაწმინდო და როცა დაგჭირდეს დამხმარე ძალად გამოიყენო და მერე ისევ გადააგდო. ექვსიანებო თქვენ ყველაზე საცოდავები ხართ, არაფრის ტრაკი თქვენ არ გაქვთ, ყველაზე ხშირად თქვენ გაიგნორებენ, თქვენ გტეხავენ, მაგრამ ზოგჯერ ღმერთი გეშუტკავებათ ხოლმე, თავს ჯოკრად წარმოგადგენინებთ. თქვენც თავს არ ზოგავთ, იხარჯებით ბოლომდე, მაგრამ რაც არ უნდა შუაზე გაიხეთ, თამაშის ბოლოს დასტაში რომ ამოყოფთ თავს, ისევ იმ უბადრუკ ექვსიანად იქცევით და აღარავის ახსოვს თქვენი ჯოკრობა....უიჰ ამ ლაპარაკ-ლაპარაკში ჩამორიგების დროც მოსულა, აუ ნეტა ბოლოს როდის ვიყავი ტუზ კოზირი აა?<br /><br /> <br /><br />"- ამ პაციენტს რა სჭირს? პიროვნების გაორება აქვს?<br /><br />- პიროვნების გაორება კი არა გაორმოცდათოთხმეტება აქვს მგონი. თავი ბანქოს დასტა ჰგონია და ყოველ დღე სხვადასხვა მასტია. დღეს ალბათ ჯოკერია, ისე მოუხატავს ცხვირ-პირი.<br /><br />- საწყალი, ნეტა რომელ თამაშშია ჩარჩენილი?"<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="640" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/TwWQYg7aS5o" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7294270482929106449?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-26929400122054956382011-03-12T03:16:00.000-08:002011-03-12T03:17:44.076-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ykgXQ6ajBYQ/TXtWUdJfh_I/AAAAAAAAALA/o5-BmX6sKpk/s1600/ggg.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 311px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ykgXQ6ajBYQ/TXtWUdJfh_I/AAAAAAAAALA/o5-BmX6sKpk/s400/ggg.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583151072477677554" /></a><br />შენ მწვანე პლანეტაზე ცხოვრობ და გქვია Adán , მე ლურჯი პლანეტიდან ვარ და Ylla-ს მეძახიან აქ. შენ ის ხარ ვისაც ყოველ ღამე ვხედავდი სიზმარში და სულ ველოდებოდი.<br /><br />... პირველი ექსპედიცია ჩაგივარდა ლურჯ პლანეტაზე და უკან დაბრუნდი... გონებით გამოგეკიდე და მაინც დაგეწიე... აზრი ხო სინათლის სხივზე სწრაფია. როგორც და სადაც უნდა იქ გაჩნდება....<br /><br />მას მერე შევდგამ თუ არა ”ფეხს” მწვანე პლანეტაზე, ირგვლივ ყველაფერი ქრება და ვრჩებით მხოლოდ შენი და მთელი ჩემი არსება, როგორც ოდესღაც ერთი სქესი, მერე რომ გაიყო მწვანე და ლურჯ ფერად. ჩემსა და შენს შორის სივრცე ქრება და დრო იკუმშება, ისე რომ მატერიის უმცირესი ნაწილაკის ადგილიც კი არ რჩება და მე და შენ ვხდებით ”1”<br /><br />თუ შენთან ფეხშემოდგმულს თუნდაც უხილავი მტვერი შემამჩნიო ლურჯი პლანეტიდან გამოყოლილი, უკან გამაბრუნე...<br /><br />მე მიყვარს ეს სამყარო მთელი ჩემი არსებით, სადაც მე მე ვარ პირველსაწყისური სტერილურობით, სადაც ადამიანური ეგო თავისი მინარევებით მიქრება, სადაც უკანასკნელი ჟანგბადის ულუფა შემიძლია გავცე დაუნანებლად...<br /><br />C'est la vie … et c'est magnifique... : )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-2692940012205495638?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-54754096006704785642011-03-12T01:11:00.000-08:002011-03-26T04:00:28.130-07:00ბოლო დროს იმდენი გადაცემა შემოგვემატა, რომ აღარ შემიძლია არ დავწერო ამაზე. ვერაფრით ვიფიქრებდი რომ მაია ასათიანი და მისი პროფილი ყველაზე ”კეთილნაშობ” გადაცემად მომეჩვენებოდა.<br /><br /> <br /><br />დავიწყოთ მაინც აქედან:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">პროფილი:</span><br /><br />რაც არ უნდა ვაძაგოთ მაიკო და ”პროფილი”, ეს არის ყველაზე კარგად მორგებული გადაცემა ქართველ ერზე. იმიტომ რომ ზოგადად საქართველოს სახეა წამყვანიან იდეიან სტუმრებიან თემებიანად.<br /><br />წამყვანი - კდემამოსილი ახალგაზრდა ”თავსაფრიანი დედაკაცი” კეკლუცი და ე.წ. პატიოსანი. კეკლუცობით რომ პატიოსნების დაფარვა უნდა და პატიოსნებით კეკლუცობის. ეს დაახლოებით ის ტიპაჟია, მოკლე კაბა რომ აცვია და თან კაბას ქვემოთ ექაჩება ანუ ტიპიური ქართველი ქალი ჩახშული სექსუალური სურვილებით, სამაგიეროდ ამაყი და ძნელად დასაპყრობი, რომელიც მოკლე კაბით განახებს რომ ”ანა ტოჟე ხოჩეტ”, მაგრამ კაბის ქვემოთ ქაჩვით მიგანიშნებს რომ ”იმნაირი” არაა.<br /><br />იდეა - დღემდე ვერ მივხდი რას ემსახურება ეს გადაცემა, გარდა იმისა რომ ჟურნალი სარკის ვიდეო ვერსიაა.<br /><br />სტუმრები - ჰაა აღიარეთ ეხლა რომ თითო ნინო ჩხეიძე, ლელა წურწუმია და მამაშვილი ბაღაშვილი ყველა ჩვენთაგანში ზის, სხვანიარად ეს გადაცემა ყველაზე რეიტინგული არ იქნებოდა.<br /><br />თემები - ძირითადად პროვინციული იუმორის ზეიმი და სახინკლე ”შემოიხედეს” კულისები.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ნანუკას შოუ:</span><br /><br />ამას გადაცემას ვერც დავარქმევ იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ ეს უფრო ბიზMესმენი ან ”ოლიგარქი” ქმრის უსაქმური დიასახლისი ცოლის სამზარეულოა, სადაც დაქალოჩკებს კრებს კვირაში ერთხელ საჭორაოდ ”ატ ნეჩეგო ძელაც”. თან კამერა აქვთ ჩართული, რათა დანარჩენმა საქართველომაც ნახოს რომ ცხოვრება სადღაც ჩქეფს, რომ ყველაფერი აქვთ, რასაც კი ისურვებენ, მერე რა რომ სხვას პარავენ კაცებს, ბედნიერებას, წარმატებას, ფულს. ეკუთვნით და ვაა!! რატომაც არა! შენ არ წაართმევ, შენ წაგართმევენ! თან რაც უფრო ახლობელს აახევ კაცს ან ქალს, მით მეტად წინ წასული ხარ. კრუგში უნდა იტრიალო კრუგში! სხვანაირად ფასს ვერ დაიდებ!<br /><br /><span style="font-weight:bold;">დღის შოუ:</span><br /><br />ია ფარულავა, დოდოშკა და ნანუკა ხაზარაძე - სამი სხვადასხვა გაქანების, თუმცა ერთნაირი ტემპერამანეტის ფრუსტრირებული ქალი ანუ ”ლებედ, რაკ და შუკა”<br /><br />ერთმანეთს არასოდეს უსმენენ და თითოეული იმ ხმაზე ყიყინებს, რა გუბურაშიც მიიღო ცხოვრებისეული გამოცდილება.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">გადაცემა ”ფეის კონტროლი”:</span><br /><br />ორი ფსევდოსვეცკი უტვინო ზის ომელიღაჩ ბარში და ფეისბუქზე მოსულ კომენტებს კითხულობს: ”აუუუუუუუ ძაან დაცემა ქალები ხართ” ”ძაან კაები ხართ”, ”ეგრე გააგრძელეთ ქუუუუულ” ”ნანკა ყველლაზე ძერსკი ხარ”. მოკლედ ოღჩ - ესაა ჩემი კომენტარი.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">გადაცემა ”ყოფილი ცოლების კლუბი”</span><br /><br />Loooooooooooooooooooool<br /><br />აი სხვა რა დავწერო, გარდა იმისა რომ უკვე ველოდები შემდეგ გადაცემებს:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">”გაუთხოვარ ქალთა გილდია”<br /><br />”განათხოვარ მანდილოსანთა კავშირი”<br /><br />”ქვრივების ნავსაყუდელი”<br /><br />”ბალზაკის ასაკი და ქალი”<br /><br />”დავიპყროთ მამაკაცი”</span> - სასარგებლო რჩევები რომელიმე ყოფილი მის საქართველოს ან მოდელისგან, ასევე რომელიმე გადამდგარმა ან მიმდინარე მინისტრმა რომ მოიყვანა ცოლად და მერე პიანინოზე შემოდო და რომ არ მოიწყინოს გადაცემა გაუკეთა. ხოო რჩევებს ჟურნალ ”სარკეში”, ”ევაში” ”ლედიში” ან ”ბომონდში” წაიკითხავს, ფსიქოლოგის კუთხეში და გაიზეპირებს.<br /><br />ველოდები ლალი მოროშკინა როდის გააკეთებს საკუთარ გადაცემას, რათა დაგვმოძღვროს კომპლექსიანი ქართველი ქალები და გვითხრას რომ ”სექსი კარქია” და ამით საკუთარ უპირატესობას გაუსვას ხაზი კიდევ და კიდევ. ნუ რას ვიზამთ ბოლოს წინა ყვავილობა აქვს და მარტო ხავსს კი არა ყველაფერს ებღაუჭება, რასაც შეიძლება ხელი მოკიდოს.:D<br /><br />ერთი დიდი ტრაგიკომედია იყო ბეგაშვილის გადაცემა ”ყველაფერი სექსზე”. როცა წამყვანს კითხვა დაუსვეს: ” შორენა, თქვენს ახალ პიკანტურ გადაცემაზე ალბათ ბევრი ითქმება და დაიწერება, საინტერესოა, თავად თქვენ რას ფიქრობთ მასზე?” -ო, როგორც ყოველთვის ხაზგასმულად შექშუალურად გაიცინა და უპასუხა: ”ახალ ამპლუას ძალიან კარგად მოვერგე. არც ვფიქრობდი, რომ ასე კარგად შეიძლებოდა მოვრგებოდი ასეთ გადაცემას, რადგან ვერ ვიტყვი, რომ სექსის ძალიან გამეგება, რომ სხვებს რამე ვურჩიო”. მოკლედ სექსს გვასწავლიდა ”გურუ” რომელიც აზრზე არ იყო რას გვასწავლიდა.<br /><br />და საერთოდ შთაბეჭდილება მრჩება რომ არც ერთი გადაცემის ავტორი აზრზე არაა რა გადაცემა მიყავს და რატო.<br /><br />პ.ს. სადა ვკვდები ხალხო?. სად მიჭკნება ჩემი ალქალობა, ოქროქალობა!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-5475409600670478564?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-75762560236474118702011-02-07T00:50:00.000-08:002011-02-07T00:54:30.310-08:0097 წელი, 2 იანვრის დილა... პლეხანოვზე ერთადერთი კაფე-ბარი იყო ღია - კაფე-ბარი ”მუზა” იმ დროისთვის შესაფერისი უსახური ინტერიერით, ჩოლკაზე ბრჭყვიალა ლაქმისხმული მიმტანებით, გენერატორზე მომუშავე ”შარფის” მაგნიტოფონით და ჯორჯ მაიკლისა და ტონი ბრექსტონის სიმღერებით.<br />კაფე რა თქმა უნდა ცარიელი იყო.<br />სულ ბოლო მაგიდასთან დავჯექი ნახევრად სიბნელეში. არ მინდოდა გარედან ვინმეს თვალში მოვხვედროდი.<br />-რამე გნებავთ? - მოიზლაზნა მიმტანი რამდენიმეწუთიანი თვალიერებისა და ყოყმანის შემდეგ.<br />-ყველაზე დიდი ბოკალი რამხელა გაქვთ?<br />-ნახევარ ლიტრზე ცოტა ნაკლები ჩადის.<br />-აი ეგ მთლიანად გამივსეთ სარაჯიშვილით ან დავითით, ან რაც გინდა ის იყოს, არ აქვს მნიშვნელობა და მომიტანეთ.<br />-ბატონო?... - თუ გინდათ ბოთლით მოგიტანთ, ნელ-ნელა დაისხით და დალიეთ.<br />-როგორც გითხარით ისე მომიტანეთ, ”ზალპით” არ ვაპირებ დალევას.<br />-მისაყოლებელი არ გინდათ რამე?<br />-ერთი კოლოფი ”მაგნა”.<br />... კონიაკით სავსე ბოკალთან ერთად, ერთი ნაჭერი ნამცხვარი მომიტანა და მითხრა - ”ეს ჩვენგან”... ”ცუდად ხო არ ხართ?”...”სხვა ხომ არაფერი გინდათ”? (აშკარად ვეცოდები, იმდენს კი ხვდება რომ ორი იანვრის დილას ”გასატყვრომად” კაფეში არ შეხვალ, თუ ცუდად არ ხარ)<br />-არა, დიდი მადლობა.<br />არადა რა ”ბანალური” მიზეზით ვიყავი ცუდად... ერთი რუსული საახალწლო ფილმის გმირის არ იყოს ”პრაზდნიკებზე” მარტო ვიყავი. ეგ იყო და ეგ...<br />მაგრამ როცა ახალი წლის მილოცვის პასუხად ყურმილში გესმის ”გმადლობ ძმაო, თქვენიანად, თქვენიანად!” და თან ცდილობს რაც შეიძლება ბუნებრივად ჟღერდეს ეს, გინდა იმ წუთას რომ ტელეფონს ფეხებით შესდგე და მთელი ქვეყანა შენი ”გმირიანად” ტელეფონის აპარატთან ერთად ნაკუწებად აქციო.<br />ტონი ბრექსტონის ”ანბრეიქ მაი ჰართ”-ის დრო რომ მოვიდა კასეტაზე, მიმტანმა რაც შეიძლება ხმამაღლა აუწია და თან ცალი თვალით გადმომხედა, აქაოდა მიგიხვდი და სოლიდარობას გიწევო.<br />ნახევრამდე არ მქონდა ბოკალი დაცლილი რომ ბარში საშუალო ასაკის კაცი შემოვიდა... აი, ისეთი ვერც გარეთ რომ ვერ შეამჩნევ და ვერც შენობაში, გარდა იმ გამონაკლისისა, თუ მის გარდა სხვა არავინაა.<br />...დახლთან მივიდა და მიმტანს სთხოვა არაყი დამისხიო.<br />”აი, კიდევ ერთი გზააბნეული... ნეტა ეს რაღამ წამოაგდო ლოგინიდან”.<br />”გზააბნეულმა” ჩემს მაგიდას მშვიდად აქცია ზურგი და გვერდით მაგიდასთან დაჯდა.<br />არ ვიცი ათვისებულმა კონიაკმა წამომაგდო ეგრე მსუბუქად სკამიდან თუ ”ყველაფერი ფეხებზე მკიდიამ”, პირდაპირ დავადექი თავზე და ვეკითხები: ”როცა გინდათ რომ ტელეფონი დალეწოთ, როგორ იქცევით ხოლმე?:<br />-რა გქვია?<br />...<br />-ხოო რა გქვია?<br />-მარგო...<br />არ ვიცი მაშინ საიდან მომაფიქრდა და რატომ, ეს სახელი, (თან საკუთარი ნიკის წარმოშობაც გაგიმხილეთ), მერე საუბარში იმდენჯერ ახსენა ”ჩემი სახელი”, მართლა დავიჯერე, რომ მარგო მერქვა.<br />-დაჯექი მარგო... მამის დედას ერქვა ალბათ და იძულების წესით დაგარქვეს ხო? შენ კიდე არ გიყვარს და როგორ გადააკეთო არ იცი... საუკეთესო გამოსავალი მაინც მაკა მგონია.<br />-სწორედ მიხვდით ყველაფერს, მაგრამ მაკა მეორე ბებიას ქვია (ესეც მეორე ტყუილი)<br />და მაკა რომ დავირქვა იმ ბებიას ეწყინება, რომელსაც მარგო ქვია.<br />-მაკა ქვია ბებიაშენს? - უცბად სიცილი აუტყდა.<br />-კი, მაკრინე ქვია და პაპაჩემი მაკას ეძახის - ვუთხარი და მეც ისეთი სიცილი გადმომედო, რომ სუთქვა შემეკრა, რა თქმა უნდა გრადუსმაც თავისი წვლილი შეიტანა ამაში.<br />- ხო ხედავ რა მარტივია?<br />-რა არის მარტივი? - ვეკითხები.<br />-ეხლა შეგიძლია ყურმილი მშვიდად დადო, დალეწვის გარეშე.<br />-თქვენ ესე იქცევით ხოლმე?<br />-მე აღარ მახსოვს როგორ ვიქცეოდი ეგეთ შემთხვევებში, მაგრამ როცა რაღაცის გაფუჭების სურვილი მოგივლის, ყურადღება ისეთ რაღაცაზე უნდა გადაიტანო, საერთოდ რომ უადგილოა იმ დროს და მერე თავისთავად მოხდება განტვირთვა. ნაცადი ხერხია და ამართლებს. თუნდაც ჩემი აქ შემოსვლაა ამის მაგალითი, სამაგიეროდ სახლში რომ ავალ, აღარ მექნება მამაჩემის მიხრჩობის სურვილი.<br />-რა დააშავა?<br />- რომ არსებობს, ეგ უკვე დანაშაულია. სამოცი წელია ამ ქვეყნად იმისთვის არსებობს რომ დედას და მე თავი გვაყვედროს და დედაჩემს დღეში ერთხელ მაინც არ უხსენოს, მე რომ არ გამესაღებინე, დარჩებოდი გაუთხოვარიო. არადა მთელი ცხოვრება ტახტზე გორაობს და დედა ინახავს. მე სამჯერ დავკარგე სამსახური და ცხვირში ამომადინა, თვითონ კიდე ერთი დღე არ უმუშავია, მას მერე რაც დედაჩემი მოიყვანა ცოლად. ბაბუაჩემი შეძლებული კაცი იყო და სანამ ცოცხალი იყო ამ ფუქსავატმა გამოუჭამა ქონება. მერეც ვერ გადაეჩვია მზამზარეულზე ყოფნას და რომ ამოიდო მუთაქა თავქვეშ, აღარც გამოუძვრია, მარტო ბრძანებებს გასცემს. რა ვქნა ხო არ ვცემ, რამდენჯერაც გავიწიე, იმდენჯერ დედაჩემი ჩამივარდა მუხლებში ამ ერთხელაც აპატიეო. ცხოვრება დამინგრია ამ კაცმა, საკუთარი ოჯახი მინდა და ამის გამო თავს ვიკავებ. ამასთან როგორ მოვიყვანო ცოლი, ერთ თვეში გამიქცევს.<br />-ბინის გაყიდვა და ცალკე გასვლა არ გიფიქრიათ?.<br />-როგორ არა, მაგრამ ბინა მასზეა გაფორმებული და ამბობს სანამ ცოცხალი ხარ ვერ ეღირსებიო და თან დედაჩემის დატოვება არ მინდა მასთან. ჩემთან ერთად კიდე მაინც ცოტა ერიდება.<br />-დედათქვენი რატომ არ შორდება?<br />-ბავშვობიდან ვეხვეწებოდი ამას, მაგრამ ეცოდება... საკუთარი უზნეო შვილივით უყვარს და უვლის და ეს არაკაციც იფერებს. არ მესმის დედაჩემის, მაგრამ იმდენად მიყვარს, ვპატიობ, რომ ჩემი ცხოვრების დანგრევაში მასაც თანაბარი როლი აქვს მამაჩემთან ერთად. როგორც მსხვერპლი ეს უფრო მეცოდება და სიბრალულნარევი სიყვარულით მიყვარს, მაგრამ დედაც რომ დამნაშავეა ჩემთან ფაქტია... აი დღეს დილით თუ ვინმე იყო უბანში მთვრალი ყველა სახლში ამოიყვანა და სიცხიანი დედაჩემი ლოგინიდან წამოაგდო სუფრა გაშალეო. ვიცი საშინელებას დავატრიალებდი და გამოვეცალე, ესე მოვხვდი აქ. არც ვიცოდი აქამდე ამ კაფის არსებობა.<br />..............<br />-შენ რაღა გჭირს მარგო, გარდა იმისა რომ ტელეფონზე ბრაზობ?<br />-რა და პირველი სამი კურსი ხუთებზე დავხურე და ეხლა გასარიცხად მაქვს საქმე, მიზეზი ისაა, რომ თავში არაფერი შემდის და ამის გამო არ დავდივარ ლექციებზე.<br />-მერე ის ადამიანი ღირს იმდენად რომ თავში ამხელა ადგილი გამოუთავისუფლე?<br />-ახლა არ ვიცი... რაღაცის ან ვიღაცის ღირებულებას ხომ მაშინ იგებ, როცა ფასს შენთვის მნიშვნელობა აღარ აქვს ან შენი აღარაა. ახლა კი რახან ვბრაზდები, ესე იგი, მიღირს.<br />-რაშია კონკრეტულად პრობლემა, თუ საიდუმლო არაა, რა თქმა უნდა.<br />-არა რა საიდუმლო, ჩვენ ხო უკვე გადავლახეთ გასამხელ-არგასამხელის ზღვარი. თან ბევრად მარტივია ამაზე უცნობთან ილაპარაკო, ვიდრე ნაცნობთან.<br />პრობლემა ”სამკუთხედშია” და დღეს უფრო უარესი, ამ სამკუთხედის ერთ-ერთი წვერის შიგნით კი არა, მის გარეთ ვგრძნობ თავს.<br />-შენც აუტი ჩააწოდე მერე - ისევ სცადა გავემხიარულებინე.<br />-არა, მიზანში რომ ვერ მოვარტყა, უარესად დავითრგუნები. ბურთიც მაგათი იყოს და მოედანიც.<br />-ალკოჰოლმა გაგადიდგულა ესე თუ მართლა ეგეთი მამაცი ხარ.<br />-მამაცი არა, ჯიუტი ვარ და თუ რამე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება ავიკვიატე, ვერავინ და ვერაფერი გადამათქმევინებს, მაგრამ აქამდე იშვიათად და ძნელად მივდივარ.<br />-ვერაფერს გეტყვი, კარგი თვისებაა, მაგრამ ცხოვრებაში ხელს შეგიშლის.<br />-რატომ?<br />-რატო და ვხვდები გულზე უფრო მეტად გონებით აზროვნებ და ამის გამო ბევრი კარგი გამოგეპარება, აი იმიტომ.<br />-გულს რომ ვუგდებდი ყურს იმიტომაც აღმოვჩნდი აუტში.<br />-კარგი ნუ აზვიადებ, უბრალოდ ხო არსებობს გამოუვალი სიტუაციები, რომ უცბად ვერ ხვდები, რა გააკეთო და იბნევი.<br />-ეგ არ მაინტერესებს, მთავარია რომ მე ვგრძნობ თავს თამაშგარეთ და ამირანი რას მღეროდა იმ დროს გულში, ჩემამდე ვერ აღწევს. თუმცა ვაღიარებ, რომ არ ვიქცევი კარგად, ჰოდა მინდა გამოვსწორდე. სულ ეს არის.<br />-აი დღეს რომ კარგად გამოიძინებ და ხვალაც იგივეს იფიქრებ მაშინ ჩათვალე რომ სანახევროდ უკვე გამოსწორდი.... და მეტი აღარ დალიო კარგი? თუ გინდა გაგაცილებ სახლამდე.<br />-არა გმადლობთ, შორს არ ვცხოვრობ აქედან. დალევით აღარ დავლევ, თუნდაც იმიტომ რომ დღეს ერთადერთი ადამიანი ხართ, ვინც ჩემზე ზრუნავს და ამაზეც მადლობა.<br />-პირიქით, მე გმადლობ, მამაჩემი დამავიწყე დღეს... იცი როგორი ხარ მარგო, ყოველთვის ადვილად მიიზიდავ ადამიანებს და ნებისმიერს აალაპარაკებ ძალდაუტანებლად, თან ისე რომ არ ინანებენ.<br />...წადი ახლა სახლში. მოიცა გავალ და ტაქსს გაგიჩერებ ეხლავე...<br /><br />”რა იდიოტი ვარ, სახელი მაინც მეკითხა, ისე ზრდილობის გულისთვის... მამის სახელი კი ახსენა ერთხელ - გოგიო...მაგრამ ერთი მე გამომადგება რამეში მამამისის სახელი და მეორე მას არარსებული მარგო და ბებიაჩემი მაკა... ნეტა ამ ტაქსის მძროლის თავში ჩამახედა რას ფიქრობს, ეხლა რომ ამანაც სახელი მკითხოს” - ხმამაღალი თავშეუკავებელი სიცილი და მძღოლის გაოცებული სახე.<br /><br />........<br /><br />არასოდეს არ მომყვებოდა ორ იანვრამდე წინა ორი დღის აღმაფრენა და ხასიათი უმიზეზოდ მიფუჭდებოდა. მერე ”ზემოთ” იზრუნეს ჩემზე, ეტყობა იფიქრეს ტყუილად რატომ იყოს ცუდ ხასიათზეო და სამი წლის წინ როგორც იქნა ”გამიპრავეს” ორი იანვარი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7576256023647411870?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-74219571928548990892010-08-30T22:52:00.000-07:002010-12-19T00:12:36.275-08:00მე ერთი შეუმჩნეველი კაცი ვარ... ჩემნაირებს უიღბლოებს ეძახიან, თუმცა იმასაც ვერ ვიტყვი იღბალმა ზურგი შემაქცია-მეთქი, რადგან ისეთი არაფერი მახსენდება ჩემი ცხოვრებიდან, რომ უიღბლობისთვის მიმეწეროს, მაგრამ ვერც რაიმე განსაკუთრებულ იღბლიან შემთხვევას გავიხსენებ... იღბალიც კი ვერ მამჩნევდა.<br />ალბათ დედის მუცლიდანვე დამყვა - დედამ ხომ მხოლოდ მაშინ შეიტყო თავისი ფეხმძიმობის შესახებ ხუთი თვის რომ გახდა... დარჩენილი ოთხი თვეც არ შემიწუხებია ჩემი არსებობით და ისე იმშობიარა ”ღმერთო ჩემოს” დაძახებაც ვერ მოასწრო...სამშობიაროში მიყვანამდე, სახლში გამაჩინა.<br />”ისეთი უპრობლემო და წყნარია, ბავშვი თუა სახლში ვერც შეამჩნევ”<br />და მართლაც ისე გავიზარდე, „ბავშვი თუ ვიყავი სახლში, ვერ მამჩნევდნენ“<br />მეც ისე მივეჩვიე თუ მიმაჩვიეს საკუთარ შეუმჩნევლობას, რომ ვცდილობდი თვალში ზედმეტად არავის გავჩხეროდი, თამაშსაც კი მაშინ ვიწყებდი, როცა როცა ჩემი და-ძმები ამთავრებდნენ და დაბლა, სხვა ოთახში ჩადიოდნენ.<br />ერთი დიდი ოთახი გვქონდა სხვენში სათამაშოდ გამოყოფილი... რას არ ნახავდით შიგნით - სათამაშოებით დაწყებული ძველმანი ნივთებით დამთავრებული, რომლებიც ჩემს მშობლებს აღარ სჭირდებოდათ, მაგრამ ვერც გადასაგდებლად იმეტებდნენ.<br />ოთახის ერთი კუთხე ამ ძველმანებსა და ხარახურას ეკავა.<br />მეორე კუთხე ჩემი დის იყო, სადაც თოჯინები და რეზინის სათამაშოები შემოეწყო კედლის თაროებზე... ფანქრები და სახატავი ფურცლები კი იქვე, პატარა მაგიდაზე ელაგა...<br />მესამე კუთხე ჩემი უმცროსი ძმის სამფლობელო იყო - იქ ინახავდა სამთვლიან ველოსიპედს, ლამაზი კენჭებითა და ქვებით სავსე ხის პატარა სკივრს, ფერად-ფერად კოჭებსა და სხვადასხვა ზომის ბურთებს.<br />მეოთხე კი ჩემი უფროსი ძმის საკუთრება იყო და იქ თავის გამოთლილ ხის სათამაშოებს აწყობდა.<br />ყველაზე ძალიან ხის კლოუნი მომწონდა. მახსოვს, ყველაზე დიდხანს ამ სათამაშოს თლიდა და საგულდაგულოდ ღებავდა... ძალიან ამაყობდა ამ ნამუშევრით, ერთი საპატიო თაროც კი გამოუყო ყველაზე ზემოთ, საიდანაც მთელ სხვენსა და სხვა სათამაშოებს გადმოჰყურებდა, მათ შორის მეც, ქვემოდან რომ შევცქეროდი თვალმოუშორებლად და თან ათასგვარ ამბებს ვთხზავდი ჩემსა და მის მეგობრობაზე.<br />როგორ მინდოდა ერთხელ მაინც ამეყვანა ხელში და სახლის უკან მდებარე ბაღში გამეყვანა სასეირნოდ, მერე ერთად გვევახშმა და ღამითაც ერთად დაგვეძინა... რამდენ რამეს მოვუყვებოდი ძილის წინ... მაგრამ კარგად მქონდა შეგნებული, რომ ამ ოცნებას ასრულება არ ეწერა, რადგან ჯერ ერთი, რომ ვერ ვწვდებოდი თაროს და მეორეც, ჩემი ძმა ისე უფრთხილდებოდა ამ სათამაშოს, მე კი არა ჩემს და-ძმასაც არ აძლევდა იმის უფლებას, რომ ჩამოეღოთ.<br />მე ჩემი კუთხე არ მქონდა სხვენში, ამიტომ ხან ჩემი ძმის ფერადი კოჭებით ვთამაშობდი, ხან ჩემი დის საქანელა ცხენზე ვჯდებოდი და ხანაც ჩემი უფროსი ძმის ხის ჯარისკაცებით ვერთობოდი. ჩემს კლოუნს ბოლოსათვის შემოვინახავდი ხოლმე... დავდგამდი ხის ტაბურეტს ოთახის შუაში, დავჯდებოდი ზედ, ავხედავდი მას და მერე ერთად ვმოგზაურობდით - კალიებს დავდევდით ჭალაში, ბაყაყებს ვდარაჯობდით წყლის გუბურასთან და კენჭებს ვესროდით, ხილს ვიპარავდით, ფარდულში შევიკეტებოდით და იქ ვჭამდით, მერე და რა გემრიელი იყო მოპარული ხილი...<br />ვინ იცის რამდენჯერ გვიმოგზაურია მთვარეზე მფრინავი ხალიჩით, რამდენჯერ დაგვიხსნია პრინცესა ბოროტი ჯადოქრისაგან, რამდენი გმირობა ჩაგვიდენია ერთად....<br />კიბეებზე ბებიას ფეხის ხმის გაგონებისას თუ მახსენდებოდა, რომ უკვე ძილის დროს იყო და მეც იძულებული ვიყავი, გავყოლოდი. დედა ამ დროს იშვიათად იყო სახლში, სამრეცხაოში მუშაობდა და ხშირად ღამითაც მორიგეობდა, ამიტომ თითქმის სულ ბებია მაძინებდა, მაგრამ არასოდეს მომწოლია გვერდით. ლოგინს გამიშლიდა, ტანსაცმელს გამხდიდა, დამაწვენდა, საბანს კარგად ამომიკეცავდა, შუქს ჩააქრობდა და გადიოდა.<br />ერთხელაც ისე მოხდა, რომ მამას კედელზე მისაყუდებელი ხის კიბე დარჩა სხვენში - სახურავიდან წყალი ჩამოგვივიდა და ჭერის შესაკეთებლად ამოიტანა ეზოდან.<br />არ ვიცი იმ წუთას რა ჟინმა შემიპყრო, წვალებ-წვალებით გადმოვათრიე კიბე ერთი კედლიდან, მივაყუდე ჩემი კლოუნის თაროსთან ახლოს და ავძვერი. ერთი ხელის გაწვდენაღა მრჩებოდა “ოცნებამდე”, რომ ნაჩქარევად მიყუდებული კიბის ფეხები გასხლტა და თაროიანად ძირს მოვადინე ზღართანი.<br />...ვაშა! პირველად შემამჩნია ყველამ ერთად...<br />ხელი მოვიტეხე, მაგრამ ამაზე სულაც არ ვდარდობდი, მე ჩემი კლოუნი მებრალებოდა (ერთი კი მოვკარი თვალი, ცალ-ცალკე ეგდო თავიც და ტანიც).<br />დამსაჯეს - ერთი კვირით ამიკრძალეს სხვენში ასვლა, სასჯელს თან დაერთო წითელა-ბატონებიც და სამი კვირა ისე გავიდა, რა ბედი ეწია ჩემს კლოუნს ვერ გავიგე.<br />ჩემი დაბადების დღე ახლოვდებოდა... არ მიყვარდა ეს დღე, რადგან სულ ისეთ დღეს ემთხვეოდა, როცა არც დედა იყო სახლში და არც მამა. მე კიდე სულ ველოდი, რომ ამ დღეს სასწაული თუ არა, რაღაც ახალი მაინც მოხდებოდა, მაგრამ ეს დღეც ისე გადიოდა, როგორც დანარჩენი დღეები, თუ არ ჩავთვლით პატარა სადღესასწაული ღვეზელს, ბებია რომ მიცხობდა და იქიდანაც ნარჩენები მხვდებოდა.<br />ეს დღეც გათენდა. ახლად გამომცხვარი ღვეზელის სურნელი საწოლშივე ვიგრძენი, მაგრამ თვალის გახელაც კი მეზარებოდა, თუმცა გამახსენდა რომ სხვენში აშვებას შემპირდნენ ამ დღეს და უცბად წამოვხტი, საჩქაროდ ჩავიცვი და ისე ავვარდი ზევით, რომ იმ ოთახშიც კი არ შემიხედავს, სადაც სასაუზმოდ ვიკრიბებოდით.<br />ოთახის შუაგულში ხის ტაბურეტი დავინახე, ზედ მუყაოს კოლოფი იდო ოქროსფერი ლენტით შეკრული. სუნთქვაშეკრული მივვარდი და გავხსენი...<br />დიდხანს არ ვუჯერებდი თვალებს - ყუთში ჩემი საყვარელი კლოუნი იდო ბარათთან ერთად „გილოცავთ დაბადების დღეს“<br />სიხარულსაც ვერ დავარქმევ, რაც მე მაშინ განვიცადე, რადგან არ არსებობს ემოცია, რომელიც იმ განცდას გამოხატვს სრულად, მთელი ჩემი არსება რომ შეეპყრო.<br />მოტეხილი თავი მიეწებებინა ჩემს ძმას კლოუნისთვის და შეწებებული ადგილი რომ არ გამოჩენილიყო, პატარა ნაქსოვი კაშნე შემოეხვიათ ზედ, რომელიც ჩემ დას მოექსოვა სპეციალურად მისთვის.<br />რამდენ ხანს მყავდა გულში ჩახუტებული არ მახსოვს. მერე ბებია ამოვიდა და ჩამიყვანა სასაუზმოდ. დედაც სახლში იყო და მამაც. ყველანი მაგიდას შემოსხდომოდნენ და მე მელოდებოდნენ, სადღესასწაულო ღვეზელი რომ გაეჭრათ.<br />ასეთი ბედნიერი არც მანამდე ვყოფილვარ და აღარც მას მერე.<br />...მერე დედა გარდაიცვალა - სამრეცხაოში გაცივდა და ფილტვების ანთებამ მოუღო ბოლო. დედას ჩემი უფროსი ძმა მიჰყვა - ხუნაგი შეხვდა და სანამ საავადმყოფოში გადაიყვანდნენ, გზაში კიდე უფრო გაურთულდა მდგომარეობა და ექიმების მცდელობის მიუხედავად, ვერაფერმა უშველა. ორი წლის მერე მამა გაიწვიეს ომში, საიდანაც აღარ დაბრუნებულა. ბებია ნელ-ნელა დაილია დარდისაგან და როცა ისიც გაემგზავრა იმ ქვეყნად, ნათესავებმა მთელი ჩვენი უძრავ-მოძრავი ქონება გაყიდეს და სამივე ბავშვი სხვადასხვა მხარეს წაგვიყვანეს სამეურვეოდ.<br />ერთადერთი ნივთი, რაც მშობლიური სახლიდან წამოვიღე ჩემი კლოუნი იყო. ის და ბოღჩაში გამოკრული რამდენიმე ხელი ტანსაცმელი დამრჩა წარსულიდან.<br />ქალაქში წამიყვანეს დედაჩემის ბიძასთან და ბიცოლასთან.<br />დიდი და ლამაზი სახლი ჰქონდათ. ბიძაჩემი ბანკის ჩინოვნიკი იყო და ქალაქში პატივსაცემი პიროვნება. რაც იქ ვიცხოვრე გაღიმებული არასოდეს მინახავს, თითქოს ღიმილი სირცხვილი იყო და პატივსაცემი პიროვნების იმიჯს შეულახავდა. არც კარგად მექცეოდა და არც ცუდად, მისთვის სულ ერთი იყო იქ ვიყავი თუ არა- ვერ მამჩნევდა. ბიცოლაჩემი დილიდან დაღამებამდე თავის საქმეებში იყო ჩაფლული და ხშირად დღე ისე გადიოდა, ხმის გამცემი არავინ მყავდა, თუმცა მსმენელი ყოველთვის გვერდით მყავდა - ჩემი კლოუნი, რომლის გარეშე ერთი დღეც კი არ ვყოფილვარ.<br />ერთ დღესაც საბანაოდ შევედი სააბაზანოში და კლოუნი ჩემს საწოლზე დავტოვე. რომ დავბრუნდი ოთახში, იქ აღარ დამხვდა. გულგახეთქილი მივვარდი ბიცოლაჩემთან და სათამაშო მოვიკითხე. მითხრა, ახალი ტანსაცმელი გიყიდე და მოახლეს ვთხოვე შენი ძველმანები გამოეტანა ოთახიდან და ეტყობა შენი სათამაშოც ზედ მიაყოლა და გადააგდოო.<br />ბოლო სიტყვა ეზოში გასასვლელ კართან მომწვდა, ჩავირბინე კიბეები და ვეცი ნაგვის ყუთს... ჩემ ძველ ტანსაცმელში შეეხვიათ და ისე ჩაეგდოთ. ამოვიყვანე, გულში ჩავიხუტე და ჩემს ოთახში შევიკეტე.<br />დილით სახლიდან გავიპარე...<br />სად აღარ ვიწანწალე მას მერე, ვის აღარ შევეკედლე, ამასობაში 16 წლისაც შევსრულდი და ბოლოს ერთ პატარა ქალაქში მოხეტიალე ცირკის დასს ავეკიდე. თავიდან შავ წვრილმან სამუშაოს მავალებდნენ. მეც დაუზარელად ვმუშაობდი. დიდი საპასუხისმგებლო საქმე არ იყო და ლუკმა-პურისთვის ერთი-ორ გროშსაც ვშოულობდი.<br />ერთ დღესაც პატარა კლოუნმა ფეხი მოიტეხა და ექვსი თვით გამოეთიშა დასს. დასის ხელმძღვანელს ბევრი არ უფიქრია, არც შორს წასულა და მისი ადგილი პირდაპირ<br />მე შემომთავაზა. იმდენად დიდი მოულოდნელობა იყო ეს ჩემთვის, რომ ვერც ჰო ვუთხარი და ვერც არა. ხელმძღვანელმა შემამჩნია რა გასაჭირშიც ვიყავი და თვითონვე მითხრა, მოიფიქრე და ხვალ დილით მითხარი პასუხიო.<br />იმ ღამეს განცდებისგან არ დამეძინა. თან უცხო იყო ეს პროფესია ჩემთვის და თან ძალიან ახლობელი. მე ხომ ჩემი ყველაზე ახლო მეგობრის - დარდებისა და სიხარულის გამზიარებლის ტყავში უნდა შევმძვრალიყავი...<br />ან როგორ მივეჩვეოდი ერთბაშად ამხელა ყურადღებას მე, აქამდე ყველასათვის შეუმჩნეველი. ამ ფიქრებში დამათენდა ღამე.<br />როგორც ჩანს დილა უფრო გამბედავი აღმოჩნდა საღამოზე და დავთანხმდი.<br />ორი კვირიანი რეპეტიციის შემდეგ ჩემი ახალი ცხოვრებაც დაიწყო.<br />სცენაზე გასვლის წინ ამოვირჩევდი ხოლმე რომელიმე მაყურებელს, წარმოვიდგენდი რომ მის ადგილას ჩემი სათამაშო კლოუნი იჯდა და მთელი საღამო მისთვის ვმართავდი წარმოდგენას. ისე შევდიოდი როლში, რომ ვეღარ ვიგებდი სად მთავრდებოდა კლოუნი ჩემში და სად ვიწყებოდი მე, სად ვმთავრდებოდი მე და სად იწყებოდა კლოუნი. თითოეული დაკრული ტაში თუ სიცილი ყველა იმ დღესა და საათს მინაზღაურებდა, ”სულ ერთი” რომ ვიყავი. თუმცა აქაც თავს ვიტყუებდი, როგორც კი სცენას გავცილდებოდი და ჩემს ვაგონში გრიმს ჩამოვიცლიდი, ისევ ”სულ ერთი” ვხდებოდი და ჩემი სათამაშო კლოუნის ამარა ვრჩებოდი. დღის შთაბეჭდილებებსაც მას ვუყვებოდი.<br />ერთ დღესაც როცა წარმოდგენის დაწყების წინ ჩვეულებისამებრ მაყურებელს ვათვალიერებდი ერთ-ერთის ამოსარჩევად, მეორე რიგში ათი-თორმეტი წლის ულამაზეს გოგონას მოვკარი თვალი. თხელ მხრებზე ოქროსფერი კულულები ჩამოშლოდა და ლურჯი თვალები ისე უბრწყინავდა სიხარულისგან, რომ მისი შემხედვარე, ჩემი კლოუნი სულ გადამავიწყდა და მხოლოდ წარმოდგენის ბოლოს მივხვდი, რომ იმ დღეს ამ გოგონასთვის ვითამაშე და არა ჩემი მეგობრისთვის.<br />პირველად ვუღალატე...<br />გვიანობამდე დავხეტიალობდი ქალაქში და თან ოქროსფერკულულებიან გოგონაზე ვფიქრობდი და თან ჩემს კლოუნზე, მთელი დღე რომ უპატრონოდ მყავდა მიგდებული საწოლზე.<br />ვაგონში რომ დავბრუნდი სინდისი მქენჯნიდა და პირველად ჩემს ცხოვრებაში, ისე დავიძინე რომ ჩემი მეგობრისთვის არაფერი მომიყოლია ძილის წინ.<br />ასე გაგრძელდა მომდევნო ოთხი თვე.<br />გოგონამ შეამჩნია, რომ მთელი ყურადღება მისკენ მქონდა მიმართული წარმოდგენის დროს და ამიტომ ყოველ დღე მოდიოდა და ყველა სეანსს ესწრებოდა. მეც მხოლოდ მისთვის ვთამაშობდი. მერე გვიან ღამემდე დავხეტიალობდი ქალაქში და ვაგონში დაბრუნებული უსიტყვოდ ვიძინებდი.<br />ერთ დღესაც წარმოდგენის შემდეგ, ჩემი ვაგონისკენ გავემართე. როგორც ყოველთვის გრიმი უნდა ჩამომებანა და ქალაქში გავსულიყავი სახეტიალოდ.<br />უკნიდან ნაბიჯების ხმა მომესმა. მივტრიალდი და გოგონა შემრჩა ხელთ. მე მომდევდა. თავბრუ დამეხვა აღელვებისგან და ერთ ადგილას გავშეშდი.<br />მომიახლოვდა და მითხრა: ”ყოველთვის მაინტერესებდა კლოუნები სად ცხოვრობენ, მაჩვენებ შენს სახლს?”<br />სანამ პასუხისთვის სიტყვების თავმოყრას შევძლებდი, გოგონამ ჩამკიდა ხელი და ისე მიბიძგა, თითქოს მე კი არა, მას უნდა წავეყვანე თავისთან სახლში.<br />როგორ მივლასლასდი ვაგონამდე არ მახსოვს, მაგრამ კიბეზე ასვლაში კი მივეხმარე და შიგნით შევედით.<br />”აი თურმე სად ცხოვრობ” - სიცილით ჩაილაპარაკა, ერთადერთ სკამზე ჩამოჯდა და თვალი მოავლო იქაურობას.<br />უცბად ტანსაცმელების ყუთიდან ამოყოფილ კლოუნის თავს მოჰკრა თვალი (რაც ღამ-ღამობით აღარ ველაპარაკებოდი იქ მივუჩინე ბინა), წამოხტა და ამოიყვანა ყუთიდან.<br />”როგორ გგააავს!” - გაკვირვებითა და სიცილით წამოიძახა.<br />”მე ვგავარ მას”.<br />”ეგ როგორ?” - მკითხა და უფრო დაკვირვებით დაგვიწყო ორივეს თვალიერება.<br />”როგორ და ჯერ ეგ იყო და მერე მე”<br />”რა მნიშვნელობა აქვს ორივე ერთნაირები ხართ, ერთნაირად სასაცილოები”<br />”ჰოო, ალბათ, დიდი ხანია ერთად ვცხოვრობთ”- არ ვიცოდი, რა მეპასუხა.<br />”იცი, ჩვენ ხვალ მივემგზავრებით ამ ქალაქიდან და დღეს გამოსამშვიდობებლად მოვედი”.<br />ვიგრძენი როგორ გამიარა ელდამ გულში.<br />”მაჩუქებ ამ კლოუნს? მინდა შენგან სამახსოვროდ დამრჩეს რამე, აი მე ჩემს თმის სარჭს გაჩუქებ .” - მითხრა, თან თმის სარჭი მოიხსნა და გამომიწოდა.<br />გულს ბაგა-ბუგი გაჰქონდა. ყურები დამეხშო, სუნთქვა შემეკრა და მთელი სხეულით ავკანკალდი. ჩემს არსებაში ორი საწყისი დაეჯახა ერთმანეთს მთელი ძალით - ჩემი წარსული (მთელი ჩემი განვლილი ცხოვრებით და დაკარგული ოჯახით, რომლის არსებობის ერთადერთი ფაქტი ჩემი მეგობარი კლოუნი იყო,) და ჩემი სიყვარული, რომელიც ეხლა ჩემს წინაშე იდგა და ზუსტად ისევე მიყურებდა, როგორც წარმოდგენის დროს.<br />უარის საშინლად მრცხვენოდა, რადგან მე უკვე ხელში მქონდა მისი საჩუქარი და დათანხმებასაც ვაპირებდი, რომ უცბად თვალი გამექცა ჩემს კლოუნისკენ, მთელი ძალით რომ ჩაებღუჯა გოგონას და ერთბაშად თვალწინ დამიდგა ყველაფერი - ჩემი ტაბურეტი, ნახევარი ბავშვობა რომ გავატარე ზედ, მოტეხილი ხელი, დაბადების დღე, ჩემი ოჯახი, ის გმირობები რასაც მე და ჩემი კლოუნი ჩავდიოდით და უარი ვუთხარი.<br />თვალები აუწყლიანდა და კლოუნი გამომიწოდა, მერე გაუბედავად მომიახლოვდა, ფეხის წვერებზე აიწია და სახეზე დახატული ღიმილის კუთხეში მაკოცა.<br />”მე მაინც გაჩუქებ ჩემს თმის სარჭს”...<br />არ გამიცილებია... თვალიც კი არ გამიყოლებია...<br />რამდენ ხანს ვიდექი გაშეშებული, არ მახსოვს... გონზე რომ მოვედი, მთელი ძალით ჩავიკარი გულში ჩემი მივიწყებული მეგობარი და პირველად ჩემს ცხოვრებაში პატარა ბავშვივით ავქვითინდი.<br />მას მერე ჩვენი მეგობრობა აღარავის და აღარაფერს დაურღვევია.<br />დავდიოდოთ ქალაქიდან ქალაქში და მეც ისევ ვეძებდი მაყურებელთა რიგებში ერთ-ერთს, რომლის ადგილასაც ჩემს კლოუნს წარმოვიდგენდი და მისთვის ვითამაშებდი.<br />ამასობაში 30-საც გადავაბიჯე და ჩვენი საცირკო დასიც ნელ-ნელა დაიშალა.<br />ისევ ქუჩაში აღმოვჩნდი. სამუშაო ვერსად ვიშოვე, არც განათლება მქონდა და არც რაიმე ხელობას ვფლობდი, ამიტომ გადავწყვიტე ისევ კლოუნი გავმხდარიყავი - ამჯერად ქუჩის და გამვლელ-გამომვლელი გამერთო. ღამ-ღამობითაც იქვე ვიძინებდი. პურისა და სასმელის ფული ყოველთვის მქონდა, ზოგჯერ საჭმელიც მოჰქონდათ ჩემთვის და თავი გამქონდა თვიდან თვემდე.<br />ერთ დღესაც ჩემს წინ ტაქსი გაჩერდა, კარი გაიღო და პატარა გოგონა გადმოხტა.<br />”დედიკო აი კლოუნი, მივიდეთ რაა”- წამოიძახა და დედამისის გადმოსვლას არც დალოდებია, ისე მოიჭრა ჩემთან.<br />შევხედე და დრო გაჩერდა... ისევ ის თვალები... ისევ ის ოქროსფერი კულულები, თხელ მხრებზე ჩამოყრილი...<br />მერე დედამისიც მოჰყვა.... ვიცანი... თუმცა ძნელი იყო იმის წარმოდგენა რომ ეს ელეგანტური ქალბატონი ოდესღაც ამ ბავშვისა და ჩემი ერთადერთი სიყვარულის ასლი იყო.<br />”წავიდეთ, არ გვცალია” - მკაცრად უთხრა დედამ გოგონას, მერე ხელი ჩაჰკიდა და იქვე ქუჩის კუთხეში მდებარე ტკბილეულის მაღაზიაში შეიყვანა.<br />სანამ იქიდან გამოვიდოდნენ, მე ჩემს ბუნაგში მოვასწარი შეძვრომა, საჩქაროდ გამოვიცვალე, სახე ჩამოვიბანე და მაღაზიიდან გამოსულ დედა-შვილს ავედევნე მალულად. მინდოდა გამეგო სად ცხოვრობდნენ.<br />ქუჩა გადაჭრეს და გზა გააგრძელეს, ათწუთიანი დევნის შემდეგ ერთ სახლთან შევჩერდით. კიბეები აიარეს, მერე კარი გასაღებით გააღეს და შიგნით შევიდნენ.<br />მას მერე ჩემი სამუშაო დღის შემდეგ, ყოველ საღამოს მათ სახლთან მივდიოდი, იქვე ყვავილნართან ახლოს, ტირიფის ქვეშ შეფარებულ გრძელ სკამზე ჩამოვჯდებოდი და მათ ფანჯრებს ვუყურებდი.<br />თითქოს იმ დროში დავბრუნდი, სხვენში, შუაგულ ოთახში რომ დავდგამდი ხოლმე სკამს, დავდჯებოდი ზედ და თაროზე შემოდებულ კლოუნს შევცქეროდი ოცნების თვალით და თან ათასგვარ ამბავს ვთხზავდი. ეხლაც ისევ ის პატარა ბიჭი ვიყავი, ოღონდ მიუწვდომელ თაროზე სხვა რაღაც იდო.<br />რამდენჯერ დამთენებია ამ სკამზე ხან ალკოჰოლით გაბრუებულს, ხან ფხიზელს...<br />რამდენჯერ ისე აუვლია და ჩაუვლია ელეგანტურ ქალბატონად ქცეულ გოგონას, რომ ჩემს მისალმებაზეც კი არ უპასუხია... გასაკვირი ის კი არაა, რომ ვერ მცნობდა, (ან როგორ მიცნობდა როცა გრიმის გარეშე არ ვუნახივარ და ისიც ბავშვობაში.) უბრალოდ ვერც ის მამჩნევდა და მისთვისაც ”სულ ერთი” ვიყავი... მისთვის სულ ერთი იყო ტირიფის ქვეშ ცარიელი სკამი იდგა თუ ზედ ვინმე იჯდა.<br />ერთ დილასაც, როცა დედას გოგონა სასწავლებელში მიჰყავდა და გვერდით ჩამიარეს, გავიგონე როგორ ჰკითხა ბავშვმა დედას:<br />”დედა ვინ არის ეს კაცი ამ სკამზე რომ წევს სულ?”<br />”ალბათ უსახლკარო მაწანწალაა, შვილო”<br />იმ ღამეს იქ აღარ გამითენებია, ჩემს ბუნაგში დავბრუნდი. მეორე დილით იმ სახლისკენ გავემართე ისევ...<br />თავსხმა წვიმა იყო. მუყაოს ყუთი რომ არ დამსველებოდა, რომელიც ჩემი ბუნაგიდან გამოვიყოლე, ლაბადა გავიხადე და ყუთი მასში გავახვიე.<br />ჩავუარე ტირიფსა და სკამს, გადავჭერი ყვავილნარი, ავიარე სახლის კიბეები, და ზარი დავრეკე.<br />კარი მოახლემ გამიღო. მოახლეს უკან კი პატარა გოგონამ გამოჰყო თავი.<br />ყუთს ლაბადა შემოვხსენი და გოგონას გავუწოდე.<br />”ეს რა არის?” - მკითხა ღიმილით<br />”ეს საჩუქარია შენთვის” - მივუგე.<br />” საჩუქარიიი?? რა საჩუქარი? - შეიძლება გავხსნა?” - მოუთმენლობისგან გაუბრწყინდა თვალები.<br />”სათამაშო კლოუნია და თმის სამაგრი, ოღონდ ეხლა ნუ გახსნი, სახლში შეიტანე და მერე...”<br />”გმადლობთ, დედიკოს მივუტან ეხლავე” - მითხრა და გაიქცა ყუთიანად.<br />კარი მიიხურა და მეც წამოვედი. ქუჩა გადავჭერი და ხეს ამოვეფარე.<br />ცოტა ხანში კარი ისევ გაიღო და ამჯერად დედა გამოვიდა გარეთ, კიბეები ჩამოიარა და იქვე გაჩერდა, საწვიმარიც კი არ მოეხურა... აქეთ-იქით იყურებოდა და საით წასულიყო ვერ გადაეწყვიტა... ვიღაცას ეძებდა... ის ვიღაცა კი ხეს იყო ამოფარებული და მალულად უყურებდა თავისი წარსულის ერთადერთ ცოცხალ სახეს, ცოტა ხანში კარს მიღმა რომ უნდა გაუჩინარებულიყო.<br /><br />დიდხანს იდგა წვიმაში გალუმპული....მერე შებრუნდა, კიბეები აიარა და სანამ კარის მიხურვის ხმას გავიგონებდი, გავცილდი იქაურობას...<br />რაღა მნიშვნელობა ჰქონდა მისი კარის ხმას , ჩემი უკვე მიხურული იყო.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7421957192854899089?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-11835104538613800812010-08-27T09:36:00.000-07:002010-12-14T09:17:17.453-08:00არსებობს ცხოვრებაში ისეთი "წამი", რომელიც იმდენ ემოციას და განცდას იტევს, რომ მისგან გამოთავისუფლებულმა ენერგიამ თავისუფლად შეიძლება შეავსოს მთელი შენი არსებობის მანძილზე დასახარჯი ემოციების რეზერვუარი.<br />ეს წამი შეიძლება იყოს პირველად წარმოთქმული “მიყვარხარ”, ხელში პირველად აყვანილი ახალდაბადებული შვილი, პირველად გაჩენილი ეჭვი, საკუთარ თავში პირველად შეცნობილი სქესი და სხვა არც თუ ისე მრავალი ”პირველად”, რომელთა შორისაა პირველი წამი შემთხვევით ყურმოკრული ფრაზის გააზრებისა, - ”მაქსიმუმ ექვსი თვე გაუძლოს, ყველგან მოდებულიაო”...<br />გინდათ, გითხრათ, რას გრძნობს ამ დროს ადამიანი? - პირველად ელდას, ისეთ ელდას, რომელიც სადღაც კეფის მიდამოებში აღმოცენდება, დენივით დაივლის მთელ სხეულს და მერე ქვედა მუცლის არეში კონცენტრირდება, საიდანაც ფეხებში გადადის და, თუ მაგრად არ დგახარ, შეიძლება, ისე გავიდეს ათივე თითიდან, რომ ფეხზე დგომის უნარიც თან გაიყოლოს.<br />ელდის მერე მოდის ენით აუწერელი შიშის პირველი წამი. შიშის, რომელიც ერთდროულად იტევს სიცოცხლის დაკარგვასა და სიკვდილის შეუცნობლობას.<br />შიშის პირველი ტალღის გავლის შემდეგ დგება ყურმოკრული ფრაზის კარგად გააზრებისა და საკუთარ ტყავზე მორგების წამი – ამ დროს მხოლოდ დაავადებაზე ფიქრობ. ამის შემდეგ კი უეცრად წარმოშობილი, ხავსმოჭიდებული იმედი შემოდის შენში – როცა გგონია, რომ „იქნებ, დიაგნოზი არასწორია” ან მოხდება სასწაული გამონაკლისის სახით და შენ გეშველება, რასაც ისევ ენაცვლება აუტანელი შიში - „ვაი და, სიმართლე იყოს” ან „რომ არ მეშველოს?“ ამის მერე კი ხანგრძლივად დგება საშინელი ეჭვიანობის პერიოდი, როცა იხსენებ ყველაფერს შეუძლოდ გახდომის პირველივე დღიდან და შენი ახლობლებლის საქციელსა და შენდამი დამოკიდებულებას, აანალიზებ შენი ოჯახის წევრების ყველა ნათქვამს და ცდილობ, ხან იმედი დაიჭირო მათში და ხან სიმართლეს ჩამოხსნა ძალად გაღიმებული ნიღაბი.<br />ყველაზე მძიმეა ის წამი, როცა შენი ”განაჩენის” გაგების მერე პირველ შემხვედრს უნდა უპასუხო კითხვაზე ”როგორ ხარ”? ამაზე აუტანელი შენი ოჯახის რომელიმე წევრის თვალებში ჩახედვა შეიძლება იყოს მხოლოდ, დაძაბული რომ ცდილობ იმედიანი მზერის დანახვასა და ”ყველაფერი კარგადაა”-ს ამოკითხვას და ამ დროს სადღაც, გუგებს მიღმა არანაკლებ შიშსა და სასოწარკვეთას ხედავ...<br />ნეტა, სად გადის ადამიანის ამტანობის ზღვარი?<br />პირველად მშურს იმ ადამიანების, რომლებსაც ერთი საერთო დამამცირებელი სახელი – „გიჟი“ ჰქვიათ და ამ დროს ეს სიგიჟე სხვა არაფერია, თუ არა მათი ტვინის თვითგადარჩენის უკიდურესი რეფლექსი.<br />ჩემმა ტვინმა რაღატომ დამაღალატა? ამაზე უარესი რა შეიძლებოდა, გამეგო? ნეტა, რა სატანჯველს მიმზადებენ ჩემი ნეირონები?<br />თურმე, ერთ წამში როგორ შეიძლება, შეიცვალოს ყველაფერი, წლობით აგურ-აგურ შეკოწიწებული ისე დაგეშალოს, თითქოს შენი ყოველი დღიდან გამოწურული ოფლით არ იყოს ნაშენი... როგორ შეიძლება, ერთ წამში შეგძულდეს ის ადამიანები, რომელთა გარეშეც ერთი წუთით ვერ წარმოიდგენდი შენ თავს და გულზე მჯიღს იბრახუნებდი, მათ გამო მზად ვარ ტყვიას შევუშვირო მკერდიო. ახლა კი როგორ გაღიზიანებს მათი დანახვა, რადგან თითოეულში ადამიანს და ახლობელს კი არ ხედავ, არამედ იმ უპირატესობას, ერთი სიცოცხლით რომ მეტია შენზე.<br />მერე მეორე ეტაპი მოდის - საკუთარ ბედს შეგუებული აპათია, რომელიც ღამ-ღამობით ძლიერდება, რასაც თან მოაქვს სინდისის ქენჯნა იმათ წინაშე, ვისაც დღის განმავლობაში ვერ იტან და ღამით სულ გინდა, რომ შენს გვერდით იყვნენ, როგორც ერთ-ერთი მტკიცებულება იმისა, რომ ჯერ კიდევ ცოცხალი ხარ. ამ დროს ცდილობ, ყველაფერზე ილაპარაკო, რაც ენაზე მოგადგება, ძირითადი სატკივარი რომ ცოტა ხნით გადაგავიწყოს და, რაც შეიძლება, შორს გადადო „ძილი ნებისა“, რომელიც უმალ პრე-ძილის შიშში გითრევს და ყოველ ჯერზე გგონია, რომ უკანასკნელად იძინებ.<br />მაინც რა პრიმიტივია ადამიანი, ისე ებღაუჭება სიცოცხლეს, თითქოს უკვდავი იყოს და ართმევდნენ ამ უკვდავებას. მთელი ცხოვრება წვალობ, სწავლობ, შრომობ, იძინებ, იღვიძებ, აშენებ, ანგრევ, გიხარია, დარდობ, ნერვიულობ, ბრაზობ, იცინი, ტირი, ჩხუბობ, ყვირი, იყვარებ, იძულებ, გშურს, იბოღმები, იკბინები, იბრძვი, ლოცულობ, იგინები, იწყევლები, ითარსები, ილანძღები, საკუთარ ადგილს ეძებ ბრბოში იმისთვის, რომ ბოლოს მოკვდე და აჩენ შვილებს, რომლებმაც იგივე გზა უნდა გაიარონ. ნაცვლად იმისა, გიხაროდეს, ამ ყველაფერს რომ ანებებ თავს (თუ ეს ყველაფერი განებებს თავს), უფრო მეტად ებღაუჭები უკანასკნელ ძაფს, ეს-ესაა რომ გაწყდება და იმაზე კი არ ფიქრობ, რბილად დაეცე, არამედ იმაზე, რომ ეს ძაფი გაამთელო, სათავემდე აჰყვე და ისევ ამ გზის ორომტრიალსა და ფერხულში ჩაება, რათა ცერებზე იბზრიალო, მარათონში მიიღო მონაწილეობა, ფსონები ჩახვიდე, ”გრძელი ვირი” ითამაშო, ხან კატად გადაცმული თაგვი იყო, ხან თაგვად გადაცმული კატა, მგლის ტყავში გახვეული ცხვარი, ცხვრის ტყავში გახვეული მგელი და ა.შ და ეს ყველაფერი იმისთვის, რომ, რაც შეიძლება, უზრუნველი მოკვდე.<br />ჰოდა, ერთ დღესაც გავიღვიძე და გადავწვიტე - „რბილად დავეცე“, მანამდე კი სადამდეც ვეკიდები, ვეკიდო...<br />ხომ იცის ადამიანმა, რომ ადრე თუ გვიან უნდა მოკვდეს, მაგრამ მაინც ჰგონია, რომ სიკვდილი სხვისია და მას ისე აუვლის გვერდს, რომ ვერ შეამჩნევს. მე კიდევ იმ დღეს, როცა ფორთხიალი შევწყვიტე ჩემს უკანასკნელ ძაფზე და ბედს მივენდე, გადავწყვიტე, გარეთ გავსულიყავი და ჩემი ცხოვრების ის ორმოები ამომევსო, ის ლაქები ჩამომერეცხა, რასაც აქამდე ვტოვებდი თუ ვიცხებდი.<br />გარეთ გასულმა ჰაერი ხარბად ჩავისუნთქე და იმ ბავშვის ღიმილით გავიღიმე, დასჯის შემდეგ რომ გადაწყვეტს, კარგად მოიქცეს და ამ გადაწყვეტილებით კმაყოფილი ეზოში გარბის სათამაშოდ.<br />სადარბაზოს წინ ისევ დამხვდა ჩემი არხეინი მეზობლის მანქანა ჩახიდული, სულ რომ არაფრად დაგიდევდათ ყოველ დილით გინების კორიანტელს, სიგნალებსა და „ჩამოდი, გადააყენე“-ს, მაგრამ არ გავბრაზებულვარ, არც შემიგინია და უფრო მეტიც, გამეცინა, როცა წარმოვიდგინე, როგორ გამოჰყოფდა აივნიდან მსუქან ლოყებსა და აქოჩრილ თავს მთქნარებითა და თვალების ფშვნეტით და ჩამოიძახებდა, – „ჰოო, ჰო! მოვდივარ, მოვდივარ!“.<br />ცუდი კაცი არ იყო, მაგრამ ხშირად სვამდა, ნასვამი ჯდებოდა საჭესთან და სახლთან მოახლოებული, პირველად სადაც დააჭერდა მუხრუჭს, იქვე აჩერებდა მანქანას და მერე დილამდე აღარაფერი ახსოვდა, დილაობით კი უწევდა „ბოდიშების“ ჩამორიგება.<br />გავცდი ჩემს სახლს და ფეხით გავუყევი გზას უმისამართოდ. გზად შემხვედრ ეკლესიას რომ ჩავუარე, ერთი კი გავიფიქრე, შევალ–მეთქი, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ ჯვრისწერების და ნათლობების გარდა არასოდეს შევსულვარ და ისეთ სიყალბედ და უსუსურობად მომეჩვენა ჩემი ეს სურვილი, რომ იმ ღმერთისაც კი შემრცხვა, რომლისაც არასოდეს მწამდა.<br />გადავწყვიტე, გულისთქმას მივნდობოდი და სადაც წამიყვანდა – გავყოლოდი.<br />პირველად ჩემი მშობლების საფლავზე მიმიყვანა.<br />რამდენი ხანია, არ ვყოფილვარ...<br />სარეველა ბალახი მოსდებოდა იქაურობას და საფლავის ორივე ქვა დაეფარა, რაც დროის მსვლელობასა და ჩემს უყურადღებობას ერთდროულად უსვამდა ხაზს...<br />გავწმინდე ბალახისგან ორივე და მამაჩემის სურათს შევხედე... გამახსენდა, დედაჩემს რომ უთანხმდებოდა, – ეს სურათი გამიდიდე, რომ მოვკდებიო. არადა, მერე მისი გასადიდებელი გახდა დედაჩემის სურათი.<br />დედა მიყვარდა ძალიან, მაგრამ ვერ გამოვხატავდი... სითბოსი და სინაზის გამოხატვა კაცისთვის შეუფერებლად და ზედმეტად სენტიმენტალურად მეჩვენებოდა და მე თვითონაც უხერხულად ვიშმუშნებოდი, როცა დედა ისევ ისე მეფერებოდა, როგორც პატარა ბავშვს. რამდენჯერ ვითომ ხუმრობით უთქვამს, სადაური ჩემი შვილი ხარ ასეთი ცივიო და ამ ქვეყნიდანაც ისე წავიდა, ვერ ვაგრძნობინე, როგორ სიგიჟემდე მიყვარდა.<br />დედის სიკვდილმა გამანახევრა და იმ დაკარგულ ნახევარს, სამწუხაროდ, ცოცხალი მამაჩემიც მიჰყვა, რომელიც ვერაფრით აღვიქვი ცალკე აღებულ პიროვნებად და მივხვდი, რომ მამა დედასთან მთლიანობაში მიყვარდა და დედის სიკვდილის მერე დაცალებული ვერ ავიტანე.<br />ვუყურებ ახლა მის სურათს და გული მტკივა, რომ მახსენდება, როგორ ამაოდ ეძებდა ჩემში ნუგეშისცემას. ცოლიც მოვიყვანე, შვილიც შემეძინა, მაგრამ მამაჩემს ვერც მამამთილის როლი მოვარგე და ვერც - მოსიყვარულე პაპის, ცოტა ვეჭვიანობდი კიდეც, რადგან ჩემს შვილს ჩემზე ძალიან ის უყვარდა.<br />რამდენ ხანს ვიჯექი იქ, არ მახსოვს. მერე ავდექი და სხვა საფლავებს ჩამოვუყევი. ეგოისტურ თვითკმაყოფილებას ვგრძნობდი, როცა რომელიმე საფლავის ქვაზე დაბადების თარიღად ჩემი დაბადების წელს ვხედავდი – მარტო არ ვიყავი.<br />სასაფლაოს გამოსასვლელთან ყვავილების გამყიდველი ქალი შევნიშნე. წინ დიდი თეთრი გვირილების თაიგული ედგა და გამახსენდა:<br />...მუდამ მოცინარი ეშმაკური თვალები, მორცხვი ღიმილი და ღიმილისას გაჩენილი ერთი სამყაროს ფასი – ორი პატარა ფოსო ლოყებზე, ყველასა და ყველაფერს რომ მავიწყებდა...<br />გვირილები... როგორ უყვარდა...<br />ვიფიქრე, ვუყიდდი და ისე მივიდოდი, მაგრამ, ჯერ ერთი, სასაფლაოსთან ნაყიდი ყვავილების იდეამ განმხიბლა, მიუხედავად იმისა, რომ ცრუმორწმუნე არ ვიყავი; მერე წარმოვიდგინე ჩემი თავი ყვავილების თაიგულით ხელში იმ ქალის კართან ატუზული, უღმერთოდ რომ მივატოვე ოცი წლის წინ, როგორც პასუხისმგებლობას გაქცეულმა უკანასკნელმა ლაჩარმა და გულისრევა ვიგრძენი. თავზე გადამტვრეული გვირილებიც კი წარმოვიდგინე, თუმცა ვიცოდი, რომ ამას არასოდეს გააკეთებდა, თვით იმ წუთებშიც კი, როცა ურცხვად გამოვუცხადე ცოლი მომყავს-მეთქი და ზურგი შევაქციე, მის თვალებში ნაძალადევად შეკავებული ცრემლები რომ არ დამენახა.<br />საყვედურიც კი არ უთქვამს...<br />ხშირად გამხსენებია მას შემდეგ, მაგრამ აზრადაც არ მომსვლია, ერთხელ მაინც მენახა...<br />მისამართი გავიხსენე და მივედი, მაგრამ დარწმუნებული არ ვიყავი, ისევ იქ დამხვდებოდა თუ არა.<br />სადარბაზოს ნაცნობმა სუნმა და იქვე მდგარმა აქა-იქ საღებავშერჩენილმა „ჩვენმა“ სკამმა უცბად ოცი წლის წინ გადამისროლა, გამახსენდა, ზაფხულობით რამდენჯერ დაგვთენებია ღამე ამ სკამზე „ხუთი წუთით კიდევ იყავი, რაა“-ს ძახილში და ვიგრძენი, წარსულმა როგორ მომიჭირა გულზე ხელები.<br />ავიარე სამი სართული და ხის კარის წინ შევჩერდი. ზარი დავრეკე და უცბად საშინლად მომინდა უკან გამოტრიალება, მაგრამ იმ იმედით შევჩერდი, რომ ისევ იმ ფეხების ტყაპა-ტყუპის ხმას გავიგონებდი, წლების წინ რომ სიხარულით მეგებებოდა.<br />მაგრამ ამჯერად უხმაუროდ გაიღო კარი...<br />ჭაღარა, მოხუც ქალში ძლივს ამოვიცანი დედამისი.<br />ჩემი ვინაობა ვუთხარი და თან ვკითხე, – თუ გახსოვართ-მეთქი.<br />როგორ არ მახსოვხარ, შვილოო, – მითხრა და ისე თბილად გამიღიმა, თითქოს მე არ მიმეტოვებინოს მისი შვილი ბედის ანაბარა.<br />სახლში შემიპატიჟა და შევედი. სავარძელზე ჩამოვჯექი და თან სხვა ოთახებისკენ გამირბოდა თვალი, თუმცა, არც სხვა ოთხებიდან ისმოდა სიცოცხლის ჩქამი. მიმიხვდა და მითხრა:<br />– გათხოვდა შვილო... საზღვარგარეთ გათხოვდა, იქაური ქმარი ყავს და ქალ-ვაჟი, სტუდენტები არიან უკვე ჩემი პატა.......<br />აღარ ვუსმენდი ... სულ ცოტათი ხომ მაინც მივხვდი რას გრძნობდა მაშინ ის... და ეს „ცოტა“ სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ ხორცი ამწვოდა.<br />სურათების ალბომების გამოტანა უნდოდა, მაგრამ მე არ დავანებე, მოვუბოდიშე, - შეხვედრა მაქვს-მეთქი და წამოვედი.<br />„ჩვენს“ სკამს რომ ჩავუარე სადარბაზოსთან, კიდევ ერთ ლაჩრობაში დავიჭირე ჩემი თავი – ახლაც გამოვიქეცი... არ მინდოდა, სურათებში ბედნიერი მენახა ერთ დროს „ჩემი“... ისიც კი ვერ მოვახერხე, დედამისისთვის მოკითხვა დამებარებინა, ეთქვა, რომ მასთან ვიყავი და ამით მაინც მიმეხვედრებინა, საკუთარ ლაჩრობას რომ ვაღიარებდი ოცი წლის შემდეგ.<br />„შემდეგი გაჩერება“ ჩემი ბავშობის მეგობრისა და კლასელის (რომელიც მერე ჯგუფელიც გახდა) სახლი აღმოჩნდა, რომელსაც ისე მოვექეცი ბოლო კურსზე, რომ მარტო მეგობრების კი არა, ადამიანების სიიდანაც კი ამომშალა. მაშინვე ვიცოდი, რომ არ ვიყავი მართალი, მაგრამ ბოლომდე ჩემი გავიტანე და წაქცეულს წიხლიც მივაყოლე ზედ.<br />მინდოდა, სახლში დამხვედროდა და გამოვეგდე, ან რაიმეთი ისე დავემცირებინე, რომ მის ადგილას წარმომედგინა თავი, როცა ჩემი არაკაცობის მსხვერპლი გახდა.<br />ბედად სახლში დამხვდა. ცოტა ხანს გაშეშებული მიყურებდა და მერე, სანამ რაიმეს თქმას მოვასწრებდი, ისე გადამეხვია, ვიგრძენი, იმ წუთას არც ჩვენი წარსული არსებობდა და აღარც ის შემთხვევა.<br />ბევრი ვილაპარაკეთ, ბევრი გავიხსენეთ, ბევრიც ვიცინეთ... თურმე რამდენი რამ ყოფილა, რასაც ვერ ვამჩნევდი, რამდენი რამ ყოფილა, რასაც ვამჩნევდი, მაგრამ არაფრად მიღირდა და რამდენი რამ ყოფილა, რაც არ ღირდა, მაგრამ მე ჯიუტად ვამჩნევდი.<br />რა მოხდებოდა, ცოტა ადრე მომხდარიყო ჩემში ღირებულებების გადაფასება, იქნება, აღარც მშობლების მიმართ გამოხატული სითბო ჩამეთვალა ზედმეტ გულჩვილობად, იქნებ, არც იმ ქალის ბედნიერება შემშურებოდა ისე, თითქოს მე კი არა, მან წამართვა იგი. იქნება, აღარც სხვის დასანახად მეთამაშა ბედნიერი ოჯახის უფროსობა, ოცი წელი რომ სხვადასხვა მხარეს მივათრევდით მე და ჩემი ცოლი და შუაში ჩემი შვილი იჭყლიტებოდა და, ვინ იცის, რამდენი „იქნებ“ კიდევ?!<br />შებინდებული იყო, ჩემს მეგობარს რომ გამოვემშვიდობე, მინდოდა, წასვლის წინ მაინც მეთქვა ჩემი მისვლის ნამდვილი მიზეზი, მაგრამ ვერ შევძელი, ძველმა თავმოყვარეობამ გაიღვიძა ჩემში, არ მინდოდა, ეფიქრა, რომ უკანასკნელ ნუგეშს ვეძებდი და იმიტომ დავადექი თავზე ამდენი წლის შემდეგ.<br />მოვდიოდი და შემხვედრ ადამიანებს ვაკვირდებოდი, შემხვედრ შენობებს, მანქანებს, ხეებს და ვერაფრით ვიჯერებდი, რომ ამ ყველაფერს ისევ უნდა ეარსება ჩემი ცნობიერების მიღმა, რომ ისევ უნდა „ეწვალათ, ესწავლათ, ეშრომათ, დაეძინათ, გაეღვიძათ, აშენებინათ, დაენგრიათ, გახარებოდათ, ედარდათ, ენერვიულათ, გაბრაზებულიყვნენ, ეცინათ, ეტირათ, ეჩხუბათ, ეყვირათ, შეეყვარებინათ, შეეძულებინათ, შეშურებოდათ, დაბოღმილიყვნენ, ეკბინათ, ებრძოლათ, ელოცათ, ეგინათ, ეწყევლათ, ეთარსათ, ელანძღათ, საკუთარი ადგილი მოეძებნათ ბრბოში იმისთვის, რომ ბოლოს მომკვდარიყვნენ და ეჩინათ შვილები, რომლებსაც იგივე გზა უნდა გაევლოთ“.<br />ამ ფიქრებში ვიყავი გართული, რომ ვერ გავიგე, როგორ ამეკიდა ბოშა ქალი ყვირილით „ლამაზო ბიჭო! ლამაზო ბიჭო! მოდი, აი, ხელზე გიმკითხაო, არ მინდა შენი ფული, მოდი, კარგი ბედი გიჩანს, დიდხანს იცოცხლებ, არ გატყუებ, მოდი, ჰაა, ბიჭო! არ მინდა–მეთქი შენი ფული, მოდი!.“<br />გამეცინა და მივედი. აიღო ჩემი ხელისგული, ამოატრიალა და დაიწყო ...<br />ხალისით ვუსმენდი და მეცინებოდა მის ოსტატობაზე, როგორ ნელ-ნელა მცინცლავდა ფულს. თითო „პრობლემის გადაწყვეტაში“ ლარს მთხოვდა და მეც უყოყმანოდ და დაუნანებლად ვუხდიდი. მიხაროდა, რომ ერთი ადამიანი მაინც იყო, ვინც მაჯერებდა, რომ დაკარგულ სიყვარულს ვიპოვიდი, სამი შვილი მეყოლებოდა (სამივეს სქესიც დამიდგინა სამი ლარის დამატების შემდეგ) და ბოლო მიცემული ლარის ფასად ღრმა სიბერემდე უზრუნველი და ბედნიერი ცხოვრებაც გამომიწერა...<br />მერე იქვე მდებარე პატარა სკვერში შევედი. სკამის დანახვაზე ვიგრძენი, რომ კარგად დავღლილიყავი და ჩამოვჯექი.<br />სკვერის გადაღმა, გზის ტროტუარზე ღამის საათი თვლემდა. ვუყურებდი, როგორ ზოზინით ხტებოდა დიდი ისარი წამიდან წამზე და გავიფიქრე, ნუთუ ჩვენი ცხოვრებაც ასეთი უბადრუკი და ხანმოკლე სერია იყო ამ ნახტომებისა, ხოლო ბედნიერება კი ის, რაც ნახტომებს შორის გაგვეპარა...<br />ვიცოდი, რომ შორს აღარ იყო ის დრო, როცა დიდი ისარი მიაღწევდა იმ ბოლო წამის ნიშნულს.....<br />მინდოდა კია სიცოცხლის მტანჯველი კვდომის გახანგრძლივების ქიმიოპროცედურები?!. მინდოდა კია თანაგრძნობა და სიბრალული?!. მინდოდა კია ის აპარატი, ოჯახის წევრთა დასამშვიდებლად რომ დღეებს შეუნარჩუნებდა ჩემს ბიომასას?!.<br />მოიცა, ეს სკამი, ნაძვები და... თითქოს წარსულიდან შემომესმა ისევ იმ ჩუმი ნაბიჯების ხმა!...თუმცა ეს ხომ ჩემი გულის ექოა !...გავიხედე და დავინახე, წამების დიდი ისარი ერთ ადგილას გაშეშებულიყო... შეჩერებულ წამში გაირინდა მთელი სამყარო, მხოლოდ ნიავი უბერავდა სულში. მივხვდი, რომ ეს იყო წამი გზაგასაყარისა...<br />და სანამ დიდი ისარი ისევ დაიძვრებოდა, გამოვედი სკვერიდან და კიდევ დიდხანს ვიარე ღამის ქუჩებში.<br /><br />...სახლში უხმაუროდ შევედი.<br />ჩემს ოთახში სინათლე ენთო... მელოდებოდნენ...<br />მერე ჩავაქრე შუქი და მივხვდი, რომ „ძილი ნებისა“-სი აღარ მეშინოდა.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-1183510453861380081?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-62487076488957408602010-08-24T09:00:00.000-07:002010-08-24T09:02:41.357-07:00წლების მერე როგორ უბრალოვდება ყველაფერი...<br />დრო მარტო კი არ კურნავს, ზოგჯერ აფუჭებს კიდეც... აცამტვერებს... ახუნებს.... დროსაც თუ ყალბი ღირებულებები და მათი ცხოვრების კანონად და ქცევის ნორმად გახდომა მიეხმარა, ისე შემოგადნება ცხოვრება ხელში, რომ ვერ გაიგებ როდისღა იცხოვრე.<br />ვიხსენებ ჩემს მშობლებს და ვერ დამიჯერებია რომ ეს ის ბედნიერი და თვალებგამბრწყინებული წყვილი იყო, საოჯახო ალბომი რომ აევსოთ თავიანთი სიყვარულის გაჩერებული კადრებით.<br />ჯგუფში ყველაზე ლამაზი გოგო იყო... ყველაზე ლაღი...<br />ადვილად მიიზიდა ყველაზე გამორჩეულისა და გამბედავის ყურადღება...<br />ყველაფერი წესისა და რიგის მიხედვით მოხდა, როგორც იმ დროს შეეფერებოდა - ოჯახში მისვლა, ხელის თხოვნა, გაკითხვ-გამოკითხვა „როგორი სახელი აქვს“, „რა ოჯახი აქვს“, „ნათესაობაში „გიჟი“ ხო არ ურევია“ და სხვა სათამასუქე დეტალები. თითქოს სიყვარული არ იყოს საკმარი იმისა, რომ ერთად ყოფნის უფლება დაიკანონო...მერე ამ ყველაფრის ოფიციალური ეტაპი - ნიშნობა, ქორწილი (გოგოსა და ბიჭის ცალ-ცალკე, სადაც ერთმანეთის მშობლები არ ესწრებიან რატომღაც.), „რიტუალები“ „სვეტიცხოველი“ , მაყრიონი, პიჯაკის გულის ჯიბეში წითელ მიხაკ გარჭობილი უფროსი მაყარი, გზამკვლევის ფუნქციაც რომ აქვს აღებული თავის თავზე, წინასწარ შერჩეული თამადა, რომელსაც გზადაგზა აცნობენ ვინ ვინაა და ვის რა დამსახურება აქვს ამ ოჯახისა და ზოგადად ქვეყნის წინაშე, ხახაში ჩაცლილი „განსხვავებულები“, ცეკვა-კუნტრუში „ეროვნულ“ მელოდიებზე და ქორწილის წარმატებული ფინალის ერთ-ერთი პირობა - გაწევ-გამოწევა, აყალ-მაყალი და ჩხუბის მიზეზი - ერთი მხარის მაყრის წევრს არ მოსწონს მეორე მხარის მაყარი ბიჭის ცეკვის ილეთები, რომლებიც ღიად ადასტურებს მათი მაყრის წევრი გოგოს მიმართ უპატივცემულობასა და ცუდ ზრახვებს.<br />ჩემი მშობლების შეუღლებაც ყველა ამ საფეხურისა და ეტაპის წარმატებულად გავლის შემდეგ მოხდა, რის შემდეგაც ყველაზე გამორჩეული, გამბედავი და მთელ სამყაროზე შეყვარებული ბიჭი ერთ გაუთლელ და ხეპრე ქმრად იქცა, რომელსაც ბრმად სწამდა, რომ ცოლს თუ მკაცრი ხელი არ მოახვედრე, თავზე დაგაჯდებაო და ამ არგუმენტის გასამყარებლად ეროვნულ-ტრადიციული სიბრძნის კონიდან ერთი ანდაზა მოჰყავდა - „ქალმა თუ აიწყვიტა, ცხრა უღელი ხარ კამეჩი ვერ დააბამსო“.<br />ამ „მკაცრი ხელის“ წყალობით დედაჩემის ლაღი ბუნებიდან აღარაფერი დარჩა და გამოუთქმელი დარდისა და მოთმინებისაგან ისე შეერყა ფსიქიკა, რომ მართლა ცხრა უღელი ხარ-კამეჩი სჭირდებოდა დასაკავებლად, როცა მორიგი ნერვული შეტევა ეწყებოდა.<br />ჩემს გარდა შვილი არ ჰყავდათ. მათი შეუღლებიდან ხუთი წლის შემდეგ დავიბადე. მაგ დროისათვის კი დედაჩემს უკვე გაფუჭებული ჰქონდა ნერვები ქმრის გაუთავებელი საყვედურებითა და ბუზღუნით და მამაჩემიც, სახლში სიმყუდროვის არ ქონის საბაბით, ხშირად რჩებოდა სამსახურში გვიანობამდე, სამსახურის მერე მეგობრებში და ამიტომ ჩემს დაბადებას დიდი პოზიტიური ცვლილება არ შეუტანია მათ ურთიერთობაში.<br />დედა მარტო მზრდიდა, დამხმარე არავინ ჰყავდა და საოჯახო საქმეები, მუდამ უკმაყოფილო მამა და მე, მთელი ჩემი თანდაყოლილი პრობლემებით, რომლებიც მოგვიანებით აღმომაჩნდა და თანდათანობით წამოჰყო თავი, ყველა ერთად დავაწექით დედაჩემს გაფუჭებულ ნერვებზე.<br />ისე გავიზარდე, ვერ გავიგე ჩემს მშობლებს ვუყვარდი თუ ვძულდი, მე ხომ არ ვგავდი სხვა ბავშვებს.<br />ოო, როგორ ვერ ვიტანდი ვერცერთს, როცა რომელიმე მათგანის თვალებში სიბრალულს ვხედავდი. ამას მერჩივნა გამბრაზებოდნენ, ეყვირათ, დავესაჯე და საერთოდ მომქცეოდნენ ისე, როგორც სრულფასოვან ბავშვებს ექცევიან და ეფერებიან და არა მე, როცა მათ მოფერებაშიც კი ზედმეტად ვგრძნობდი თავს, როგორც კიდევ ერთი დამატებითი პრობლემა მათ ცხოვრებაში...<br />დეიდა მიყვარდა ძალიან. მთელი ჩემი სიყვარულის მარაგი, რაც მშობლებზე უნდა გამენაწილებინა, დეიდაში მოვათავსე. ხშირად რჩებოდა ჩემთან ღამით... ძილის წინ ზღაპრებს მიყვებოდა, მერე გულში მიხუტებდა და ისე ვიძინებდით. ერთადერთი რეალური სამყარო ჩემთვის ეს ზღაპრები იყო, სადაც რაც მინდოდა და ვინც მინდოდა ის ვიყავი - ხან პრინცესა, ხან ბოროტი ჯადოქარი, ხან ოქროს თევზი, წითელქუდა...ბაჭია...ქურდი კაჭკაჭი... მკვეხარა თაგვი....<br />მერე დეიდაც წავიდა - გათხოვდა და სხვა ქალაქში გადავიდა საცხოვრებლად. თავიდან ხშირად ჩამოდიოდა ჩემთან, მერე მოუკლო სიარულს და შვილების შეძენის შემდეგ, წელიწადში ორჯერ თუ ახერხებდა ჩემს ნახვას. მეც წელიწადში ორჯერ ვბრუნდებოდი ჩემს რეალურ სამყაროში, მიუხედავად იმისა, რომ ზღაპრებს აღარ მიყვებოდა - დიდი ვიყავი.<br />ბებიაც მიყვარდა, მაგრამ ერთხელ ყური მოვკარი მის ლაპარაკს (მამაჩემს ეუბნებოდა ამ ბავშვის ცოდვით ვიწვიო, იმ ქალბატონს (დედაჩემს) რომ არ დაელია ათასი უბედურება მუცლის მოსაშლელად, ეხლა ჯანმრთელი შვილიშვილი მეყოლებოდაო) და შემძულდა.<br />რატომ არ ვუნდოდი დედას, ვერ მივხვდი - მე ხომ პირველი შვილი ვიყავი და თან ხუთი წლის შემდეგ... ეტყობა წასვლა უნდოდა მამასგან და ხელს ვუშლიდი... ჩემიანად წასულიყო ვინ უშლიდა?!... იქნება ბებიამ მოიტყუა და რძლის სიძულვილი ალაპარაკებდა, მას ხომ არასოდეს მოსწონდა თავისი შვილის „შეუფერებელი“ ცოლი.<br />ალბათ ვერასოდეს გავიგებ სიმართლეს, ვინ ან ვიღა მეტყვის კი?<br />დედა რომ ავად გახდა და ლოგინად ჩავარდა, მამა თითქოს გამოცვალეს. პატარა ბავშვივით უვლიდა ცოლს, იქნება ამხელა სიყვარული და სინაზე ახალგაზრდობაში რომ გამოეჩინა მის მიმართ, ავად არც გამხდარიყო და მეც არ მეძებნა ჩემი რეალური სამყარო ზღაპრებისა და მითების სამყაროში...<br />ბავშვივით მოსთქვამდა მამაჩემი, დედა რომ გარდაიცვალა... მე კი ერთი ცრემლიც არ გადმომვარდნია... არც ის მახსოვს ოდესმე მეტიროს...<br />თან მძულდა, თან მებრალებოდა მამა, როცა ვხედავდი, როგორ უფუნქციოდ დარჩენილი (თუმცა აქამდე რისი ფუნქცია ჰქონდა, მაგასაც ვერ გეტყვით) დაბორიალობდა ოთახიდან ოთახში დედაჩემის სიკვდილის მერე...<br />ორი წლის მერე ისიც გარდაიცვალა...<br />„ტრომბი მოწყდაო“ - ამ ორ სიტყვაში ჩაეტია მისი სიკვდილი...<br /> <br />...არ ვიცი რატომ გადმოვიღე ეს საოჯახო ალბომი... მე ხომ არასოდეს დავინტერესებულვარ ჩემი მშობლების წარსულით - დეიდას მონაყოლით თუ ვიცოდი რამე და აქა-იქა ყურმოკრული ამბებით...<br />ვფურცლავ და სათითაოდ ვაკვირდები ჩაწებებულ სურათებს... რა ახალგაზრდები არიან და რა ბედნიერები.... აი ეს ყველაზე კარგია - მამას დედა ყავს ხელში აყვანილი, დედას თავი უკან გადაუგდია და გულიანად იცინის...<br />... წარმოსახვით ავიტაცე ჩემი თავი და სურათის შუაში, მათ შორის მოვათავსე....<br />და მერე...<br />...უცბად ვიგრძენი როგორ გალღვა ჩემში გაყინული ცრემლების ლოდი და რაც ბავშვობიდან დღემდე იყო მასში კრისტალებად შენახული, ერთბაშად მოწყდა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-6248707648895740860?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-78070722283855900392010-08-23T04:03:00.000-07:002010-08-23T04:23:01.603-07:00შეგიწიროთ! შეგიწიროთ!<br /> <br /> <br />მარიამობა ახლოვდება... დედას არ უყვარს ეს დღე... ამბობს ვინც მარიამობისთვის მიყავთ ჩვენი ოჯახიდან, ის არასოდეს ბრუნდება უკანო. ეხლაც სულ მოწყენილი დადის, ეტყობა ენატრება ისინი... თან უფრო დამფრთხალი და შეშინებული მეჩვენება, სულ თვალებით მეძებს და ერთი წუთითაც არ მიშვებს არსად მარტო. ...<br />დღეს სახლში რომ ვბრუნდებოდით, დედამ ფეხი იტკინა, ექიმი მოუყვანეს და სხვა ოთახში გაიყვანეს, ჩვენს ოთახში კი ორი უცნობი ორფეხა შემოვიდა და თვალიერება დაგვიწყო...<br />მე ამირჩიეს - ეს ყველაზე პატარა და ლამაზიაო...<br />რა კარგია! - რადგან ყველაზე პატარა და თან ლამაზი ვარ, ცუდად არ მომექცევიან.<br />„ამას წავიყვანთ!“<br />ვაი! ეს აღარ მომწონს! მერე დედა? დედამ რომ არ იცის? ხო ინერვიულებს! ვეუბნები კიდევაც ამ ორფეხებს, მაგრამ არ ესმით.<br />არსადაც არ წამოვალ, აი ეგრე! აქ მაგრად დავდგები და ფეხსაც არ მოვიცვლი, სანამ დედა არ მოვა...<br />მაჯობეს...მომერივნენ, აქაოდა პატარააო და ხელში ამიტაცეს, მერე რაღაც მოძრავ ოთახში ჩამსვეს და წამიყვანეს.<br />რამდენი ხანი ვიარეთ არ მახსოვს...<br />რომ გადმომიყვანეს, ფეხზე თოკი შემაბეს და მერე ეს თოკი იქვე გამოაბეს... ნეტა რად უნდოდათ... სად გავიქცევი, აქ არავის ვიცნობ, გზაც კი არ ვიცი...<br />ამ პატარა ორფეხას რაღა უნდა, რატო მეფერება, სულ არ გავს ჩემი სახლის პატარა ორფეხას, თან რომ დამდევს სულ, მაწვალებს და თმებს მაწიწკნის. ეს კიდე სხვანაირია... ფაფუკი და თბილი ხელები აქვს... სხვა დროს ალბათ მეც მივეფერებოდი, მაგრამ ეხლა არავინ მჭირდება, ჩემს სახლში მინდა დედასთან, თან ღამდება და მარტო არასოდეს დავრჩენილვარ ღამით...<br />ნეტა ხვალ რას მიპირებენ, აქ დამტოვებენ თუ სხვაგან წამიყვანენ...<br />ისე გათენდა, თვალი არ მომიხუჭავს. ეს მყეფარაც აღარ გაჩერდა, ყეფდა და ყეფდა, თუმცა ცოტათი მიხაროდა, სულ მარტო მაინც არ ვიყავი.<br />...აი ისევ მოვიდნენ, ისევ ამიყვანეს ხელში და იმ საზიზღარ მოძრავ ოთახში ჩამსვეს, გვერდები რომ დამიბეჟა.<br />ეხლა უფრო დიდხანს ვიარეთ... მერე გააჩერეს და გადმომიყვანეს... ირგვლივ სულ მთები იყო...ხელში აღარ ამიყვანეს, წინ გამიშვეს და უკან გამომყვნენ... თოკი მაინც არ მომხსნეს ფეხიდან...<br />ტყეში შევედით და აღმართს ავუყევით... გზადაგზა სხვა ორფეხები გვხდებოდნენ...<br />„შეგიწიროთ! შეგიწიროთ!“<br />ეს სიტყვები კიდე რამდენჯერმე გავიგე... ნეტა რას ნიშნავს...<br />როგორც იქნა ავათავეთ აღმართი და შევჩერდით.<br />„მივედიით“<br />„რა კარგიაააა“ - პატარა ორფეხამ სირბილი და ხტუნვა დაიწყო.<br />შემაღლებულ ადგილას ნახევრად დანგრეული ძველი შენობა იდგა. ამდენი ორფეხა ერთად არასოდეს მინახავს - ამ შენობის ირგვლივ ირეოდნენ... ჩოჩქოლებდნენ.. ლაპარაკობდნენ.. ყვიროდნენ... იცინოდნენ...<br />„მარიამობას გილოცავთ!“<br />„გმადლობთ გმადლობთ!“<br />„გილოცავ მარიამობას!“<br />„მადლობა გაიხარე!“<br />„ღვთისმშობლის კალთა გფარავდეთ“<br />„შენც ასევე, ოჯახით ხართ?“<br />„ხოო ღამისთევით ამოვედით“<br />ჩემიანებიც შევნიშნე, მაგრამ ვერც ერთი ვიცანი...იმათაც თოკი ჰქონდათ ფეხზე გამობმული.<br />ნეტა რა ხდება, რატომ ამოგვიყვანეს აქ...<br />აი ერთი ჩემიანი ჩემს ახლომახლო ტრიალებს და იმას ვკითხავ, ცოტა ჩემზე უფროსია და შეიძლება იცოდეს.<br />-ხომ არ იცი აქ რატომ ვართ?<br />შემომხედა... თვალებში შიში ჰქონდა.<br />-ვიცი, წეღან ჩემმა ორფეხა პატრონმა ვიღაცას გასძახა, ბიჭი მოეწყო და შეთქმული მქონდაო. კი ვერაფერი გავიგე, მაგრამ ჩემზე წინ ვინც მოიყვანეს და „შეთქმული“ ახსენეს, წააქციეს, ჯერ ყელიდან სისხლი ადინეს, მერე თავი და ფეხები მოაჭრეს, გაატყავეს და ამ შენობასთან დააგდეს, დანარჩენი სად წაიღეს არ ვიცი.<br />-მოიცა, მაგ დროს ვინმემ ხო არ უთხრა შეგიწიროთო? - ხოო, უთხრეს, ვინც გამოიარა და დაინახა, ყველამ უთხრა,- შენ საიდან იცი?<br />- ვიცი...<br />მერე ერთმა ორფეხამ შეგვაწყვეტინა ლაპარაკი და ისიც წაიყვანეს...<br />შემეშინდა... ესე არასოდეს შემშინებია... აი თურმე რა ყოფილა „შეგიწიროთ“...<br />დედა, სადა ხარ დედა! შენ რომ მაშინ ფეხი არ გტკენოდა და ჩემთან ყოფილიყავი, იქნება არ წავეყვანეთ! ამოგეფარებოდი და ვეღარ დამინახავდნენ. დედააა! დღეს მარიამობაა და ვინ იცის როგორ ნერვიულობ! თურმე რატომ არ გიყვარდა ეს დღე დედა!...<br />ჩემი ჯერიც მოვიდა...ისევ დავიძარით, ოღონდ შორს აღარ წავსულვართ. შენობას რომ მივუახლოვდით შიგნით შევიხედე -კედლებზე უმრავი პატარა ცეცხლი ციმციმებდა.. რა ლამაზია...<br />მერე ჩემს მოსაუბრეს დავუწყე თვალით ძებნა, მაგრამ აღარსად იყო, მხოლოდ იმ ორფეხას მოვკარი თვალი, საუბარი რომ გაგვაწყვეტინა - ვიღაცას უყვიროდა, რაღას უდგეხართ შეადგით ქვაბიო.<br />სამჯერ შემომატარეს შენობის ირგვლივ... მერე პატარა ორფეხა მოვიდა ჩემთან, თოკი წამაძრო ფეხიდან, თან მომეფერა და მითხრა წადი ახლაო.<br />ვერაფერიც ვერ გავიგე... არსადაც არ წავსულვარ, იქვე ვიდექი და ლაპარაკს ყურს ვუგდებდი.<br />„თქვენც გილოცავთ! ამ დღის მადლი და შემწეობა არ მოჰკლებოდეს თქვენს ოჯახს! ღამისთევით ხართ?“ "<br />"არა, ცოტა ხნით ამოვედით, ბავშვზე მქონდა შეთქმული, შარშან მთელი წელი გაგვაწვალა საავდმყოფოდან საავადმყოფოში დავრბოდით. გვინდოდა ღამისთევით ამოვსულყავით და როგორც წესი და რიგია ისე ჩაგვეტარებინა ყველაფერი, მაგრამ ბავშვმა აიჩემა, არ დავკლათ, გავუშვათო და... "<br />რაოო? გავუშვათოო? რას ამბობს ეს ორფეხა რას!... ესე იგი მიშვებენ?... აბა „შეგიწიროთო“ და ესენიც მადლობას რომ უხდიდნენ?...<br />მაინც ვერ გავიგე რას ნიშნავს ეს სიტყვა, მაგრამ ის გავიგე რომ მე პატარა ორფეხამ გამიშვა... პატარა თბილხელებიანმა ორფეხამ. გული ისე მიცემდა, ლამის დავეხრჩე.<br />მივიდე მივეფერო?... არა არ მივალ, მერე რომ აღარ გამიშვას და მითხრას ჩემთან დარჩიო... კი დავრჩებოდი დედა რომ არ მყავდეს...<br />გავიქეცი...<br />მაგრამ რომ არ ვიცი საით წავიდე?...თუმცა დედამ ხო მითხრა, თუ მთაში დაიკარგე, მხოლოდ დაღმართზე იარეო, თუ მდინარეს იპოვი, მხოლოდ მდინარის მიმართულებას მიყევი და ბარში ჩამოგიყვანსო...<br />ჰოდა ვიპოვი მდინარეს, აუცილებლად ვიპოვი. ჩემს სახლსაც ვიპოვი და დედასაც... მერე მივალ დედასთან და ვეტყვი რომ დღეს მარიამობაა და მე დავბრუნდი...<br /> <br /> <br />გენდერული ბალანსი<br /> <br /> <br />„თუ გოგო იქნება არ დავიტოვოთ... მესამეზე ხო არაფერი მითქვამს“<br />ნეტა ვინ ვარ გოგო თუ ბიჭი... რა იქნება ბიჭი აღმოვჩნდე! არადა სულაც არ მინდოდა ბიჭობა.<br />დედა ცუდადაა... ვგრძნობ, მე ყველაფერს ვგრძნობ, დედას როდის სტკივა, როდის უხარია, როდის ბრაზობს, როდის იცინის... ყველაფერს ვგრძნობ და მასთან ერთად მეც მტკივა და მეც მიხარია.<br />ნეტა თვითონ თუ გრძნობს, მე რას განვიცდი ახლა...<br />დედამ ისიც კი არ იცის რომ მე მარტო არ ვარ აქ.<br />-იქნება მამას გადააფიქრებონოს როცა გაიგებს რომ ორნი ვართ, ხო ყოველთვის უნდოდა ტყუპები.<br />- რა სულელი ხარ ჯერ ერთი გოგო არ უნდა და ორი მოუნდება?<br />- ხო შეიძლება მე გოგო აღმოვჩნდე და შენ ბიჭი, ან პირიქით, მაშინ ორივე გადავრჩებით. თუ ბიჭები ვართ მაშინაც.<br />-როდის გავიგებთ ამას? -ხვალ მიდის დედა იქ...<br />მთელი ღამე სამივემ თეთრად გავათენეთ... მამას ალბათ ეძინა...<br />გათენდა და წავედით.<br />„რაზე ხართ მოსული?“<br />-„სქესის გაგება გვინდა“<br />მერე დააწვინეს დედა და ზემოდან რაღაცა საზიზღარი ჯოხი დაგვადეს - გვაწვალა ძალიან, ხან იქიდან გვატრიალეს, ხან აქედან.<br />„გოგოა ორივე“<br />„ორივეეე???“<br />„ხო ორივე, ტყუპები გყავთ“<br />დედა ტირის...ჩვენც ვტირით.<br />გზაში ხმა არ ამოუღია არცერთს.<br />სახლში მაგრად იჩხუბეს...მამამ მაინც დაითანხმა...<br />მერე დედა ავად გახდა და ჩვენც ავად გავხდით, მაგრამ გვიხაროდა, რაც უფრო დიდხანს ვიქნებოდით ავად, მით უფრო დიდხანს ვიქნებოდით დედასთან.<br />სამი კვირა ლოგინიდან არ ავმდგარვართ.<br />მერე დედა გამოჯანმრთელდა და ის დღეც მოვიდა.<br />გზაში მამა აწყნარებდა დედას, ხუთ ბავშვს ისედაც ვერ მოვუვლითო, თან ვირუსი შეგხვდაო, რა იცი როგორები იქნებიანო...<br />„დედა არ დაუჯერო რა მამას, როგორ ვერ მოგვივლი, ჩვენი დებიც ხო მოგეხმარებიან, დიდები არიან უკვე, ან მერე რა რომ ავად ვიყავით, ეხლა ხომ აღარ გვაქვს სიცხე, არც არაფერი გვაწუხებს... ჩვენ თუ გვესმის და გვტკივა შენი ტკივილი დედა, შენ ნუთუ არ გესმის“<br />მივედით... მამა გარეთ დარჩა...<br />დედა აღარ ტირის...ალბათ შეეგუა.<br />ნეტა მალე დამთავრდეს ყველაფერი.<br />-როგორ გგონია გვეტკინება?<br />ხმას არ მცემს. ის უფრო მშიშარაა. ხელი ჩამკიდა უსიტყვოდ და მომეკრო. აღარ გვესმოდა უკვე გარეთ რა ხდებოდა...<br />უცბად სიცივე ვიგრძენი და უცხო ხელის შეხება. რამდენ ხანს მოძრაობდა ეს ხელი ჩვენთან არ ვიცი, მაგრამ როცა გავიდა ლაპარაკი შემოგვესმა:<br />„დიდი ნაყოფია ქალბატონო, იმაზე დიდი ვიდრე თქვენ გგონიათ, ხელს ვერ მოვკიდებ სარისკოა თქვენი სიცოცხლისთვის. ...და დედა ხმამაღლა ატირდა.<br />გზაშიც სულ ტიროდა, მამა კი ჩუმად იყო...<br />"არა უშავს მაა, დავიბადებით და ნახავ როგორ გაგიხარდება. იცი რა კარგი გოგოები ვიქნებით! აი ნახავ ყველაზე ძალიან შენ და დედას ჩვენ გეყვარებით..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-7807072228385590039?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-19321954825284717372010-08-21T04:34:00.000-07:002010-12-19T00:18:33.951-08:00ამბობენ ყველა სოფელს თავისი გიჟი ჰყავსო, რომელიც პატარა ბავშვმაც კი იცის და თითოეულ მაცხოვრებელში სხვადასხვა ამოციებს აღძრავს, თუმცა ამ ემოციებს ერთი საერთო ძირი აქვთ - სიბრალული.<br />არც ჩვენი სოფელი იყო გამონაკლისი.<br />რონო ერქვა... გაურკვეველი ასაკის ცისფერთვალება კაცი იყო, რომელსაც ლიბრგადაკრული თვალის ფერიდან აღარაფერი შერჩენოდა და ვერ გაიგებდით ცისფერი ჰქონდა, ნაცრისფერი, გამჭირვალე თუ სულ არ ჰქონდა თვალები. როგორღაც ახერხებდა და სილუეტებს ხედავდა. ზამთარ-ზაფხულ კოჭებამდე ჩათრეული ნაბადის კიტელი ეცვა, კიტელის შიგნით სქელი წყალგაუმტარი „ბუშლატა“, იმის შიგნით ჭუჭყისგან საყელოგასიპული ორი თუ სამი ჯემპრი, ფეხზე სქელძირიანი რეზინის ბოტები, რომელშიც ბრეზენტის შარვლის ტოტები ჰქონდა ჩატანებული. თავზე მოუხდელად ეხურა ჭუჭყისგან გაქვავებული თბილი „უშანკა“ ქუდი.<br />გამოჩნდებოდა თუ არა უბანში, ბავშვები დასცხებდნენ ყიჟინას „რონო მოდიიის! რონოს მოდიიიიის! რონო კი მთელი თავისი ავლადიდებითა და ასხმულობით გაჩერდებოდა ბავშვების შუაში და გაბრაზებით იტყოდა, „რა იყო თქვე მამაძაღლებო, პირველათა მხედავთ? მერე ჩემი პატარა დის ძებნას იწყებდა ლიბრგადაკრული თვალებით და თუ დალანდავდა ახლომახლო, ჯიბიდან ერთ ცალ კამფეტს ამოიღებდა და აძლევდა. გამორჩეულად უყვარდა ჩემი და, იმიტომ რომ არასოდეს აბრაზებდა და სახლიდან საჭმელი გაჰქონდა მისთვის.<br />ისეთი ჭუჭყიანი ჯიბიდან იღებდა კამფეტებს რონო , რომ ელეთ-მელეთი მომდიოდა, მაგრამ ჩემ დას არაფერს ვაგრძნობინებდი, რადგან თავისებურ რიტუალად ექცა რონოსთვის კამფეტის ჩამორთმევა, თან ამის გამო თანატოლებში რჩეულად გრძნობდა თავს და უხაროდა ბავშვურად.<br />ერთხელ მითხრა:<br />-ნათი რონო რატოა გიჟი? - ბევრი ტანსაცმელი რომ აცვია?<br />-არ არის გიჟი, სხვებისგან განსხვავებულია.<br />-აბა გიჟს რატომ ეძახიან და ბავშვები რატო ესვრიან ქვებს?<br />-უცნაურია და იმიტომ, მაგრამ შენ როცა ამას დაინახავ, დაუშალე ბავშვებს რომ აღარ ესროლონ ქვები.<br />ერთ დღესაც ატირებული მოვიდა სახლში. - „იცი რა მკითხა რონომ? - დედაშენი გცემსო? მე ვუთხარი არა-მეთქი და ესე მითხრა კარგი დედა გყოლიაო. მეც კარგი დედა მყავდა, ოღონდ მცემდაო, წიწილებს საჭმელს ვუჭამდი და ამაზე ძალიან ბრაზდებოდა და ისე მცემდა ჯოხით, ზოგჯერ თავიც კი გაუტეხია ჩემთვისო. მერე ქუდი მოიხადა და მითხრა, აი ნახე აქ მეტყობაო, მე კიდე შემეშინდა და ვერ შევხედე ნაა. მერე მე ვუთხარი არ ყოფილა დედაშენი კარგი ქალი-მეთქი და ამაზე ისე გამიბრაზდა, გამომაგდო და მითხრა აღარც შენთან მოვალ და კამფეტსაც აღარ მოგცემო.“<br />- ეტყობა ძალიან უყვარდა დედა და გაგიბრაზებია, არა უშავს გადაუვლის გაბრაზება და ისევ მოვა, შეიძლება უკვე დაავიწყდა კიდეც - ვუთხარი.<br />- რო არ მოვიდეს ნაა?<br />- მაშინ ჩვენ მოვძებნოთ.<br />მეორე დღეს ისევ გაისმა ყიჟინა - „რონო მოდიიიიის, რონო მოდიიიის“! - რონო კი ჩვეულ პოზაში ჩადგა ბავშვებს შორის და დაუცაცხანა მათ: „რა იყო თქვე მამაძაღლებო პირველათა მხედავთ?“ - მერე გაარღვია ბავშვების წრე და ჩემს დას დაუწყო ლიბრგადაკრული თვალებით ძებნა...<br /> <br /> <br />წლების მერე გრაკლის რკინიგზის სადგურზე იპოვეს...ჩვენს სოფელში არ დაუსაფლავებიათ, ნათესავებმა წაიყვანეს სხვაგან...<br /> <br />...ამბობენ ყველა სოფელს თავისი გიჟი ყავსო, ჩვენი სოფლის გიჟს კი რონო ერქვა...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-1932195482528471737?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-14893954239297270992010-08-20T15:01:00.000-07:002010-08-20T15:02:10.167-07:00ზოგჯერ ბავშვები უცნაირად აიკვიატებენ ხოლმე რომელიმე კონკრეტულ ადამიანს და ყველანაირად ცდილობენ მაქსიმალურად მიიზიდონ მისი ყურადღება და მის ირგვლივ იტრიალონ. შეიძლება ეს ადამიანი სულ უცხოც იყოს. არ ვიცი ამას რა ფსიქოლოგიური ახსნა აქვს, მაგრამ ჩემი დაკვირვებით ბავშვის რჩეული ის ადამიანი ხდება, რომელიც თვითონ კი არ ბავშვდება ხელოვნურად (რაც მე პირადად ძალიან მაღიზიანებდა ბავშვობაში თავისი ენის მოჩლექებით და უკბილო გახუმრებებით), არამედ ბავშვს ისე ექცევა, როგორც თავის თანასწორს.<br />ჩემთვის ასეთი ადამიანი ვასო პაპა იყო - დაახლოებით 70-75 წლის მოხუცი უბნის მეწაღე, რომელსაც ფეხსაცმელების ვასო პაპას ვეძახდი. დილიდან საღამომდე თავაუღებლად შრომობდა თავის პატარა ჯიხურში, სოკოსავით რომ ამოსულიყო ქუჩის გადაღმა, გზაჯვარედინის კუთხეში.<br />გამხდარი გალეული კაცი იყო, ავადმყოფური იერითა და კეთილი თვალებით. გაღიმებული არასოდეს მინახავს. ამბობდნენ ორი წლის შვილი მდუღარე სარეცხის ქვაბში ჩაუვარდა მის ცოლს და იქვე გარდაიცვალა ბავშვი შოკითო. ცოლსაც გაშორებია მალევე და მას მერე აღარ დაოჯახებულა.<br />მისი ჯიხურის გვერდით ავტობუსების გაჩერება იყო და სკოლაში წასასვლელად ყოველ დილით იქ ველოდებოდი ავტობუსს. ისეთი პატარა იყო ვასო პაპას ჯიხური რომ გეგონებოდათ კასრში იჯდა. წინ ერთი პატარა ფანჯარა ჰქონდა გამოჭრილი და სანამ გვერდითა კარიდან შევიხედავდი მისასალმებლად, ჯერ მის ხელებს ვხედავდი ფანჯარაში, რომელიც უსაქმოდ არასოდეს მინახავს. <br />ფანჯარა და კარი ყოველთვის ღია ჰქონდა, საიდანაც მუდმივად ფეხსაცმელების წებოს სუნი გამოდიოდა. <br />მისალმებაზე ცივად მპასუხობდა, რითაც განსხვავდებოდა სხვა უფროსებისაგან, რომლებიც ხან ლოყაზე იჩმიტებოდნენ, ხან თმებს გიწეწავდნენ და ხან არც გპასუხობდნენ სალამზე. ვასო პაპა კი ერთს ამომხედავდა სათვალის ზემოდან, გარკვევით წარმოთქვამდა გამარჯობას და ისევ თავის საქმეს უბრუნდებოდა. <br />სულ მინდოდა რომ სანამ ავტობუსი მოვიდოდა, შევსულიყავი და პატარა ტაბურეტზე ჩამოვჯდარიყავი, გვერდით რომ ედგა და ახლოდან მედევნებინა თვალი რას საქმიანობდა, მაგრამ მრცხვენოდა.<br />ერთ დღესაც ლენინური შაბათობის დღეს (ვინც ამ დროს ასცდა განგიმარტავთ, რომ ეს იყო ლენინის სახელის უკვდავყოფისადმი მიძღვნილი ერთგვარი შრომითი ღონისძიება, რომელიც ყველა ბავშვს უხაროდა ) სკოლიდან ჯართის შესაგროვებლად წაგვიყვანეს. სახლში დედაჩემს ავუტყდი, გინდა თუ არა ახალ გამოსასვლელ ფეხსაცმელს ჩავიცმევ და ისე წავალ-მეთქი, რაზეც რა თქმა უნდა უარი მივიღე. <br />უარმა უფრო გამაჯიუტა და უფრო მეტად მომინდა ახალი ფეხსაცმელების ჩაცმა. დედაჩემი კიდევ უფრო მეტად გაჯიუტდა და კარგადაც ვიჩხუბეთ წასვლის წინ. როგორ მოვახერხე არ მახსოვს, მაგრამ სახლიდან მაინც ახალი ფეხსაცმელებით გავედი.<br />ჯართის შეგროვების დროს თითქმის ფეხის წვერებზე დავდიოდი, რომ რამეს არ წამოვდებოდი ან სადმე არ ჩამვარდნოდა ფეხი და ფეხსაცმელი არ გამეფუჭებინა. შაბათობამ კი მშვიდობიანად ჩაიარა, მაგრამ ბედის ირონიით სახლში მობრუნებულს გზაში ფეხი გადამიბრუნდა და ერთი ფეხსაცმლის თასმა მთლიანად ამოწყდა, ერთ მხარეს კი ძირიც ცოტათი ასძვრა. მიწა გამხეთქოდა ის მერჩივნა, რადგან საშინლად არ მინდოდა დედაჩემის ”ხო გეუბნებოდის” მოსმენა.<br />ყელში ბურთგაჩხერილს ცრემლები მახრჩობდა და ცოტაღა მაკლდა ხმამაღლა ავღიალებულიყავი, რომ უცბად ვასო პაპა გამახსენდა და ცალფეხათრეული გავიქეცი.<br />გულამოვარდნილი შევვარდი და ეგრევე მივახალე: <br />-ვასო პაპა მიშველეთ!<br />მშვიდად ამომხედა და მითხრა: <br />-აბა დაჯექი და მომიყევი რა მოხდა.<br />-დედაჩემს არ დავუჯერე, ახალი ფეხსაცმელები არ ჩაიცვა გაგიფუჭდებაო, მე კიდე ჩავიცვი და გზაში თასმა გამიწყდა და გაიხა.<br />- ოო, ეგ ვერ მოგვსლია კარგი საქმე, აბა მანახე რა გამოვა - მითხრა და მომეჩვენა რომ ოდნავ გაიღიმა.<br />აიი!!- დავუდე ფეხსაცმელი მაგიდაზე და თან გულიც ამოვაყოლე.<br />-გაკეთდება ნუ გეშინია.<br />-მართლა ვასო პაპა? - და არ დაეტყობა?<br />- მე ისე გავაკეთებ რომ შენც კი ვერ შეამჩნევ.<br />ისე გამიხარდა რომ მივედი და ლოყაზე ვაკოცე. შეცბა და სულ ცოტა ხანი ფეხსაცმელს მიაშტერდა.<br />მერე ჩამოვჯექი ტაბურეტზე და ვადევნებდი თვალს ჯერ როგორ დააკერა თასმა, მერე როგორ წაუსვა წებო, გააშრო და დააწება ამძვრალი ძირი. <br />თითქმის უკვე დამთავრებული ჰქონდა საქმე, რომ გამახსენდა ფული არ მქონდა და უცბად წამოვხტი სკამიდან. შემატყო ალბათ სახეზე უცაბედი ცვლილება, მაგრამ სანამ რამეს მკითხავდა მე დავასწარი, ვასო პაპა ფული არ მაქვს-მეთქი და ისევ მომებჯინა ყელში ბურთი.<br />-ჰოო... მოდი ესე მოვიქცეთ, შენ ხომ არ გინდა დედაშენმა გაიგოს ფეხსაცმელის ამბავი, ჰოდა რა ვქნათ იცი? ვალი გექნება ჩემი და ამ ვალს ფურცელზე ჩავინიშნავ და შევინახავ, აი ზედა თაროს შიგნით კიდევ ერთი პატარა თაროა, არ ჩანს, თუ არ იცი... აქ შევინახავ და მარტო შენ და მე გვეცოდინება. მერე როცა დედაშენს გადაუვლის გაბრაზება და ფეხსაცმელიც დაგიძველდება, მაშინ მოგცემ ამ ფურცელს, წაუღე დედას და ვალიც მაშინ გამისტუმრე - მითხრა და ამოიხია თხელი რვეულიდან ერთი ფურცელი და ვალი ჩაიწერა. ჩაწერის დროს დედაჩემის სახელი მკითხა. მერე ჩემს თვალწინ დაკეცა ფურცელი ოთხად და იმ პატარა თაროში შეინახა, მარტო მე და მას რომ უნდა გვცოდნოდა.<br />უცბად დიდი და ამაყი გავხდი. მე ვალი მქონდა და უნდა გადამეხადა.<br />იმ დღის მერე მისი ხშირი სტუმარი გავხდი. რამდენჯერ დამიგვიანია პირველ გაკვეთილზე, იმის გამო რომ მასთან საუბარში დრო გამპარვია. უამრავ საინტერესო რამეს მიყვებოდა: მეორე მსოფლიო ომის ამბებს, ხან თავის ბავშვობას იხსენებდა. ზოგჯერ გაკვეთილებს ვაბარებდი, განსაკუთრებით მაშინ მიყვარდა მისი მოსმენა როცა ასტროლოგიაზე და გეოგრაფიაზე მელაპარაკებოდა. მან მასწავლა თითქმის ყველა ქვეყნის დედაქალაქის სახელწოდება და ძალიან უხაროდა, როცა უშეცდომოდ ვპასუხობდი.<br />ერთხელ მითხრა ამხელა კაცი ვარ და შვლის ნუკრის ნაამბობზე ეხლაც ვტირიო. აი მაშინ მომინდა რამე მეკითხა შვილზე, მაგრამ საიდან მომევლო არ ვიცოდი და შევეშვი. შვილი და მეუღლე იყო ერთერთი რამ, რაც არასოდეს უხსენებია და არ გაუხსენებია, როცა თავისი განვლილი ცხოვრების შესახებ მიყვებოდა.<br />ძალიან შევეჩვიე ვასო პაპას და როცა ბებიაჩემთან არ ვრჩებოდი, (რაც ჩემთვის ყველაზე დიდი ბედნიერება იყო) ერთი სული მქონდა გაკვეთილები მემეცადინა და მერე ჩავსულიყავი მასთან.<br />ერთ დღესაც სკოლიდან რომ დავბრუნდი, ქუჩის აქეთა მხარეს მდებარე ავტობუსების გაჩერებიდან შევნიშნე, რომ ვასო პაპას ჯიხურის ფანჯარა ღია არ იყო და ძალიან გამიკვირდა, რადგან გვიანობამდე მუშაობდა და დროის ამ მონაკვეთში არასოდეს მინახავს სადმე გასულიყოს.<br />ვიფიქრე სახლში ავალ, ვიმეცადინებ და იქნებ მანამდე გამოჩნდეს-მეთქი. <br />გამოვიცვალე, ვისადილე და სამეცადინოდ რომ დავჯექი, მივხვდი რომ სანამ ვასო პაპას არ ვნახავდი, ერთი სიტყვაც კი არ შემივიდოდა თავში.<br />ისევ ჩავედი ეზოში, ქუჩა გადავჭერი და ჯიხურთან მივედი, ფანჯარას მივაწექი ხელით და ოდნავ გაიღო, შიგნით აღარ შემიხედავს, კარისკენ წავედი... კარზე ფურცელი დამხვდა გაკრული, მინაწერით: ”ვასო გარდაიცვალა, დატოვებული ფეხსაცმელები მოიკითხეთ მის სახლში ტელ: .......”<br />გავშეშდი, ვერ მივხვდი უცბად რა წავიკითხე და ისევ ფანჯრისკენ მივბრუნდი, ფანჯარა ბოლომდე შევაღე, თავი შევყავი და წებოს სუნი რომ მეცა, აი იქ გავიაზრე რაც წავიკითხე და .......<br /><br />დასაფლავების მერე მე და დედაჩემი მივედით მის სახლში. კარი მისმა დამ გაგვიღო... <br />ფილტვის ინფარქტით გარდაიცვალაო... <br />წამოსვლისას შეგვიძღვა იმ ოთახში, სადაც ფეხსაცმელები ეწყო და გვკითხა რამე ხომ არ იყო ჩვენი. მაშინ ვუთხარი რომ ვასო პაპას ვალი მქონდა და ის უჯრაში შენახული ფურცელი მინდოდა მენახა, სადაც ეგ ჰქონდა ჩანიშნული.<br />არ არის საჭირო გადახდაო, გვითხრა მისმა დამ და თან დაამატა, იქიდან მისი ნივთები ყველაფერი წამოვიღეთ და უჯრაში არაფერი გვინახავსო.<br />ქვა ავაგდე და თავი შევუშვირე, იმ უჯრაში აქვს შენახული მარტო მე და ვასო პაპამ რომ ვიცოდით და აუცილებლად უნდა გადავიხადო, შევპირდი-მეთქი.<br />გამოგვიტანა გასაღები და გვითხრა, იქ მაინც აღარაფერია ვასოსი და თუ გინდათ გასაღებს ნუღარ დააბრუნებთ, დღეს ან ხვალ აიღებენ მაგ ჯიხურსო.<br />ჯიხურში რომ შევედი ჯერ კიდევ იდგა წებოს სუნი, ისევ ისე გამეჩხირა ბურთი ყელში როგორც პირველად. გამოვაღე ჩემი და ვასო პაპას დამალული უჯრა, ფურცელი ამოვიღე და გავშალე:<br />”ქალბატონო სოფიკო არაჩვეულებრივი შვილი გყავთ...<br />ნათია გაიზარდე დიდი გოგო და დედას ყოველთვის დაუჯერე”<br />შენი ვასო პაპა.”<br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5375498349779273736-1489395423929727099?l=margusha-dreamcatcher.blogspot.com' alt='' /></div>margushahttp://www.blogger.com/profile/02588679239238091945noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5375498349779273736.post-24485670741320581972010-08-19T04:40:00.000-07:002010-12-19T00:21:47.413-08:00იმ პერიოდის თბილისი უნდა გავიხსენო, საღამოს ექვსი საათის შემდეგ ყველაფერი რომ კვდებოდა და სიცოხლის ერთადერთი ნიშან-წყალი მაშინ ჩნდებოდა, როცა უპრაგონოდ წასული შუქი ასევე უპრაგონოდ მოდიოდა და თან მოჰყვებოდა ერთ მთლიან ხმოვნად ქცეული საერთო სიხარულის ღმუილი, ყველა სახლის ღრიჭოდან რომ ისმოდა და მერე სხვადასხვა შორისდებულად იშლებოდა.<br />ვცდილობდი ექვსს საათამდე მომესწრო მეცადინეობა, რადგან ლამფის შუქზე კითხვისას თვალები მეღლებოდა, თან მინდოდა ”ვილი ფოგისთვის” მიმესწრო, (თუ შუქი იყო) რომელსაც ტელეკომპანია ”მერმისი” უჩვენებდა დღეგამოშვებით. დენი როცა ითიშებოდა, ჩემი ოთახის ფანჯარასთან ვჯდებოდი და მოპირდაპირე მხარეს მდებარე კორპუსის მაცხოვრებლებს ვუცქერდი.<br />მუნჯის კინოს გმირებს გავდნენ ამ ფანჯრებს მიღმა, ფილმის კადრებივით მოსიარულე ბინადარნი.<br />თითქმის ყველას ხასიათი შევისწავლე ჩემდაუნებურად ან მე თვითონ ვარგებდი როლებს და ხასიათებს.<br />ერთი აღმოჩენა გავაკეთე მაშინ - ჩვენ ვერც ვიგებთ ისე ვასრულებთ ყოველდღე ერთი და იგივე როლს, არადა ჩვენ თვითონ ხომ ხშირად არ გვახსოვს რას ვაკეთებდით ორი დღის, სამი დღის, ან ერთი კვირის წინ საღამოს 7 საათზე, თუნდაც რვაზე ან ძილის წინ? მაგრამ როცა შენ უყურებ სხვის ცხოვრებას თითქმის ყოველდღე ერთი და იგივე დროს, აღმოაჩენ რომ ადამიანები თითქმის არასოდეს ვარდებიან დროთაგანმავლობაში და თანდათანობით გამომუშავებული ჩვევების ნორმიდან. აი, მაგალითად, სადარბაზოს მარცხენა მხარეს, მეხუთე სართულზე სტუდენტი ბიჭი ცხოვრობდა ქირით, რომელიც მუდმივად ელაპარაკებოდა საკუთარ თავს, ან უბრალოდ ხმამაღლა ფიქრობდა. არასოდეს მინახავს მის სახლში სხვა სულიერს გაეჭაჭანებინოს. ყოველ საღამოს დაჯდებოდა სამზარეულოს მაგიდასთან, კიტრს გაფრცქვნიდა ან ვაშლს გაითლიდა, გადაშლიდა წიგნს და თან ჭამდა, თან კითხულობდა. თუ შუქი არ იყო, ფანრიან რადიოს მოიდგამდა გვერდით და მუსიკის თანხლებით მეცადინეობდა. არ მახსოვს ეს ”სცენა” დაერღვიოს ან ”დეკორაცია” შეეცვალოს.<br />მის ქვემოთ ერთი მძიმე წონიანი კაპასი ქალი ცხოვრობდა, რომელიც სიცოცხლეს უმწარებდა თავის ქმარ-შვილს და არა მარტო ქმარ-შვილს. გამუდმებით წყევლიდა და უყვიროდა ბავშვებს, ან გადმოკიდებდა უზარმაზარ მკერდს ფანჯრიდან და ხან რომელ მეზობელს ურჩევდა საქმეს მჩხავანა ხმით და ხელების ქნევით, ხან რომელს. ამით საღამოობით იცლებოდა უარყოფითი ენერგიისგან და მერე დამშვიდებული იწყებდა საოჯახო საქმეების კეთებას. უფრო ხშირად კი ქმრის ლანძღვით იყო დაკავებული, რომელიც, თავის მხრივ, ცოლის სუბლიმირებული ენერგიისგან თავის დაღწევას, ეზოში ნარდის ან დომინოს თამაშით ცდილობდა უბნის უსაქმურებთან ერთად ან არაყში ახრჩობდა საკუთარი უსარგებლობის (ცოლის თქმით) შეგრძნებით გამოწვეულ დარდს.<br />მესამე სართულზე ერთი ძალიან ლამაზი გოგო ცხოვრობდა - საეჭვო ყოფაქცევაში შემჩნეული, თუმცა მე პირადად მისი არც საეჭვო ყოფაქცევის მოწმე გავმხვდარვარ ოდესმე და საერთოდ, არც რაიმე ყოფაქცევის.<br />როგორ ახერხებდა ესე შეუმჩნევლად ცხოვრებას არ ვიცი. ყოველ საღამოს შვიდი საათისთვის გადახსნიდა ფარდებს, მერე სადღაც უჩინარდებოდა და შუაღამისას ისევ ხურავდა.<br />დანარჩენი მეზობლებიც ყოველდღიურ რუტინაში იყვნენ ჩართულნი.<br />სადარბაზოს მარჯვნივ მერვე სართულზე, ზუსტად ჩემს მოპირდაპირე მხარეს, სამუშაო დღეებში შუქი არასოდეს ინთებოდა, არც არავინ დამინახავს, მხოლოდ შაბათ-კვირას ანთებდნენ მქრქალ მოწითალო შუქს და ვხედავდი ახალგაზრდა ბიჭის ლანდს.<br />ერთ შაბათ საღამოსაც ეს ლანდი ფანჯარას აეტუზა. ვიგრძენი რომ ჩემსკენ ჰქონდა მზერა მომართული.<br />კვირა დილითაც იგივე განმეორდა.<br />ჩემი სათვალთვალო კორპუსი დაახლოებით იმ მანძილზე იყო რომ სახეებს კი ვარჩევდი, მაგრამ თუ ნანახი არ მყავდა პირადად, ეზოში რომ რომელიმე შემთხვევით შემხვედროდა, შეიძლება ვერც კი მეცნო. ეს ბიჭიც მომეჩვენა ასე ჩემი ასაკის სიმპატიურ ყმაწვილად.<br />ის შაბათი-კვირა რამდენი ხანიც ვიჯექი ჩემს სათვალთვალო პუნქტთან, ისიც იმდენ ხანს იყო თავის ფანჯარასთან აყუდებულ-აკრული. ფანჯრის მინაზე ჰქონდა მკლავი შემოდებული, ამ მკლავზე კი შუბლი მიეყრდნო და ისე შემოსცქეროდა ჩემს ფანჯარას.<br />ჰოდა მეც შემოვდე ჯერ მკლავი და მერე შუბლი. გაეცინა... მეც გამეცინა და პირველი კონტაქტიც შედგა.<br />მას მერე გავაბით ძალიან სახალისო ”უიკენდ” ფლირტი. ჩვენი სიმბოლოები და ნიშნები გვქონდა. ლოჯიაში მთლიანად გახსნილი ფარდები მანიშნებდა რომ უკვე სახლში იყო. თუ ფარდა მთლიანად ფარავდა ფანჯარას, ესე იგი არ იყო სახლში, თუ სანახევროდ იყო გადაწეული, ეს იმას ნიშნავდა რომ საცაა გამოჩნდებოდა ფლირტ-პოსტზე.<br />ჩვენი გამოგონილი ”მორზეს ანბანით” ვურთიერთობდით (ზამთრის პერიოდი დაემთხვა ჩვენს გაცნობას და ფანჯრებს არ ვაღებდით), ხელებით, მიმიკებით, ჟესტებით ვლაპარაკობდით და რასაც ვერ ვაგებინებდით ერთმანეთს, ფანჯრის მინაზე დიდი წარმოსახვითი ასოებით ვწერდით.<br />ისე გავიწაფე წერაში, რომ შეტრიალებული ასოებით და მარჯვნიდან მარცხნივ ვწერდი უკუღმა, რომ მას წაღმა წაეკითხა. მერე ისიც გაიწაფა და ჰაეროვან კოცნებთან ერთად უკვე გრძელ წინადადებებს მიწერდა: „დღეს ძალიან ლამაზი ხარ...“ „თმები გიხდება ეგრე...“ „როგორ ხარ...“ „დღეს რას აკეთებდი...“ და ა.შ.<br />მერე ურთიერთობა უფრო თამამ ფაზაში გადაიყვანა და ხშირად მახსენებდა: ნათია+გოგა= ისარგაყრილ <3... თუ მოხდებოდა ისე რომ შემაგვიანდებოდა ფანჯარასთან მისვლა, გატეხილ გულს და სხვა უკმაყოფილების გამოხატველ სიმბოლოებს მიხატავდა.<br />მოკლედ, ორივეს წარმოსახვითი გრაფიტომანია შეგვეყარა. მეც იმ ასაკში ვიყავი რომ ეს ყველაფერი სულაც არ მეჩვენებოდა ბანალურად და ასე მეგონა თითოეული დახატული გულში გარჭობილი ისარი, მე მერჭობოდა.<br />შაბათ-კვირას ოჯახის წევრებისთვის აღარ ვარსებობდი, რადგან დღისით ბლიც-ტემპში ვმეცადინეობდი, პარალელურად ლოდინის რეჟიმში ვიყავი და ნერვულად ვცმუკავდი. როგორც კი ფარდა სანახევროდ გადაიწეოდა, ფანჯრების მეტს ვერღაფერს ვხედავდი.<br />ასე გაგრძელდა მთელი ზამთარი.<br />მე და გოგამ ფანჯრებს შორის, უხილავი ფლუიდებით გაჯერებულ სივრცეში გამოვიზამთრეთ.<br />რა დასამალია და ყოველთვის მიკვირდა, რატომ არ მთხოვდა შეხვედრას, ან რატომ ვერ ახერხებდა იმის მოფიქრებას, რომ „შემთხვევით“ დამხვედროდა სადრბაზოსთან, როცა მაღაზიაში ან სადმე იქვე გავდიოდი. მეც არასოდეს მინახავს დაბლა ჩამოსული. მცდელობის მიუხედავად ვერასოდეს დავაფიქსირე მისი მოძრაობისა და მისვლა-მოსვლის გრაფიკი. როგორც ჩანს პარასკევს გვიან ღამით მოდიოდა და კვირას ისევ გვიან ღამით მიდიოდა ან დილაუთენია მიდი-მოდიოდა. თუმვა გულში ყოველთვის გამართლებას ვუძებნიდი - ალბათ ჯერ არ უნდა, ან ვერ იცლის, ან ჯერ კარგად არ მიცნობს და რცხვენია, ერთი სიტყვით, ათას აბდა-უბდას ვედებოდი.<br />ერთ დღესაც ჩამოვუგდე ამაზე სიტყვა. ხელებით ვანიშნე რომ ქვემოთ ჩავდიოდი და თუ სურვილი ჰქონდა ჩამოსულიყო. ჯერ ვითომ ვერ გაიგო რა ვუთხარი და მერე ყურადღება სხვა რამეზე გადამატანინა.<br />კიდე რამდენჯერმე ვცადე ამ თემაზე ლაპარაკი და ისევ - ან მოიყრუა ყური ან გავიდა ცოტა ხნით და რომ შემოვიდა ისევ სხვა რაღაცეების ხატვა თუ წერა დაიწყო. მერე როგორც იქნა მითხრა, ძალიან მინდა შენი ნახვა, მაგრამ ჯერ არ შემიძლიაო. ერთ საღამოს ისევ ამ თემას მივუბრუნდი და ვუთხარი, რომ თუ ხუთი წუთით მაინც არ ჩამოვიდოდა ეზოში, ფანჯარაში ვეღარ მიხილავდა საერთოდ.<br />დიდი ყოყმანისა და „პრანჭვის“ მერე დამთანხმდა.<br />დედაჩემს გასვლისას გავძახე რომ ცოტა ხნით ეზოში ჩავდიოდი და კარი გავიხურე. უცბად ისევ გაიღო კარი, გამოვიდა დედაჩემი და ნაგვის ვედრო შემაჩეჩა ხელში, ბარემ ჩადიხარ და ჩაიყოლეო. უარი ვერ ვუთხარი და ჩავედი ვედროთი ხელდამშვენებული.<br />ის უკვე ეზოში დამხვდა. ჩემს სადარბაზოსგან მოშორებით იდგა. შებინდებული იყო და კარგად ვერ ვხედავდი. ერთი კი შევამჩნიე რომ უსაშველოდ გამხდარი იყო და სავარაუდოთ მხრებამდე მომწვდებოდა.<br />ღიმილით წამოვიდა და შემეგება. თავი მორცხვად დავხარე და სანამ აწევა და სახეზე შეხე